ชุติมา อัตถากรโกวิทมหาวิทยาลัยมหิดล. คณะพยาบาลศาสตร์2017-06-262017-06-262017-06-262549วารสารสาธารณสุขและการพัฒนา. ปีที่ 4, ฉบับที่ 1 (2549), 45-521905-1387https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/2165การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาสุขภาพสายตาและคุณภาพชีวิต เด็กวัยเรียน แต่ละระดับการศึกษาคือ ระดับประถมศึกษาตอนปลาย มัธยมศึกษาตอนต้น มัธยมศึกษาตอนปลาย ของโรงเรียน เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร ได้ดำเนินการสุ่มตัวอย่างโดยวิธี Multiple cluster sampling ได้โรงเรียน 2 โรงเรียน ดำเนินการวัดสายตานักเรียนทั้งหมด 2,934 คน โดย E chart พบมีสายตาผิดปกติ 832 คน แล้วสุ่มตัวอย่างนักเรียนสายตาผิดปกติจากชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 ระดับละ 31คน ได้จำนวนตัวอย่าง 248 คน ให้กลุ่มตัวอย่างตอบแบบสอบ ถามเกี่ยวกับลักษณะประชากร พฤติกรรมด้านการดูแลสุขภาพสายตา และคุณภาพชีวิต ผลการวิเคราะห์ พบว่า มีปัญหาสุขภาพสายตา (refractive error) ร้อยละ 28.36 ปัญหาสุขภาพสายตาและคุณภาพชีวิต ของเด็กนักเรียนที่มีปัญหาสุขภาพสายตา มีความสัมพันธ์กับระดับการศึกษาคือ ความรุนแรงของปัญหา สายตาเพิ่มขึ้นตามระดับการศึกษาที่เพิ่มขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = 0.188, p = 0.003) และ นกั เรียนที่มกี ารศึกษาเพิ่มขึ้น จะมีคณุ ภาพชีวิตลดลงอย่างมีนยั สำคัญทางสถิติ (r = -0.144, p = 0.05)The purpose of this descriptive study is to assess refractive error and quality of life of school children who are enrolling in primary (Prathom 5 and 6) and secondary (Mathayom 1 through 6) levels in the two public schools located in Bangkokyai, Bangkok. Vision screening was performed using Snellen Chart (E Chart) to identify refractive error in all students in each level. The total of 2934 students were screened. Of those 832 students had refractive error. (28.36 %). Students who had refractive errors were then randomly sampled using multiple cluster sampling. The total of 248 students which consists of 31 students in each educational level was recruited in this study. Data about samples' characteristics, visual care practice/behaviors and their quality of life were obtained through the established self-administered questionnaire. Correlation analysis was performed to examine the relationships among the studied variables. The results show that visual deficits and quality of life were significantly related with educational level. Students in higher educational level were significantly more likely to have more severe visual deficits (r = 0.188, p = 0.003), and more likely to report lower quality of life ( r = -0.144, p = 0.05).thaมหาวิทยาลัยมหิดลคุณภาพชีวิตQuality of lifeปัญหาสุขภาพสายตาEyesight problemsระดับประถมศึกษาPrimary schoolระดับมัธยมศึกษาSecondary schoolOpen Access articleวารสารสาธารณสุขและการพัฒนาJournal of Public Health and DevelopmentResearch Articleสถาบันพัฒนาการสาธารณสุขอาเซียน มหาวิทยาลัยมหิดล.