Browsing by Author "Jiraporn Punyoo"

Filter results by typing the first few letters
Now showing 1 - 8 of 8
  • Thumbnail Image
    PublicationOpen Access
    Factors Predicting the Intention to Perform Prevention Behaviors for Coronavirus 2019 among Junior High School Students
    (2025) Benyapa Sangiumsisakul; Autchareeya Patoomwan; Jiraporn Punyoo; เบญญาภา เสงี่ยมศรีสกุุล; อัจฉรียา ปทุมวัน; จิราภรณ์ ปั้นอยู่
    While the immediate danger of COVID-19 has decreased, emerging infectious diseases remain a global concern. As restrictions ease, maintaining preventive behaviors like wearing masks, practicing hand hygiene, and maintaining social distancing becomes increasingly challenging, especially among younger populations. Adolescents who are often asymptomatic may act as disease carriers and may become less vigilant about preventive practices, potentially spreading the infection to others in their families and communities through transmissions within schools. Adolescents in junior high school represent a critical group for interventions. They are at a developmental stage where habits and attitudes toward health behaviors are formed, making them an ideal target for reinforcing long-term preventive practices. Moreover, schools serve as high-contact environments where infectious diseases can spread rapidly. Understanding the factors that influence adolescents who are junior high school students to continue practicing preventive behaviors is essential for long-term preparedness for future pandemics.This predictive correlational study aimed to investigate the ability of study variables, including attitudes, subjective norms, and perceived behavioral controls, to predict the intention to perform preventive behaviors for COVID-19 among junior high school students. The Theory of Planned Behavior (TPB) was used as a conceptual framework for this study. Three key factors, which consist of attitudes, subjective norms, and perceived behavioral control, play a crucial role in shaping intention and, in the end, behavior. Attitudes refer to students’ evaluations of preventive measures. If students perceive these behaviors as valuable and efficient, they are increasingly likely to keep practicing them. Subjective norms involve the influence of peers, family, teachers, and society on students’ behavioral choices. Social pressure or encouragement from significant others can shape students’ decisions regarding health behaviors. Perceived behavioral control reflects students’ confidence in their ability to engage in preventive measures. If they believe they have the resources and ability to continue these behaviors, they are more likely to do so. The sample consisted of 99 junior high school students who attended a school in the Secondary Education Service Area Office 33, Surin province, during the academic year 2022. The sample was selected through purposive sampling based on the following criteria: age 12-15 years old, proficiency in reading, writing, and listening in the Thai language, willingness to participate in the study, and parental or guardian consent. The sample size was calculated using the G*Power program based on the multiple regression analysis formula. The effect size was set at 0.15, the test power at 0.80, and the significance level at 0.05, resulting in a sample size of 77 participants. The researchers increased the sample size by approximately 30% to account for any incomplete data. Therefore, the total sample was 99 students. The research instruments included the Demographic Data Record Form, the Attitude Questionnaire, the Subjective Norms Questionnaire, the Perceived Behavioral Control, and the Intention Questionnaire. All instruments were developed by Park and Oh and then were translated into Thai using the back-translation technique. Data were collected from February to March 2023 through on-site data collection and analyzed using descriptive statistics and stepwise multiple regression analysis.The results showed that most of the sample were female and their age ranged from 12 to 15 years, with an average age of 13.85 (SD = 1.04). Most participants had prior knowledge about the COVID-19 infection and had experience accessing information about COVID-19 provided by national-level organizations. Additionally, most of the sample had experiences related to self-isolation due to COVID-19. The mean scores of variables indicated a positive attitude towards coronavirus 2019 infection prevention behaviors, good subjective norms, a high level of perceived behavioral control, and a high level of intention to perform prevention behaviors among the sample. The correlational analysis results indicate that intention is positively and significantly correlated with all three predictor variables. Perceived behavioral control exhibit the strongest correlation with Intention (r = .64, p < .001), followed by subjective norms (r = .52, p < .001). The weakest correlation is observed between attitude and intention (r = .41, p < .001). Attitudes and perceived behavioral control can collectively predict the intention to perform prevention behaviors for COVID-19 at a statistically significant level of 43.9% (R2 =.44, p-value =.027). However, subjective norms do not predict the intention to perform prevention behaviors. This suggests that while subjective norms influenced how participants felt about social distancing, they did not directly translate into behavioral intentions. The baseline questionnaire on subjective norms showed that items related to reference figures like teachers, schools, and parents, had the highest average scores, while peer-related items had the lowest. This study’s findings can inform school-based health education programs that focus on promoting positive attitudes toward COVID-19 prevention behaviors and enhancing perceived behavioral control that encourages intention to perform these behaviors. Future research should consider exploring additional variables to better explain the variability in the intention to perform these behaviors.
  • Thumbnail Image
    PublicationOpen Access
    การแปลและการตรวจสอบความเที่ยงของแบบประเมินความเสี่ยงของการเกิดแผลกดทับของบราเดนคิวดีฉบับภาษาไทยในกลุ่มผู้ป่วยเด็ก
    (2565) จิราภรณ์ ปั้นอยู่; สุุพัตรา เผ่าพันธ์; ณัฎฐสิทธิ์ คัชมาตย์; Jiraporn Punyoo; Supatra Phaopant; Nattasit Katchamat; มหาวิทยาลัยมหิดล. คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี
    การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อแปลแบบประเมินความเสี่ยงการเกิดแผลกดทับของบราเดนคิวดีจากต้นฉบับภาษาอังกฤษเป็นฉบับภาษาไทย และตรวจสอบความเที่ยงของแบบประเมินความเสี่ยงการเกิดแผลกดทับของบราเดนคิวดีฉบับภาษาไทยในกลุ่มผู้ป่วยเด็กภาวะวิกฤตที่ได้รับการรักษาตัวในหอผู้ป่วยกุมารเวชบำบัดวิกฤต การศึกษาครั้งนี้แบ่งออกเป็น 2 ระยะ ระยะที่ 1 กระบวนการแปลและทดสอบเครื่องมือ และระยะที่ 2 การนำไปใช้ในกลุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยเด็กภาวะวิกฤตที่มีอายุตั้งแต่ 1 เดือนจนถึง 18 ปี ที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยกุมารเวชบำบัดวิกฤต โรงพยาบาลรามาธิบดี ที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์การคัดเข้า จำนวน 85 ราย โดยแบ่งเป็นระยะที่ 1 จำนวน 10 ราย และระยะที่ 2 จำนวน 75 ราย วิเคราะห์ข้อมูลการหาค่าความเที่ยงของแบบสังเกต และวิเคราะห์ค่าความตรงตามสภาพ โดยการหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ ผลการศึกษาพบว่าค่าความเที่ยงของแบบประเมินความเสี่ยงการเกิดแผลกดทับ ของบราเดนคิวดีฉบับภาษาไทย มีค่าสหสัมพันธ์ภายในอยู่ในระดับสูง และมีความตรงตามสภาพ โดยคะแนนแบบประเมินความเสี่ยงการเกิดแผลกดทับของบราเดนคิวดีฉบับภาษาไทยมีความสัมพันธ์ทางลบในระดับปานกลางกับคะแนนแบบประเมินความเสี่ยงการเกิดแผลกดทับของบราเดนคิวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ดังนั้น แบบประเมินความเสี่ยงของการเกิดแผลกดทับของบราเดนคิวดีฉบับภาษาไทยเป็นเครื่องมือที่มีคุณภาพสามารถนำไปใช้ในการประเมินความเสี่ยงของการเกิดแผลกดทับในกลุ่มผู้ป่วยเด็กได้
  • Thumbnail Image
    PublicationOpen Access
    การพัฒนาและประเมินผลแนวปฏิบัติการพยาบาลทางคลินิกสำหรับผู้ป่วยเด็กวิกฤตที่ใช้เครื่องพยุงการทำงานของปอดและหัวใจ
    (2566) สิวนุุช บุุญยัง; เรณู พุุกบุุญมี; ณัฐชัย อนันตสิทธิ์; จิราภรณ์ ปั้้นอยู่; Sivanut Boonyoung; Renu Pookboonmee; Nattachai Anantasit; Jiraporn Punyoo
    การศึกษานี้เป็นการพัฒนาและประเมินผลแนวปฏิบัติการพยาบาลทางคลินิกสำหรับผู้ป่วยเด็กวิกฤตที่ใช้เครื่องพยุงการทำงานของปอดและหัวใจ เพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนตลอดจนสามารถประเมินภาวะการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ที่ อาจเกิดขึ้น เพื่อให้ผู้ป่วยได้รับการรักษาพยาบาลอย่างทันท่วงที การศึกษานี้ใช้กรอบแนวคิดการพัฒนาคุุณภาพการบริการของโดนาบีเดียนร่วมกับแนวคิดด้านพยาธิสรีรวิทยา ในการพัฒนาแนวปฏิบัติโดยใช้หลักฐานเชิงประจักษ์ ซึ่งมีงานวิจัยและบทความวิชาการทั้งหมด 31 เรื่อง แนวปฏิบัติมี 3 ระยะ คือ 1) การดูแลระยะก่อนการใส่เครื่องพยุงการทำงานของปอดและหัวใจ 2) การดูแลขณะใช้เครื่องพยุงการทำงานของปอดและหัวใจ และ 3) การดูแลระยะหลังการถอดเครื่องพยุงการทำงานของปอดและหัวใจ แนวปฏิบัตินี้ได้รับการตรวจสอบความตรงและความถููกต้องเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุุณวุุฒิ การนำแนวปฏิบัติไปใช้กับผู้ป่วยเด็กวิกฤตที่ ใช้เครื่องพยุงการทำงานของปอดและหัวใจ จำนวน 8 ราย ส่วนใหญ่ได้รับการรักษาด้วยเครื่องพยุงการทำงานของหัวใจและปอด (venoarterial extracorporeal membrane oxygenation หรือ VAECMO) ร้อยละ 75 จำนวนวันนอนเฉลี่ยในหอผู้ป่วยวิกฤตเท่ากับ 11.75 วัน ภาวะแทรกซ้อนที่พบมากที่สุดคือ ภาวะเลือดออก แต่เมื่อพยาบาลมีการประเมินและติดตามอย่างใกล้ชิดตามแนวปฏบัติที่พัฒนาขึ้น ทำให้ผู้ป่วยได้รับการรักษาพยาบาลอย่างทันท่วงที่ พบว่าผู้ป่วยทุุกรายปลอดภัยจากภาวะแทรกซ้อน รองลงมาคือ ภาวะมีลิ่มเลือดในวงจรบริวณด้านหน้าปอดเทียมพยาบาลตรวจสอบค่าแรงดันบริเวณด้านหน้าและด้านหลังของปอดเทียม และตรวจสอบลิ่มเลือดในวงจร ผู้ป่วยได้รับการดููแลอย่างใกล้ชิดจึงไม่เกิดอันตรายต่อ ผู้ป่วยสำหรับความเป็นไปได้ในการนำแนวปฏิบัติไปใช้จากพยาบาล 32 ราย พบว่า ความเป็นไปได้ในการนำแนวปฏิบััติการพยาบาลไปใช้อยู่ในระดับมากถึงมากที่สุุด ความพึงพอใจของพยาบาลในการนำแนวปฏิบัติไปใช้อยู่ในระดับมากถึงมากที่สุดการศึกษาครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่าพยาบาลที่ดูแลผู้ป่วยเด็ก วิกฤิตที่ใช้เครื่องพยุง การทำงานของปอดและหัวใจ ควรมีการติดตามผลลัพธ์ของการใช้แนวปฏิบัติในระยะยาว เพื่อติดตามความเป็นไปได้ของการนำแนวปฏิบัติไปใช้ประโยชน์ของแนวปฏิบัติเพื่อความปลอดภัยของผู้ป่วย
  • Thumbnail Image
    PublicationOpen Access
    ความพึงพอใจและความมั่นใจในตนเองในการพยาบาลผู้ป่วยเด็กที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวของนักศึกษาพยาบาลฟลังการเรียนรู้ด้วยการใช้สถาการณ์จำลองเสมือนจริง
    (2563) ดวงฤทัย บัวด้วง; จำปี เกรนเจอร์; จิราภรณ์ ปั้นอยู่; จงใจ จงอร่ามเรือง; Dongruethai Buadong; Jumped Granger; Jiraporn Punyoo; Jongjai Jongaramraung; มหาวิทยาลัยมหิดล. คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี. โรงเรียนพยาบาลรามาธิบดี
    ในปัจจุบันรูปแบบการศึกษาทางการพยาบาลถือเป็นปัจจัยหนึ่งที่มีความสำคัญในเรื่องของ การพัฒนาคุณภาพการเรียนการสอนของนักศึกษาพยาบาล การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธีโดย ใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณร่วมกับเชิงคุุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินผลลัพธ์การเรียนรู้ในด้านความ พึงพอใจและความมั่นใจในตนเองในการพยาบาลผู้ป่วยเด็กที่มีสภาวะหัวใจล้มเหลวด้วยวิธีการสอนโดยใช้ สถานการณ์ จำลองเสมือนจริง กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาพยาบาลรามาธิบดีชั้นปีที่ 3 ที่ได้รับการเรียนการ สอนโดยใช้สถานการณ์จำลองเสมือนจริง การวิจัยเชิงปริมาณคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง จำนวน 55 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมููล ประกอบด้วย แบบสอบถามความพึงพอใจและความมั่นใจ ในตนเองหลังผ่านการเรียนรู้ด้วยการใช้สถานการณ์จำลองเสมือนจริง วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วย โปรแกรมสถิติเชิงพรรณนา ส่วนการวิจัยเชิงคุุณภาพ ผู้วิจัยเลือกผู้ให้ข้อมูลหลักแบบเฉพาะเจาะจง จำนวน 30 ราย เก็บข้อมูลโดยการสนทนากลุ่ม และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยวิธีการวิเคราะห์์เชิงเนื้อหา ผล การศึกษาพบว่าภายหลังการเรียนรู้ด้วยสถานการณ์จำลองเสมือนจริงเรื่องการพยาบาลผู้ป่วยเด็กที่มีภาวะ หัวใจล้มเหลว นักศึกษาพยาบาลมีความพึงพอใจและมีความมั่่นใจในตนเองในระดับมากและมากที่สุุด ผลการสนทนากลุ่ม พบว่า นักศึกษามีความพึงพอใจในการเรียนการสอนด้วยการใช้สถานการณ์จำลอง เสมือนจริง และตื่นเต้นที่ได้เรียนรู้ในเรื่องเกี่ยวกับการพยาบาลผู้ป่วยเด็กที่มีอาการซับซ้อน ได้้ฝึกการนำความรู้จากทฤษฎีและประสบการณ์มาใช้ในการดูแลผู้ป่วยเด็กและครอบครัว ดังนั้นจึงควรพิจารณาใช้ การเรียนรู้ด้วยสถานการณ์ จำลองเสมือนจริงในการพัฒนาการเรียนการสอนสำหรับนักศึกษาพยาบาลต่่อไป
  • Thumbnail Image
    PublicationOpen Access
    ความรู้และความพึงพอใจของนักศึกษาพยาบาลที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้เกมเป็นฐาน
    (2567) จงใจ จงอร่ามเรือง; ปริญญา สารธิมา; จิราภรณ์ ปั้นอยู่; จิราภรณ์ ตั้งสกุล; สุธาสินี แซ่หุง; ศิริพร นิราพันธ์; Jongjai Jongaramraung; Parinya Santima; Jiraporn Punyoo; Jirarporn Tunksakool; Sutasinee Saehoong; Siriporn Nirapun
    การวิจัยแบบผสมผสานนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความรู้และความพึงพอใจของนักศึกษาพยาบาลที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้เกมเป็นฐาน กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 3 โรงเรียนพยาบาลรามาธิบดี ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้เกมเป็นฐาน เรื่องการพยาบาลผู้ป่วยเด็กโรคไข้เลือดออกในส่วนการวิจัยเชิงปริมาณเลือกกลุ่่มตัวอย่างแบบเจาะจง จำนวน 98 ราย เครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย แบบทดสอบความรู้ก่อนเรียน แบบทดสอบความรู้หลังเรียน และแบบสอบถามความพึงพอใจของนักศึกษาพยาบาลต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้เกมเป็นฐาน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติพรรณนาและสถิติความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ สำหรับการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกจากนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 3 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้เกมเป็นฐาน จำนวน 17 ราย วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุรภาพด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า คะแนนความรู้หลังสิ้นสุดการเรียนทันทีมากกว่าก่อนจัดการเรียนรู้โดยใช้เกมเป็นฐาน เมื่อเวลาผ่านไป 1 เดือน พบว่าคะแนนความรู้ลดลงจากหลังสิ้นสุดการเรียนทันที แต่ยังมากกว่าก่อนจัดการเรียนรู้โดยใช้เกมเป็นฐานและนักศึกษามีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้เกมเป็นฐานอยู่ในระดับมากที่สุด ผลการวิเคราะห์ข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึก พบว่าเกม "ดีเก่ง" ช่วยส่งเสริมการเรียนรู้ สร้างแรงจูงใจในการเรียนและส่งเสริมปฏิสัมพันธ์ของผู้เรียน จากผลของการวิจัยครั้งนี้ควรส่งเสริมการจัดการเรียนรู้โดยใช้เกมเป็นฐานในการเรียนการสอนนักศึกษาพยาบาลต่อไป
  • Thumbnail Image
    PublicationOpen Access
    ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ของบุคลากรทางการพยาบาลที่ดูแลผู้ป่วยเด็ก
    (2564) จิราภรณ์ ปั้นอยู่; จงใจ จงอร่ามเรือง; ทิพวัลย์ ดารามาศ; ดวงฤทัย บัวด้วง; ลาวัลย์ สิงห์สาย; จิราภรณ์ ตั้งสกุล; สุุธาสินี แซ่หุง; ปวัณรัตน์ ปัญจธารากุุล; อัมพร ถุงแก้วรุ่งเรือง; Jiraporn Punyoo; Jongjai Jongaramraung; Tipawan Daramas; Dongruethai Buadong; Lawan Singhasai; Jirarporn Tunksakool; Sutasinee Saehoong; Pawanrat Panjatharakul; Amporn Thungkaeorungrueang; มหาวิทยาลัยมหิดล. คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี. โรงเรียนพยาบาลรามาธิบดี
    การวิจัยเชิงบรรยายนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการับรู้สมรรถนะแห่งตนในการป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 รวมทั้งศึกษาอุปสรรคและความต้องการในการป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ของบุคลากรทางการพยาบาลที่ดูแลผู้ป่วยเด็ก โรงพยาบาลรามาธิบดี ในกลุ่มตัวอย่างจำนวน 227 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมินความรู้ในการป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 และแบบประเมินการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติสหสัมพันธ์แบบสเปียร์แมน ส่วนการสัมภาษณ์เชิงลึกเก็บข้อมูลจากบุคลากรทางการพยาบาลที่ปฏิบัติงานในหอผู้ป่วยเด็ก จำนวน 30 ราย และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า บุคลากรทางการพยาบาลมีคะแนนความรู้และการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 อยู่ในระดับมาก ส่วนความรู้มีความสัมพันธ์ทางบวกกับการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ของบุคลากรทางการพยาบาลที่ดูแลผู้ป่วยเด็กอย่างมีนัยสำตัญทางสถิติ ผลการวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้จากการสัมภาษณ์เชิงลึกพบว่า อุปสรรคในการป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ของบุคลากรทางการพยาบาล ได้แก่ 1) การเปลี่ยนแปลงด้านนโยบายหรือแนวปฏิบัติ 2) การจำกัดจำนวนบุคลากรในการดูแล 3) การขาดแคลนอุปกรณ์ที่ใช้ในการป้องกัน 4) ปัญหาในการสื่อสาร และ 5) การขาดความร่วมมือในการปฏิบัติตนจากผู้ป่วยที่เป็นเด็กเล็ก นอกจากนั้นบุคลากรทางการพยาบาลมีความต้องการในการป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ได้แก่ 1) อุปกรณ์ป้องกันร่างกายส่วนบุคคลที่เพียงพอ และ 2) การจัดทบทวนความรู้ในการป้องกันการแพร่กระจายเชื้อและการใช้อุปกรณ์ป้องกันร่างกายส่วนบุคคล ดังนั้น หน่วยงานที่รับผิดชอบควรมีมาตรการการเตรียมความพร้อมทั้งด้านอุปกรณ์ในการป้องกันที่เพียงพอ มีการให้ความรู้ตามความต้องการอย่างต่อเนื่อง และควรมีนโยบายหรือแนวปฏิบัติที่ชัดเจนในการป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ของบุคลากรทางการพยาบาลที่ให้การดูแลผู้ป่วยเด็กต่อไป
  • Thumbnail Image
    PublicationOpen Access
    ผลของการใช้แนวปฏิบัติการพยาบาลเพื่อส่งเสริมผู้ดูแลในการจัดการดูแลต่อพฤติกรรมการดูแลสุขภาพและผลข้างเคียงระยะยาว ในเด็กโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวเฉียบพลันชนิดลิมโฟบลาสต์ภายหลังสิ้นสุดการรักษา
    (2566) พจนีย์ ด่านด่ารงรักษ์; เรณูู พุกบุญมี; สามารถ ภคกษมา; จิราภรณ์ ปั้้นอยู่; Potchanee Dandamrongrak; Renu Pookboonmee; Samart Pakakasama; Jiraporn Punyoo
    การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์พัฒนาแนวปฏิบัติการพยาบาลเพื่อส่งเสริมผู้ดูแลในการจัด การดูแลเด็กโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวเฉียบพลัน ชนิดลิมโฟบลาสต์ภายหลังสิ้นสุดการรักษา และนำมาทดลองใช้โดยเปรียบเทียบพฤติกรรมการดูแลสุขภาพเด็กโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวเฉียบพลัน ชนิดลิมโฟบลาสต์ ก่อนและหลังได้รับการสนับสนุนการจัด การดูแลเด็ก และติดตามผลข้างเคียงระยะยาวภายหลังสิ้นสุดการรักษา กลุ่มตัวอย่างคือผู้ดูแลเด็กโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวเฉียบพลันชนิดลิมโฟบลาสต์ตั้งแต่อายุ 1 ปี ถึง 12 ปีจำนวน 20 ราย ได้รับการสนับสนุนตามแนวปฏิบัติการพยาบาลที่พัฒนาจากแนวคิดการจัดการตนเองของเครียร์ ประกอบด้วยการตั้งเป้าหมาย การเก็บรวบรวมข้อมูล การประมวลผลและการประเมินผลการตัดสินใจ การลงมือปฏิบัติและการสะท้อนกลับ ตนเอง แบ่งออกเป็น 3 ระยะ ได้แก่ ระยะเตรียมการ ระยะดำเนินการ และระยะติดตาม รวมเวลา 4 เดือน เครื่องมือที่ช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล (สำหรับ ผู้ดูแล) แบบ ประเมินผลข้างเคียงระยะยาว (สำหรับ ผู้ดูแล) และแบบสอบถามพฤติกรรมดูแลสุุขภาพเด็ก วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนาและสถิติความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำผลการศึกษาพบว่า ภายหลังได้รับ การสนับสนุนตามแนวปฏิบัติ การพยาบาล กลุ่มตัว อย่างมีคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการดูแลสุขภาพเด็กโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวเฉียบพลัน ชนิดลิมโฟบลาสต์เพิ่มสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ หลังดำเนินการ 1 เดือน พบมีอาการซีด 2 ราย หลังดำเนินการ 4 เดือน เด็กทั้งหมดไม่พบอาการหรืออาการแสดงความผิดปกติในทุกระบบจ ากผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า พยาบาลสามารถนำแนวปฏิบัติการพยาบาลไปใช้กับ ผู้ดูแลเด็กโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวเฉียบพลัน ชนิดลิมโฟบลาสต์เพื่อปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการดูแลสุขภาพเด็กภายหลังสิ้นสุดการรักษาให้ เหมาะสมเพื่อส่งเสริมให้ มีสุขภาพดีขึ้น
  • Thumbnail Image
    PublicationOpen Access
    ผลของการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนเรื่องการให้ยาในเด็กต่อทักษะการให้ยาของนักศึกษาพยาบาล
    (2562) จิราภรณ์ ปั้นอยู่; สุธาสินี แซ่หุง; ชื่นฤดี คงศักดิ์ตระกูล; จงใจ จงอร่ามเรือง; ทิพวัลย์ ศรีเฉลิม; อารีย์ วงศ์แดง; Jiraporn Punyoo; Sutasinee Saehoong; Chuanruedee Kongsaktrakul; Jongjai Jongaramraung; Tippawan Srichalerm; Aree Wongdaeng; มหาวิทยาลัยมหิดล. คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี. โรงเรียนพยาบาลรามาธิบดี
    การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อทดสอบบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วย สอน เรื่องการให้ยาในเด็กต่อทักษะการให้ยาของนักศึกษาพยาบาลกลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาพยาบาล ชั้นปีที่ 3 ของโรงเรียนพยาบาลรามาธิบดีคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดีมหาวิทยาลัยมหิดล คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง จำนวน 88 ราย กลุ่มควบคุมเป็นกลุ่มที่ได้รับการสอนแบบปกติ จำนวน 42 ราย กลุ่มทดลองเป็นกลุ่มที่ได้รับการสอนแบบปกติร่วมกับบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่องการให้ยาในเด็ก จำนวน 46 รายเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบประเมิน ทักษะการปฏิบัติการให้ยา และแบบประเมินความพึงพอใจ ประเมินทักษะการปฏิบัติการให้ยา 3 ครั้ง ก่อนได้รับการสอนสัปดาห์ที่ 2 และสัปดาห์ที่ 6 ของการฝึกปฏิบัติวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทางแบบวัดซ้ำ ผลการวิจัยพบว่า คะแนนเฉลี่ยของทักษะปฏิบัติ การให้ยาในเด็กระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมมีค่าแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกลุ่ม ทดลองมีคะแนนเฉลี่ยมากกว่ากลุ่มควบคุม กลุ่มและช่วงเวลามีอิทธิพลเชิงปฏิสัมพันธ์ต่อค่าเฉลี่ยของ ทักษะปฏิบัติการให้ยาในเด็กอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบความแตกต่างคะแนนทักษะ ปฏิบัติการให้ยาในเด็กในกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมโดย Bonferroni correction พบว่า กลุ่มทดลอง มีทักษะปฏิบัติการให้ยาในเด็กเพิ่มขึ้นมากกว่ากลุ่มควบคุมหลังได้รับการสอนสัปดาห์ที่2 และสัปดาห์ ที่ 6 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิตินักศึกษากลุ่มทดลองมีความพึงพอใจมากต่อบทเรียนคอมพิวเตอร์ ช่วยสอน ดังนั้น ในวิชาการฝึกปฏิบัติทางคลินิก จึงควรพิจารณานำบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนเสริม ร่วมกับการสอนแบบปกติในการเพิ่มทักษะการให้ยาผู้ป่วยเด็กของนักศึกษาพยาบาลต่อไป