วัชราภรณ์ คูผาสุขWatcharaporn Kuphasukปรัชนันท์ ชาญเฉลิมชัยPratchanun Chanchalermchaiพิศลย์ เสนาวงษ์Pisol Senawongseชลธชา ห้านิรัติศัยCholtacha Harnirattisaiมหาวิทยาลัยมหิดล. คณะทันตแพทยศาสตร์. ภาควิชาทันตกรรมหัตถการและวิทยาเอ็นโดดอนต์2016-01-182016-12-132016-01-182016-12-132558-05วัชราภรณ์ คูผาสุข, ปรัชนันท์ ชาญเฉลิมชัย, พิศลย์ เสนาวงษ์, ชลธชา ห้านิรัติศัย. กำลังแรงยึดเฉือนจุลภาคของการยึดซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์กับเรซินคอมโพสิตด้วยสารยึดติดที่แตกต่างกัน. ว ทันต มหิดล. 2558;35(2):177-88.0125-5614 (printed)https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/1020วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลการใช้สารยึดติดที่ต่างชนิดกัน ต่อค่ากำลังแรงยึด จุลภาคของซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์ชนิดดัดแปลงด้วยเรซิน(Fuji IITM LC) หรือ ซีเมนต์ กลาสไอโอโนเมอร์ชนิดความหนืดสูง (Fuji IXTM GP) กับเรซินคอมโพสิต (PremiseTM) วัสดุอุปกรณ์และวิธีการศึกษา: นำซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์ 2 ชนิดมาเตรียมชิ้นตัวอย่าง รูปทรงกระบอกที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 5 มิลลิเมตร ความสูง 2 มิลลิเมตร ชนิดละ 45 ชิ้น ต่อหนึ่งซีเมนต์ โดยแบ่งชิ้นตัวอย่างของวัสดุแต่ละชนิดเป็น 3 กลุ่มย่อยๆ ละ 15 ชิ้นตาม ชนิดของสารยึดติดที่ใช้ในการเตรียมผิวซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์ โดยกลุ่ม 1,2,3 เป็นชิ้น ตัวอย่างซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์ชนิดดัดแปลงด้วยเรซิน และกลุ่ม 4,5,6 เป็นซีเมนต์ กลาสไอโอโนเมอร์ชนิดความหนืดสูง จากนั้น กลุ่มที่ 1 และ 4 เตรียมผิวกลาสไอโอโนเมอร์ ด้วยสารยึดติดระบบเอชแอนด์รินซ์ (etch-and-rinse adhesive) ออพติบอนด์โซโลพลัส กลุ่มที่ 2 และ 5 เตรียมผิวด้วยสารยึดติดระบบเซลฟ์เอช (self-etch adhesive) ออพติบอนด์ เอ๊กซ์ทีอาร์ กลุ่มที่ 3 และ 6 เตรียมผิวโดยไม่ปรับสภาพผิวซีเมนต์ โดยทา เฉพาะสารยึดติดออพติบอนด์โซโลพลัสลงบนพื้นผิวเท่านั้น หลังจากนั้นนำท่อรูปทรง กระบอกขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางภายใน 0.75 มิลลิเมตร สูง 1 มิลลิเมตร วางบนผิวซีเมนต์ ทุกกลุ่ม เติมเรซินคอมโพสิตและ ฉายแสงให้แข็งตัว เก็บชิ้นตัวอย่างที่ความชื้นร้อยละ 100 อุณหภูมิ 37 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 24 ชั่วโมง จากนั้นนำไปทดสอบค่ากำลังแรงยึดเฉือน จุลภาคด้วยเครื่องทดสอบแรงสากล ด้วยความเร็ว 0.5 มิลลิเมตรต่อนาทีจนกระทั่งชิ้นงาน แตกหัก ประเมินลักษณะการแตกหักภายใต้กล้องจุลทรรศน์อิเลคตรอนชนิดส่องกราดผลการศึกษา: ค่าเฉลี่ยกำลังแรงยึดเฉือนจุลภาคของการยึดซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์ชนิด ดัดแปลงด้วยเรซินกับเรซินคอมโพสิตในกลุ่มที่ 1, 2 และ 3 ได้ค่า 16.92±2.12, 12.45± 3.08 และ 21.51±4.21 เมกะปาสคาล ตามลำดับ ในขณะที่ค่าเฉลี่ยกำลังแรงยึดเฉือน จุลภาคของการยึดซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์ชนิดความหนืดสูงกับเรซินคอมโพสิตในกลุ่มที่ 4, 5 และ 6 ได้ค่า 10.07±2.22, 10.45±4.21 และ 17.34±4.98 เมกะปาสคาล ตามลำดับ การใช้สารยึดติดระบบเอชแอนด์รินส์ยึดซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์ชนิดดัดแปลงด้วยเรซินกับ เรซินคอมโพสิตให้การยึดติดที่สูงกว่าซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์ชนิดความหนืดสูงอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ (P < 0.05) ส่วนการใช้สารยึดติดระบบเซลฟ์เอช และการใช้สารยึดติด ระบบเอชแอนด์รินส์โดยไม่มีการปรับสภาพผิวซีเมนต์ ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ ระหว่างค่ากำลังแรงยึดของเรซินคอมโพสิตกับซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์ชนิดดัดแปลงด้วย เรซินและชนิดความหนืดสูง บทสรุป: กำลังแรงยึดของซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์ชนิดดัดแปลงด้วยเรซินกับเรซินคอมโพสิต สูงกว่ากำลังแรงยึดของซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์ชนิดความหนืดสูงกับเรซินคอมโพสิต และ การเตรียมพื้นผิวซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์ด้วยสารยึดติดระบบเอชแอนด์รินส์โดยไม่ใช้กรด กัดให้ค่ากำลังแรงยึดของซีเมนต์กับเรซินคอมโพสิตสูงกว่ากลุ่มที่ใช้สารยึดติดระบบ เอชแอนด์รินส์ เมื่อใช้กรด และสารยึดติดระบบเซลฟ์เอชthaมหาวิทยาลัยมหิดลกำลังแรงยึดเฉือนจุลภาคซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์ชนิดดัดแปลงด้วยเรซินซีเมนต์กลาสไอโอโนเมอร์ชนิดความหนืดสูงรูปแบบการแตกหักสารยึดติดชนิด etch-and-rinseสารยึดติดชนิด self-etchOpen Access articleวิทยาสารทันตแพทยศาสตร์มหิดลMahidol Dental JournalArticleมหาวิทยาลัยมหิดล