อาภาพร เผ่าวัฒนานฤมล เอื้อมณีกูลสุธรรม นันทมงคลชัยบุญรักษา ญาณสาร2024-01-162024-01-16255625672556วิทยานิพนธ์ (วท.ม. (สาธารณสุขศาสตร์))--มหาวิทยาลัยมหิดล, 2556https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/92966สาธารณสุขศาสตร์ (มหาวิทยาลัยมหิดล 2556)การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการพัฒนาทักษะในการสื่อสารเรื่องเพศโดยแกนนำกลุ่มเพื่อนเพื่อป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงในการมีเพศสัมพันธ์ กลุ่มตัวอย่างคือนักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษา โรงเรียนสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ จังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 2 โรงเรียน แบ่งเป็นโรงเรียนกลุ่มทดลองจำนวน 33 คน และโรงเรียนกลุ่มเปรียบเทียบ จำนวน 35 คน ระยะเวลาในการศึกษา 14 สัปดาห์ เป็นระยะทดลอง 5 สัปดาห์ และระยะติดตามผล 9 สัปดาห์ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ยมัชฌิมเลขคณิต ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน Independent t-test, Paired t-test, ANCOVA และRepeated Measure oneway ANOVA ผลการวิจัยพบว่า หลังการทดลองและระยะติดตามผล กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความรู้ในเรื่อง ผลกระทบจากการมีเพศสัมพันธ์และโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ การรับรู้ความสามารถตนเองในการยืนยันในความคิดเห็น การปฏิเสธ และการต่อรองเพื่อหลีกเลี่ยงพฤติกรรมเสี่ยงในการมีเพศสัมพันธ์สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value<.05) ในระยะติดตามผลกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมป้องกันการมีเพศสัมพันธ์แตกต่างจากก่อนการทดลองแต่ไม่แตกต่างกับกลุ่มเปรียบเทียบ (p-value >.05) และมีคะแนนเฉลี่ยความรู้ในเรื่อง ผลกระทบจากการมีเพศสัมพันธ์และโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ระยะติดตามผลสูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value<.001) การจัดโปรแกรมการพัฒนาทักษะในการสื่อสารเรื่องเพศโดยแกนนำกลุ่มเพื่อนเพื่อป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงในการมีเพศสัมพันธ์ ของนักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น สามารถเพิ่มความรู้ในเรื่องผลกระทบจากการมีเพศสัมพันธ์และโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ การรับรู้ความสามารถตนเองในการยืนยันในความคิดเห็น การปฏิเสธ และ การต่อรองเพื่อหลีกเลี่ยงพฤติกรรมเสี่ยงในการมีเพศสัมพันธ์ ส่งผลให้นักเรียนหญิงมีพฤติกรรมป้องกันการมี เพศสัมพันธ์ได้The purpose of this quasi - experimental study was to examine the effect of a sexual communication skill development program by peer leaders to prevent sexual risk behavior among early female adolescents. The sample included mattayomsuksa students from 2 schools in Chiangmai Province. One group was the experimental group with 33 female students, and the other was selected as the comparison group with 35 female students. This study was conducted over a period of 14 weeks with an intervention period of 5 weeks and a follow up periods of 9 weeks.Data were collected by self-administered questionnaires. Statistical analysis was performed by using percentage, mean, standard deviation, independent t-test, paired t-test, ANCOVA and Repeated Measure one way ANOVA. The result indicated that, after intervention and follow up period, the experimental group had significantly higher mean score of knowledge, self efficacy in affirming opinion, refusing and negotiation in order to avoid sexual risk behaviors (pvalue<. 05). At the follow up, the experimental group had a different mean score of prevention sexual risk behaviors when compared to before experiment, but it did not differ when compared to comparison group (p-value >.05).In addition, the experimental group had significant higher mean score of knowledge than the comparison group (p-value<.001). A sexual communication skill development program by peer leaders to prevent sexual risk behavior among early female adolescents had some effect on increasing knowledge and self efficacy in affirming opinion, refusing and negotiation in order to avoid sexual risk behaviors and prevention of sexual risk behaviors.ก-ฏ, 235 แผ่นapplication/pdfthaผลงานนี้เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยมหิดล ขอสงวนไว้สำหรับเพื่อการศึกษาเท่านั้น ต้องอ้างอิงแหล่งที่มา ห้ามดัดแปลงเนื้อหา และห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าเพศสัมพันธ์ -- ในวัยรุ่นนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น -- ไทย -- เชียงใหม่วัยรุ่นหญิง -- พฤติกรรมทางเพศMaster Thesisมหาวิทยาลัยมหิดล