Cherdsak IramneeratTripop LertbunnaphongKasaya Tantiphlachiva2026-05-272026-05-27202120262021Thesis (M.Sc. (Health Science Education)--Mahidol University, 2021https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/116906Basic surgical skills are essential for physicians. Medical schools are responsible for teaching and ensuring proficiency of these skills in their undergraduates while students are responsible for self-directed practice. Feedback is an effective strategy in developing psychomotor skills; by providing learners with information of their current performance and how to improve and enhance motivation, which are key factors to deliver these contents successfully. This study aimed to compare 2 methods of feedback: verbal face-to-face feedback after direct-observation (F2F feedback) versus electronic-written feedback after recorded video-observation (VDO-feedback) of students’ performance, in terms of effectiveness in improving students’ suturing skills, effects on motivation, learning strategies, and satisfaction. Fifty-eight medical students in the 3rd and 4th year of curriculum were trained to perform vertical mattress suture using small group teaching. Then, during the next 6 weeks before final examination (OSCE), they practiced on their own using a take-home kit. Students were randomized into group1 VDO-feedback (M:F= 21:8) and group 2 F2F-feedback (M:F=20:9). Two feedbacks were provided once every 2 weeks. Performance checklist (Cronbach’s Alpha 0.72) was used to assess suturing skill at 4 timepoints; pre-learning, post-learning, OSCE, and retention phase (2 week later). Questionnaire was used to assess motivation, learning strategies, and feedback satisfaction (Cronbach’s Alpha 0.83). After in-class learning, further significant improvement of skills was found by both types of feedback (p<0.0001). Both groups could similarly retain skill for at least 2 weeks without additional practice. Self-efficacy, test anxiety, and cognitive strategies scores were significantly increased in both groups (p<0.05). Extrinsic motivation score was increased only in VDO-feedback group. No difference in median number of stitches, mean time of practice, and satisfaction to feedback intervention. VDO-feedback may be alternative to F2F-feedbacks for basic surgical skill training, in the situation when limitation for simultaneous meeting of teacher and students occurs. Implication of Thesis: This study compared effectiveness of VDO-feedback and face-to-face feedback as a method of developing basic surgical skill of medical students. Results showed similar pattern of performance score improvement and retention scores after both interventions. Both groups had similarly increased motivation score and there was no difference in satisfaction responses. Thus, VDO-feedback may be alternative to F2F-feedbacks for basic surgical skill training, in the situation when limitation for simultaneous meeting of teacher and students occur e.g. busy clinical teacher and medical apprentice, limited teaching space and need of social distancing.ทักษะพื้นฐานทางศัลยศาสตร์เป็นสิ่งสำคัญสำหรับแพทย์เวชปฏิบัติ โรงเรียนแพทย์มีหน้าที่ในการสอนและเสริมสร้างสมรรถนะนี้แก่นิสิตนักศึกษาของตน ในขณะที่นักศึกษามีหน้าที่รับผิดชอบต่อการฝึกฝนทักษะนี้ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบการให้ข้อมูลป้อนกลับแก่ผู้เรียน 2 วิธี: การให้ข้อมูลป้อนกลับด้วยวาจาภายหลังการสังเกตโดยตรง (แบบซึ่งหน้า) และการให้ข้อมูลป้อนกลับแบบอิเล็กทรอนิกส์ภายหลังการสังเกตจากวีดิทัศน์บันทึกหัตถการของนักศึกษา (แบบผ่านการชมวีดิทัศน์) ในด้านประสิทธิภาพในการพัฒนาทักษะการเย็บแผล, ผลต่อแรงจูงใจ กลยุทธ์ในการเรียน และการคงอยู่ของทักษะ นักศึกษาแพทย์ 58 คน (29:29 ปี 3:ปี 4) เรียนเย็บแผลแบบ vertical mattress เป็นกลุ่มย่อย หลังจากนั้นช่วง 6 สัปดาห์ก่อนการสอบลงกอง (OSCE) นักศึกษาต้องฝึกฝนด้วยตนเองด้วยกล่องฝึกเย็บที่นำกลับบ้านไป สุ่มแยกนักศึกษาเป็นกลุ่ม 1 รับข้อมูลป้อนกลับผ่านการชมวีดิทัศน์ (ชาย:หญิง 21:8) และกลุ่ม 2 รับข้อมูลป้อนกลับแบบซึ่งหน้า (ชาย:หญิง 20:9) มีการให้ข้อมูลป้อนกลับ 2 ครั้ง ห่างกัน 2 สัปดาห์ ใช้แบบประเมินทักษะ (Cronbach’s Alpha 0.72) เพื่อวัดทักษะการเย็บแผล 4 ครั้ง; ก่อนเรียน หลังเรียน การสอบ OSCE และการทดสอบความคงอยู่ของทักษะ (2 สัปดาห์ถัดมา) ใช้แบบสอบถามประเมินแรงจูงใจ กลยุทธ์ในการเรียน และความพึงพอใจ (Cronbach’s Alpha 0.83) ผลการศึกษาพบว่าหลังจากนักศึกษาได้เรียนรู้จากในห้องเรียนแล้ว พบว่าการพัฒนาทักษะอย่างมีนัยสำคัญยังเกิดขึ้นต่อไปได้จากทั้งสองวิธีการให้ข้อมูลป้อนกลับ (p < 0.0001) ทั้งสองกลุ่มสามารถคงทักษะนั้นไว้ได้อีกอย่างน้อย 2 สัปดาห์ โดยไม่มีการฝึกฝนเพิ่มเติม คะแนนความพอใจในสมรรถนะของตน, ความกังวลต่อการสอบ, และการใช้กลยุทธ์ทางปัญญาสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทั้งสองกลุ่ม (p < 0.05) แรงจูงใจภายนอกสูงขึ้นในกลุ่ม VDO-feedback เท่านั้น ไม่มีความแตกต่างในจำนวนฝีเข็มที่ฝึก เวลาเฉลี่ยที่ใช้ฝึก และความพึงพอใจต่อวิธีการให้ข้อมูลป้อนกลับ ข้อสรุป: การให้ข้อมูลป้อนกลับแบบผ่านการชมวีดิทัศน์เป็นทางเลือกที่สามารถใช้ทดแทนการให้ข้อมูลป้อนกลับแบบซึ่งหน้า เพื่อฝึกฝนหัตถการพื้นฐานทางศัลยศาสตร์ได้ ในกรณีที่มีข้อจำกัดของการมาพร้อมหน้ากันของอาจารย์และนักศึกษาการนำผลของวิทยานิพนธ์ไปใช้: การศึกษานี้เปรียบเทียบประสิทธิภาพของการให้ข้อมูลป้อนกลับภายหลังการชมวีดิทัศน์กับภายหลังการสังเกตพฤติกรรมโดยตรงในการพัฒนาทักษะพื้นฐานทางศัลยกรรมแก่นิสิตนักศึกษาแพทย์ ผลการศึกษาพบว่าหลังจากการให้ข้อมูลป้อนกลับแก่ผู้เรียนไม่ว่าวิธีใดสามารถทำให้ผู้เรียนมีคะแนนทักษะเพิ่มขึ้นได้เหมือนกัน และสามารถคงคะแนนนั้นไว้ได้ระยะหนึ่ง ทั้งสองวิธีสามารถเพิ่มคะแนนแรงจูงใจได้เหมือนกันและไม่มีความแตกต่างกันด้านความพึงพอใจ ดังนั้นการให้ข้อมูลป้อนกลับผ่านการชมวีดิทัศน์อาจเป็นทางเลือกทดแทนการให้ข้อมูลป้อนกลับแบบซึ่งหน้าเพื่อการพัฒนาทักษะพื้นฐานทางศัลยกรรมในสถานการณ์ที่มีข้อจำกัดของการมาพบกันโดยตรงระหว่างผู้สอนและผู้เรียน เช่น ครูคลินิกและนักศึกษาชั้นคลินิกที่มีภารกิจมาก การมีข้อจำกัดด้านสถานที่ และเมื่อต้องการมีระยะห่างทางสังคมxiii, 94 leaves : ill.application/pdfengผลงานนี้เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยมหิดล ขอสงวนไว้สำหรับเพื่อการศึกษาเท่านั้น ต้องอ้างอิงแหล่งที่มา ห้ามดัดแปลงเนื้อหา และห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าSurgery -- Study and teachingSuturing -- Study and teachingMedical students -- Training ofM.Sc. (2021)Health Science Education (Mahidol University 2021)Master ThesisMahidol University