สรเชษฐ์ ลีลาขจรกิจวัจนินทร์ โรหิตสุขสายพิณ ประเสริฐสุขดีSurachade LeelakajohnkitWajjann RohitsukSaipin Prasertsukdeeมหาวิทยาลัยมหิดล. คณะกายภาพบำบัด2013-05-082018-03-232013-05-082018-03-232556-04-192551-08วารสารกายภาพบำบัด. ปีที่ 30, ฉบับที่ 2 (2551), 69-800125-4634https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/10357เจตคติของบุคลากรทางการแพทย์ที่มีต่อคนพิการ เป็นปัจจัยหนึ่งที่มีผลกระทบต่อความสำเร็จในกระบวนการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ ด้วยเหตุนี้ การศึกษาในครั้งนี้จึงให้ความสำคัญต่อการศึกษาเจตคติของนักกายภาพบำบัดที่มีต่อคนพิการทางกายและการเคลื่อนไหวรวมไปถึงการศึกษาเปรียบเทียบปัจจัยเรื่องเพศสถานที่ทำงาน และระดับการติดต่อสัมพันธ์กับคนพิการกลุ่มตัวอย่างคือนักกายภาพบำบัดที่ปฏิบัติงานในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวน 255 คนระหว่างเดือนตุลาคม-พฤศจิกายน 2547 โดยใช้แบบสอบถาม ข้อมูลทั่วไป แบบวัดการติดต่อสัมพันธ์กับคนพิการ (CDP scale) ภาคภาษาไทย และแบบวัดเจตคติที่มีต่อคนพิการ (ATDP scale form A) ภาคภาษาไทย ทำการคำนวณหาค่ากลางของข้อมูลส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าร้อยละ นอกจากนี้ได้เปรียบเทียบความแตกต่างของเจตคติโดย Mann-Whitney U test และ Kuskal-Wallis H testผลการศึกษา พบว่า นักกายภาพบำบัดมีเจตคติที่ดีต่อคนพิการทางกายและการเคลื่อนไหว และไม่พบความแตกต่างของเจตคติระหว่างนักกายภาพบำบัดที่มีเพศ และระดับคะแนนการติดต่อสัมพันธ์กับคนพิการที่แตกต่างกัน แต่พบว่านักกายภาพบำบัดที่มีสถานที่ทำงานต่างประเภกันมีความแตกต่างกัน ซึ่งมีรูปแบบการปฏิบัติงานที่ต่างกันอันก่อให้เกิดความแตกต่างในประสบการณ์การทำงานกับคนพิการในฐานะนักวิชาชีพสรุปได้ว่าเจตคติที่มีต่อคนพิการทางกายและการเคลื่อนไหว ของนักกายภาพบำบัดที่แตกต่างกันเนื่องจาประสบการณ์ในการทำงานกับคนพิการในแต่ละประเภทสถานที่ทำงานการส่งเสริมการมีรูปแบบการปฏิบัติด้านวิชาการ เช่น การสอน การอบรม วิชาการอาจช่วยพัฒนาเจตคติของนักกายภาพบำบัดที่มีต่อคนพิการให้ดียิ่งขึ้น ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการthaมหาวิทยาลัยมหิดลPhysical TherapistAttitudeDisabilitiesATDP ScaleCDP ScaleArticleสมาคมกายภาพบำบัดแห่งประเทศไทย