ประภาศรี ดำสอาดPrapasri Dumsa-Ardมหาวิทยาลัยมหิดล. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชียมหาวิทยาลัยมหิดล. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท2020-06-052020-06-052563-06-052550วารสารภาษาและวัฒนธรรม. ปีที่ 26, ฉบับที่ 1-2 (ม.ค.- ธ.ค. 2550), 144-156https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/56385การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบวัฒนธรรมองค์กรของสถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท และเปรียบเทียบรูปแบบวัฒนธรรมองค์กรของสถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท ตามปัจจัยส่วนบุคคล ประชากรที่ใช้เป็นบุคลากรสถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท ในปีงบประมาณ 2550 จำนวน 86 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป และสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ, ค่าเฉลี่ย, ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน, t-test, F-test และการทดสอบความแตกต่างเป็นรายคู่ด้วยวิธีการของ Scheffé โดยมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยพบว่าสถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบทมีรูปแบบวัฒนธรรมองค์กรแบบสร้างสรรค์ แบบตั้งรับ-เฉื่อยชา และแบบตั้งรับ-ก้าวร้าว อยู่ในระดับปานกลางทั้ง 3 รูปแบบ โดยค่าเฉลี่ยของวัฒนธรรมองค์กรแบบตั้งรับ-เฉื่อยชาสูงกว่าแบบสร้างสรรค์และแบบตั้งรับ-ก้าวร้าว และปัจจัยส่วนบุคคลที่แตกต่างกัน คือ ประเภทของบุคลากรมีผลต่อการรับรู้วัฒนธรรมองค์กรthaมหาวิทยาลัยมหิดลวัฒนธรรมองค์กรสถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบทมหาวิทยาลัยมหิดลวารสารภาษาและวัฒนธรรมJournal of Language and CultureResearch Articleสถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล