เมธิตา วิวิตรกุลเพ็ญจันทร์ ประดับมุขเชอร์เรอร์พิมพวัลย์ บุญมงคลผกามาส ตันวิจิตรมหาวิทยาลัยมหิดล. คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. ภาควิชาสังคมและสุขภาพ2022-07-062022-07-062565-07-062563วารสารสหศาสตร์. ปีที่ 20 ฉบับที่ 2 (ก.ค.-ส.ค. 2563), 71-851513-8429https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/72033การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอัตวิสัย ผัสสะ และประสบการณ์ด้านการใส่สายให้อาหารทางจมูก โดยการวิจัยเชิงคุณภาพ การสัมภาษณ์เชิงลึก ในกลุ่มประชากรที่มีสายให้อาหารทางจมูกมากกว่า 3 สัปดาห์ขึ้นไป ที่ได้กลับไปพักฟื้นที่บ้านหรือสถานที่พักพักฟื้น ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑลทั้งหมด 7 ราย ข้อมูลถูกนำมาวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่าวาทกรรมที่ว่าด้วยสายให้อาหารทางจมูกได้แก่ การได้รับสารอาหารที่เพียงพอต่อความต้องการของร่างกาย การป้องกันการติดเชื้อ และแพทย์เป็นผู้รู้มากกว่า ในส่วนปฏิบัติการของผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ประกอบไปด้วย เทคโนโลยีการใส่สายให้อาหารทางจมูกเป็นชุดความรู้ทางการแพทย์ที่มาจากการมีข้อมูลเชิงประจักษ์มาสนับสนุน แพทย์เป็นผู้ให้และยืนยันความรู้นั้น และนักกิจกรรมบำบัดกำกับผู้ป่วยให้ปฏิบัติตามคำแนะนำ ในขณะที่อัตวิสัยต่อการใส่สายให้อาหารทางจมูกแตกต่างกันไปตามความคิด ความรู้สึก ประสบการณ์ และบริบทแวดล้อมก่อให้เกิดการใช้อำนาจในตนแสดงพฤติกรรมทั้งเชิงบวกและเชิงลบ ที่สำคัญการใส่สายให้อาหารทางจมูกกระทบต่อผัสสะด้านการรับรสชาติ และการรับสัมผัส ก่อให้เกิดความทุกข์ทรมาน ทั้งนี้พวกเขาได้บอกถึงประสบการณ์การใส่สายให้อาหารทางจมูกว่าเป็นสิ่งแปลกปลอมต่อร่างกายส่งผลต่อการใช้และการปรับตัว และยังส่งผลให้คนรอบข้างร่วมทุกข์กับผู้ใส่สายให้อาหาร จากผลการวิจัยมีข้อเสนอแนะว่าบุคลากรทางการแพทย์ควรบอกวิธีการบรรเทาทุกข์ที่เกิดจากการไม่ได้กลืนกินทางปากให้กับผู้ป่วย และควรคำนึงถึงองค์ประกอบทั้งภายในและภายนอกตัวบุคคลเพื่อหาแนวทางที่เหมาะสมให้บุคคลเกิดความร่วมมือที่ดีในการรักษาThis qualitative study aims to understand the subjectivity, sensory and patient experiences with a nasogastric tube. The data collection includes in-depth interview with 7 patients that have the experience of feeding via nasogastric tube more than 3 weeks, and living in Bangkok or vicinity after discharge from the hospital, in-depth interview with 10 health care providers including medical doctors, nurses, and occupational therapists, observation on patient and provider interactions, their contexts, and drawing technique to understand their idea about a nasogastric tube and the body. Using the open- ended questions about the experience of feeding via nasogastric tube, the effect of the nasogastric tube on activities of daily living, and management of nasogastric tube. The data were collected via tape- recorded interviews and analyzed by content analysis. The result shows the discourses of feeding via nasogastric tube are getting adequate nutrition, preventing infection, and provided by the doctor who has more knowledge than the patient. The medical practice consists of the nasogastric tube insertion technology which has evidence-based support and provided by the doctor, and the occupational therapist supervises the patient to follow the suggestions. The subjectivity of feeding with a nasogastric tube depends on thinking, feeling, experience, and context, all of the components cause the agency to show positive or negative behavior. The important thing is the nasogastric intubation affects the gustatory perception and sensory that make the patients suffer. Furthermore, the patient experiencing the nasogastric tube as a foreign object that affects their life and needs adjustment, it also makes the patient and family suffer. This study suggests that medical professionals should advise the patient about how to relieve suffering from feeding via nasogastric tubes, such as the tips for help relieve their dry mouth and throat, are they allowed to sip water or use the cotton stick to wet their mouth, and also concern the subjectivity, experience, and context of each patient to find the appropriate intervention that makes them want to cooperate with.thaมหาวิทยาลัยมหิดลอัตวิสัยผัสสะประสบการณ์สายให้อาหารทางจมูกSubjectivitySensoryExperienceNasogastric TubeArticleภาควิชาสังคมและสุขภาพ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล