จันทนา รณฤทธิวิชัยChantana Ronnarithivichaiรัชนี ศุจิจันทรรัตน์Rachanee Sujijantararatสมจินต์ เพชรพันธุ์ศรีSomjin Petchpansriถนอมขวัญ ทวีบูรณ์Thanomkwan Thaweeboonพิชัย ศุจิจันทรรัตน์Phichai Sujijantararatนิตยา มีหาดทรายNittaya Meehadsaiมหาวิทยาลัยมหิดล. คณะพยาบาลศาสตร์2018-04-282018-04-282561-04-282556วารสารพยาบาลศาสตร์. ปีที่ 31, ฉบับที่ 2 ( เม.ย. - มิ.ย. 2556), 7-15https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/11048วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลกระทบและวิธีการจัดการอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ของผู้สูงอายุสตรีในชุมชน และศึกษาผลของการใช้รูปแบบการจัดการอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ต่อระยะเวลาการกลั้นปัสสาวะรูปแบบการวิจัย: วิธีการวิจัยเชิงผสมผสานวิธีดําเนินการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุสตรีในชุมชน อายุ 60 ปีขึ้นไปที่มีปัญหากลั้นปัสสาวะไม่อยู่ชนิดเล็ดชนิดราดและชนิดเล็ดราด กลุ่มละ 10 คน รวม 30 คน เครื่องมือในการวิจัยประกอบด้วย 1) แบบสัมภาษณ์เกี่ยวกับข้อมูลส่วนบุคคล ผลกระทบจากการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ การจัดการแบบแผนชีวิต 2) แบบบันทึกการถ่ายปัสสาวะประจําวัน และ 3) คู่มือการปฏิบัติตนในผู้สูงอายุสตรีที่มีปัญหากลั้นปัสสาวะไม่อยู่ ดําเนินการใช้รูปแบบการจัดการอาการโดยผ่านการประชุมกลุ่ม 4 ครั้ง ร่วมกับการเสริมสร้างพลังอํานาจ วิเคราะห์โดยสถิติพรรณนา การทดสอบค่าที และการวิเคราะห์เนื้อหาผลการวิจัย: ร้อยละ 46.7 ของกลุ่มตัวอย่าง มีอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ระดับปานกลาง และได้รับผลกระทบจากอาการนี้ในระดับเล็กน้อยถึงปานกลาง วิธีการจัดการอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ที่กลุ่มตัวอย่างใช้มากที่สุดจะคล้ายกันทั้ง 3 กลุ่ม คือ เข้าห้องน้ําบ่อยๆ ดื่มน้ําน้อยลง ไม่ออกนอกบ้าน และอยู่ใกล้ๆ ห้องน้ํา ผลการวิเคราะห์เนื้อหาพบว่า กลุ่มตัวอย่างทั้งหมดขาดความรู้เรื่องสาเหตุ และวิธีจัดการอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ ผลการทดลองสําหรับกลุ่มตัวอย่างชนิดราดและเล็ดราด พบว่ากลุ่มตัวอย่างสามารถยืดระยะเวลาการกลั้นปัสสาวะได้นานขึ้นอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติ (p < .001) สรุปและข้อเสนอแนะ: การใช้รูปแบบการประชุมกลุ่มร่วมกับการสร้างเสริมพลังอํานาจสามารถช่วยให้ผู้สูงอายุสตรีจัดการอาการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ได้ ควรมีการนํารูปแบบจากการศึกษาครั้งนี้ไปปรับและประยุกต์ให้เหมาะกับบริบทของสถานบริการสุขภาพและชุมชนเพื่อให้เกิดประสิทธิผลและประสิทธิภาพยิ่งขึ้นต่อไปPurpose: To determine what urinary incontinence effects elderly women living in a communityand their methods of management; and to study the effect of symptom management model on durationof bladder control.Design: Mixed methods studyMethods: Thirty female aged ≥ 60 years old living in a community and had urinary incontinencecategorized into three groups (stress, urge, and mixed incontinence) with 10 each were recruited into thestudy. Instruments included 1) interviewing questionnaires asking personal information, effects of urinary incontinence on life, and methods of management 2) urination recording form 3) a manual forpelvic floor exercise for female with urinary incontinence. The symptom management model wasimplemented through four times of group meeting using empowerment techniques. Descriptivestatistics, t-test, and content analysis were used for the data analysis.Main findings: Nearly half (46.7%) of the subjects had moderate severity of urinary incontinence.Urinary incontinence had little up to moderate effects on elderly women’s daily life. The most usedmanagement methods were similar among the three groups: going to the toilet more frequently,drinking less water, staying at home, and staying close to the toilet. Content analysis revealed that theentire subject lacked knowledge of cause and symptom management. After participating in thesymptom management model, the groups of urge and mixed incontinence had significantly longerduration of holding urination (p < .001).Conclusion and recommendations: This study suggests that the symptom management model in this study could help elderly women manage their urinary incontinence effectively. Application of thismodel with certain modification to fit the context of health service centers and communities is encouraged.thaมหาวิทยาลัยมหิดลผู้สูงอายุสตรีการจัดการอาการกลั้นปัสสาววะไม่อยู่Journal of Nursing ScienceOpen Access articleวารสารพยาบาลศาสตร์Articleคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล