Vichai PruktharathikulChalermchai ChaikittipornSara ArphornThunyarat Rerkyai2024-02-072024-02-07201220122012Thesis (M.Sc. (Industrial Hygiene and Safety))--Mahidol University, 2012https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/95134Industrial Hygiene and Safety (Mahidol University 2012)การใช้หัวเชื่อมที่ไม่เหมาะสม และการเชื่อมเป็นระยะเวลานาน จะทำให้เกิดความเมื่อยล้าของผู้ทำงาน ดังนั้น งานวิจัยนี้จึงทำการออกแบบหัวเชื่อมใหม่ตามหลักการยศาสตร์เพื่อลดความเมื่อยล้าของกล้ามเนื้อแขนและไหล่ โดย ศึกษาเปรียบเทียบผลการตรวจวัดค่าคลื่นไฟฟ้ ากล้ามเนื้อแขนและไหล่ของผู้ทำการเชื่อมท่อทองแดงด้วยหัวเชื่อมเดิมกับหัว เชื่อมใหม่, เปรียบเทียบดัชนีภาระจากท่าทางการทำงานของร่างกายส่วนบนด้วยเทคนิคการประเมิน LUBA, เปรียบเทียบ ความรู้สึกเมื่อยล้า พร้อมกับศึกษาประสิทธิภาพของหัวเชื่อมใหม่ในการเชื่อมที่โรงงานผลิตเครื่องปรับอากาศแห่งหนึ่ง การศึกษานี้เป็นการศึกษากึ่งทดลองดำเนินการกับกลุ่มตัวอย่างที่เป็นพนักงานเชื่อม 9 คนที่ไม่มีประวัติที่อาจมีผลกระทบต่อความเมื่อยล้าของแขน มือและไหล่ โดยนำเครื่องมือวัดสัดส่วนร่างกายมาวัดขนาดของร่างกายของกลุ่มตัวอย่าง จากนั้นนำค่าเปอร์เซนต์ไทล์ที่ 5 และ 95 ของสัดส่วนร่างกายที่เกี่ยวข้องมาใช้ออกแบบหัวเชื่อมใหม่เพื่อลดการกางไหล่ ลดมุมระหว่างแขนและลำตัว และลดการบิดของข้อมือขณะที่ทำการเชื่อม ประเมินความเมื่อยล้าจากการตรวจวัดค่าคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อ Deltoid, Biceps และ Triceps ขณะทำการเชื่อมเป็นค่าเฉลี่ย RMS EMG ด้วยเครื่องวัด EMG เป็นเวลา 20 นาที, ประเมินภาระจากท่าทางการทำงานของร่างกายส่วนบนด้วยเทคนิค LUBA และบันทึกระยะเวลาที่ใช้ในการเชื่อมท่อทองแดงแต่ละชิ้นจากกล้องบันทึกภาพ และผลการศึกษาขณะที่ทำการเชื่อมด้วยหัวเชื่อมที่มีอยู่เดิมกับด้วยหัวเชื่อมใหม่ ถูกนำไปเปรียบเทียบทางสถิติหัวเชื่อมใหม่มีขนาดความยาวด้ามจับ เส้นผ่าศูนย์กลางของด้ามจับและระยะระหว่างกึ่งกลางด้ามจับถึงปลายหัวเชื่อมเท่ากับ 12, 3 และ 25 เซนติเมตร ตามลำดับ ปลายหัวเชื่อมเป็นรูปโค้ง ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าขณะที่กลุ่ม ตัวอย่างทำการเชื่อมด้วยหัวเชื่อมใหม่พบว่า ค่าคลื่นไฟฟ้ ากล้ามเนื้อ Deltoid และกล้ามเนื้อ Biceps ดัชนีภาระจากท่าทางการ ทำงานของร่างกายส่วนบน และระยะเวลาที่ใช้ในการเชื่อมท่อทองแดงต่อชิ้นน้อยกว่าขณะที่ทำการเชื่อมด้วยหัวเชื่อมเดิมอย่างมีนัยสำคัญ (P< 0.05)และพบว่าระดับความรู้สึกเมื่อยล้าเมื่อกลุ่มตัวอย่างทำการเชื่อมด้วยหัวเชื่อมใหม่น้อยกว่าเมื่อทำการเชื่อมด้วยหัวเชื่อมเดิมอย่างมีนัยสำคัญ (P< 0.05) นอกจากนี้ยังพบว่ากลุ่มตัวอย่างทั้ง 9 คน ให้การยอมรับหัวเชื่อมใหม่ว่าสามารถใช้งานได้สะดวกสบาย มีเพียงค่าคลื่นไฟฟ้ าของกล้ามเนื้อ Triceps เท่านั้นที่มากกว่าขณะที่กลุ่มตัวอย่างทำการเชื่อมด้วยหัวเชื่อมที่มีอยู่เดิมอย่างมีนัยสำคัญ (P< 0.05) การทดลองนี้จึงสรุปได้ว่า การออกแบบหัวเชื่อมใหม่ตามหลักการยศาสตร์สามารถลดความเมื่อยล้าของกล้ามเนื้อแขนและไหล่ และสามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานเชื่อมท่อทองแดงได้xiii, 125 leaves : ill.application/pdfengผลงานนี้เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยมหิดล ขอสงวนไว้สำหรับเพื่อการศึกษาเท่านั้น ต้องอ้างอิงแหล่งที่มา ห้ามดัดแปลงเนื้อหา และห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าAnthropometry -- ThailandFatigueElectromyographyWork designMaster ThesisMahidol University