แนวทางการวินิจฉัยและรักษาผู้ป่วยโรคแพ้ภูมิตนเอง
4
item.page.dc.date.issued
2568
item.page.dc.type
item.page.dc.language.iso
tha
item.page.dc.format.mimetype
application/pdf
item.page.dc.format.extent
14 หน้า
item.page.oaire.citation.startPage
148
item.page.oaire.citation.endPage
161
item.page.dcterms.accessRights
open access
item.page.dc.rights
ผลงานนี้เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยมหิดล ขอสงวนไว้สำหรับเพื่อการศึกษาเท่านั้น ต้องอ้างอิงแหล่งที่มา ห้ามดัดแปลงเนื้อหา และห้ามนำไปใช้เพื่อการค้า
item.page.dc.rights.holder
ศูนย์การแพทย์กาญจนาภิเษก คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
punsarn.item.page.citation
ศุภวรรณ ศิริวัฒนกุล, สินี ศรีโมรา รักษ์คัมภีร์ (2568). แนวทางการวินิจฉัยและรักษาผู้ป่วยโรคแพ้ภูมิตนเอง. 161. สืบค้นจาก: https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/120405
item.page.dc.title
แนวทางการวินิจฉัยและรักษาผู้ป่วยโรคแพ้ภูมิตนเอง
item.page.dc.title.alternative
Overview diagnosis and management in SLE patient
item.page.dc.contributor.author
item.page.oairecerif.author.affiliation
item.page.dc.description.abstract
บทความนี้ทบทวนกลไกการเกิดโรค อาการทางคลินิก แนวทางวินิจฉัย และหลักการรักษาโรคแพ้ภูมิตนเองชนิด Systemic lupus erythematosus (SLE) ซึ่งสามารถก่อการอักเสบและทำลายอวัยวะได้หลายระบบ กลไกสำคัญประกอบด้วยการสูญเสียความทนต่อเนื้อเยื่อตนเอง การทำงานผิดปกติของเซลล์บีและเซลล์ที การสร้างแอนติบอดีต่อตนเองและการก่อตัวของ immune complex ซึ่งกระตุ้นระบบคอมพลีเมนต์และทำให้เกิดการอักเสบในอวัยวะต่าง ๆ ปัจจัยทางพันธุกรรมและสิ่งแวดล้อม เช่น การติดเชื้อ รังสีอัลตราไวโอเลต ยาบางชนิด ความเครียด และฮอร์โมน อาจมีส่วนกระตุ้นโรคในผู้ที่มีความไวต่อโรค อาการของ SLE มีความหลากหลาย ครอบคลุมผิวหนังและเยื่อบุ ข้อและกล้ามเนื้อ ระบบเลือด หัวใจและปอด ไต ระบบประสาทและจิตเวช ตลอดจนระบบทางเดินอาหาร การวินิจฉัยจึงต้องอาศัยการซักประวัติและตรวจร่างกายอย่างรอบด้าน การตรวจทางห้องปฏิบัติการ และการวินิจฉัยแยกโรคที่มีอาการคล้ายกัน เกณฑ์จำแนกโรค EULAR/ACR ปี 2019 มีประโยชน์ต่อการจัดกลุ่มผู้ป่วยเพื่อการวิจัย แต่ไม่ควรใช้แทนดุลยพินิจทางคลินิกหรือเป็นเงื่อนไขเพียงอย่างเดียวในการวินิจฉัย โดยเฉพาะในผู้ป่วยระยะแรกหรือผู้ที่มีอาการไม่ครบตามเกณฑ์ สำหรับผู้ป่วยที่สงสัยไตอักเสบจากลูปัส การตรวจปัสสาวะและประเมินการทำงานของไตมีความสำคัญ และอาจพิจารณาตัดชิ้นเนื้อไตเพื่อยืนยันการวินิจฉัยและกำหนดแนวทางรักษา การดูแลรักษามุ่งควบคุมโรคให้สงบหรือมีกิจกรรมของโรคต่ำ ป้องกันการกำเริบและความเสียหายของอวัยวะ พร้อมลดผลข้างเคียงจากยา แนวทางเน้นการใช้ hydroxychloroquine ในผู้ป่วยส่วนใหญ่หากไม่มีข้อห้าม การใช้กลูโคคอร์ติคอยด์ตามความรุนแรงและลดขนาดลงให้ต่ำที่สุดเมื่อควบคุมโรคได้ ตลอดจนพิจารณายากดภูมิคุ้มกันหรือยาชีววัตถุเมื่อการรักษาเบื้องต้นไม่เพียงพอหรือมีอวัยวะสำคัญเกี่ยวข้อง ผู้ป่วยไตอักเสบจากลูปัสอาจต้องได้รับการรักษาแบบผสมผสานและติดตามการทำงานของไตอย่างใกล้ชิด การดูแลควรดำเนินการโดยทีมสหสาขาวิชาชีพ ร่วมตัดสินใจกับผู้ป่วย ประเมินกิจกรรมของโรคและความเสียหายของอวัยวะเป็นระยะ รวมถึงส่งเสริมการออกกำลังกาย โภชนาการที่เหมาะสม การเลิกสูบบุหรี่ การฉีดวัคซีน และการจัดการความเสี่ยงด้านหัวใจและหลอดเลือด.
item.page.dc.description
New Frontiers in Internal Medicine: การประชุมวิชาการอายุรศาสตร์ ศูนย์การแพทย์กาญจนาภิเษก ครั้งที่ 1. ณ ศูนย์ประชุมสิทธาคาร มหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา, นครปฐม. 28-29 สิงหาคม 2568. หน้า 148–161
