Browsing by Author "Arom Treeraj"

Filter results by typing the first few letters
Now showing 1 - 3 of 3
  • Thumbnail Image
    PublicationOpen Access
    The Effects of interval training on anaerobic capacity of soccer players
    (2012-07) Tavorn Kamutsri; Arom Treeraj; Mahidol University. College of Sports Science and Technology
    Background : In professional soccers, high intensity interval training was used to improve players’ anaerobic capacity. Anaerobic capacity improvement has been shown enhance soccer performance. It also has been shown that, improvement in anaerobic capacity can be induced by specific interval training. However, it is not cleared whether or not specific soccer position performance can be improved by anaerobic endurance training. Objective: The main aim of this investigation was to study the effects of high intensity interval training on anaerobic capacity of soccer players. Methods: The sample group composed of 30 male soccer players with a mean age of 24.33 (±3.78) years. They were divided into 3 groups; Group 1 (defenders), Group 2 (midfielders), and Group 3 (strikers) with 10 players in each group. All groups were trained twice a week for eight weeks by using the same specific interval training programs followed by normal soccer training programs in pre-season period. The specific interval training programs were consisted of maximum speed endurance running for 150 m x 6 rounds and 200 m x 5 rounds, at 90-95% of individual maximum speed in each distance, with a 5 and 6 minutes walk in between intervals. Results: The results were found that mean anaerobic capacity of group1, group2 and group 3 were 6.74(±0.57), 8.11(±1.57) and 7.32(±0.59) watts/kg respectively. There were significant differences between group1 and group 2 at statistical level p ≤ 0.05. Pre and post of 50 m speed , maximum oxygen consumption, anaerobic power and anaerobic capacity were significantly different at p ≤ 0.05. Conclusion: It was concluded that specific intensity interval training was effective for improving anaerobic capacity of soccer players, especially in midfielders.
  • No Thumbnail Available
    ItemOpen Access
    High intensity interval training : effect of active and passive recovery on physiological indices
    (Mahidol University. Mahidol University Library and Knowledge Center, 2021) Sarawut Ruksasri; Arom Treeraj; Saiphon Kongkum; Christopher Mawhinney
    The purpose of this study was to investigate the effect of high intensity interval training with the active recovery program (HIITAR) and high intensity interval training with the passive recovery program (HIITPR) on the aerobic and anaerobic performances in varsity football players. To achieve the purpose, 22 male football players with maximal oxygen consumption (vVO2max​) ≥ 49 ml/kg/min participated in this study. The participants were randomly allocated into two groups 1) HIITAR group (n=11; age 19.8 ± 1.6 year) and 2) HIITPR group (n=11; 19.54 ± 1.43 year). The participants were trained for two days per week for six weeks according to the established protocol. The HIITAR group performed running for 30 seconds at 105% velocity at the maximum oxygen consumption (vVO 2max​) with a 30-sec recovery period between bouts at 60% of ventilatory threshold (VT). The HIITPR group performed running for 30 seconds at 105% velocity at the maximum oxygen consumption (vVO 2max​) with passive recovery (PR) for 30 seconds in a standing position. Both training protocols were repeated for 5 sets with a 180-second rest period between the sets. Before and after the training, vVO 2max​ (Maximum Oxygen Uptake test): the ventilatory threshold (VT1), the heart rate at ventilatory threshold (VT1), the percentage of maximum heart rate at ventilatory threshold (VT1) and the running-based anaerobic sprint test (RAST test): the average power, the time to exhaustion, and the fatigue index were assessed. The analysis of covariance (ANCOVA) model was employed, with the changed score (post-test – pre-test) as the dependent variable, and the baseline values (pre-test) used as the covariate to control for any between-group imbalances. The significant value will be set as p<0.05. The results revealed that the average power HIITPR is significantly higher when compared with the HIITAR. However, there is no significant difference in vVO 2max​ (Maximum Oxygen Uptake test): ventilatory threshold (VT1), the heart rate at ventilatory threshold (VT1), the percentage of maximum heart rate at ventilatory threshold (VT1) and the running-based on the anaerobic sprint test (RAST test): the time to exhaustion, and the fatigue index. In conclusion, both HIITPR groups induced meaningful improvements in anaerobic performance (average power) when compared to the HIITAR. These data may promote the specific adaptation depending on the mode of recovery and the exercise protocol.
  • Thumbnail Image
    PublicationOpen Access
    ผลของการฝึกกิจกรรมค่ายยุวชนรักกีฬาที่มีผลต่อสมรรถภาพกลไกในเด็ก
    (2011-12) รัฐพันธ์ กาญจนรังสรรค์; อารมย์ ตรีราช; มนต์ชัย โชติดาว; Ratapan Kanjanarungsan; Arom Treeraj; Monchai Chottidao; มหาวิทยาลัยมหิดล. วิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา; Mahidol University. College of Sports Science and Technology
    การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสมบูรณ์และสมรรถภาพกลไกของยุวชนที่เข้าร่วมกิจกรรมค่ายยุวชนรักกีฬา ณ วิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา มหาวิทยาลัยมหิดล โดยกลุ่มตัวอย่างคือ เด็กอายุระหว่าง 7-12 ปี จานวน 155 คน ประกอบด้วย เพศชาย 83 คน และเพศหญิง 72 คน และทุกคนเข้าร่วมกิจกรรมกีฬาของค่ายยุวชนรักกีฬา เป็นเวลา 6 สัปดาห์ ทำการทดสอบสมรรถภาพกลไก ก่อนและหลังเข้าค่ายการฝึกกีฬา ด้วยแบบทดสอบสมรรถภาพกลไกจำนวน 5 รายการ คือ ยืนกระโดดไกล ลุกนั่ง 30 วินาที ดันพื้น วิ่งกลับตัว และวิ่ง 5 นาที ผลการศึกษาพบว่า เด็กเพศชายมีค่าการดันพื้นก่อนและหลังการฝึกกีฬา เพียงค่าเดียวที่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติ (P< 0.05) ส่วนในเด็กเพศหญิง พบว่า ค่าการลุก-นั่ง (30 วินาที) การดันพื้น และการวิ่ง 5 นาที ก่อนและหลังการฝึกกีฬา มีความแตกต่างอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติ (P< 0.05) อย่างไรก็ดี เมื่อพิจารณาตามกลุ่มอายุ ในเรื่องของสมรรถภาพกลไกก่อนและหลังการฝึกกีฬา พบว่า ค่าการดันพื้นก่อนและหลังการฝึกกีฬา ภายในกลุ่มอายุ 7, 8, 10 และ 11 ปี มีความแตกต่างอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติ (P< 0.05) และในส่วนของจำนวนครั้งในการลุกนั่ง (30 วินาที) ก่อนและหลังการฝึกกีฬา ภายในกลุ่มเด็กอายุ 10 ปีและ 12 ปี มีความแตกต่างอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติ (P< 0.05)จากการศึกษาครั้งนี้สรุปได้ว่า กิจกรรมการฝึกกีฬาอันได้แก่ กีฬาว่ายน้า เทนนิส แบดมินตัน ฟุตบอล และยิมนาสติก ก่อให้เกิดการพัฒนาสมรรถภาพกลไกในเด็ก ทาให้กล้ามเนื้อมีความแข็งแรงและทนทานมากขึ้น และนอกจากจะเป็นการพัฒนาสมรรถภาพกลไกแล้ว กิจกรรมการฝึกกีฬาภาคฤดูร้อนยังช่วยพัฒนาสมรรถภาพทางด้านจิตใจ และเป็นการใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ต่อยุวชนในช่วงปิดภาคเรียนอีกด้วย