ชิราภรณ์ ตายะณัฐนารี เอมยงค์ฉวีวรรณ บุญสุยามหาวิทยาลัยมหิดล. คณะสาธารณสุขศาสตร์. ภาควิชาชีวสถิติ2015-10-192021-09-202015-10-192021-09-202558-10-092558https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/63585การประชุมวิชาการสาธารณสุขแห่งชาติ ครั้งที่ 15 คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล การสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อมในศตวรรษที่ 21: มุมมองอนาคต และการจัดการเชิงระบบ: Public health and environment in the 21st Century: evidence-based global health, วันที่ 20-21 สิงหาคม 2558 ณ โรงแรมแอมบาสซาเดอร์ กรุงเทพฯ. กรุงเทพฯ: คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล; 2558. หน้า 39.ภูมิหลัง: โรคเบาหวานและความดันโลหิตสูงเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เกิดโรคไตวายเรื้อรัง วัตถุประสงค์: เพื่อประมาณระยะเวลาของการพัฒนาไปเป็นโรคไตวายเรื้อรังระยะที่ 1-4 วิธีการศึกษา: ศึกษาเชิงวิเคราะห์แบบย้อนหลัง โดยใช้ข้อมูลจากบันทึกเวชระเบียนของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 หรือความดันโลหิตสูงจำนวน 2,905 ราย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้ข้อมูลจากบันทึกเวชระเบียนย้อนหลัง 5 ปี และใช้สถิติวิเคราะห์การรอดชีพ ผลการศึกษา: ผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุเฉลี่ย 59 ปี (S.D.±13.08) ผู้ป่วยร้อยละ43.6 มีโรคร่วมคืออ้วนลงพุง ผู้ป่วยเบาหวาน ชนิดที่ 2 หรือความดันโลหิตสูงพัฒนาจำนวนครึ่งหนึ่งพัฒนาไปเป็นโรคไตวายเรื้อรังใช้ระยะเวลาเฉลี่ย 5.7 ปี (95% CI = 4.96-6.46 ) เบาหวานชนิดที่ 2 เฉลี่ย 8 ปี (95% CI =5.56-10.77) และ ความดันโลหิตสูงเฉลี่ย 5.3 ปี (95% CI =4.01-6.13) สรุปผลการศึกษา: ผู้ป่วยความดันโลหิตสูงพัฒนาไปเป็นไตวายเรื้อรังเร็วกว่าผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 แนวโน้มที่ผู้ป่วยกลุ่มนี้จะพัฒนาไปเป็นไตวายเรื้อรังระยะสุดท้ายสูงมาก การตรวจคัดกรองความเสี่ยงตั้งระยะแรกและการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสุขภาพเป็นแนวทางที่ดีที่สุดในการชะลอการเกิดโรคไตวายเรื้อรังให้ช้าลงthaมหาวิทยาลัยมหิดลความดันโลหิตสูงไตวายเรื้อรังเบาหวานProceeding Poster