Mahidol University's Institutional Repository
คลังสารสนเทศสถาบันของมหาวิทยาลัยมหิดล
"Wisdom Repository You Discover"
To collect Mahidol University's academic publications and intellectual properties more than 39 faculties
To present over 50,000 items of information in digital formats
To make it easy to access to all information at anytime, anywhere
Communities in Mahidol IR
Select a community to browse its collections.
Recent Submissions
ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อความผูกพันของนักศึกษาและศิษย์เก่าหลักสูตร ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาภูมิคุ้มกัน (หลักสูตรนานาชาติ) คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล
(2568) สุชาดา สุวรรณนิคม; ชนิตรา ธุวจิตต์; วทิพย์ ตั้งจิตติโภคิน; ศันสนีย์ เสนะวงษ์; Suchada Suwannikom; Chanitra Thuwajit; Watip Tangjittipokin; Sansnee Senawong
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อความผูกพันของนักศึกษาและศิษย์เก่าหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาภูมิคุ้มกัน (หลักสูตรนานาชาติ) คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความผูกพันของนักศึกษาและศิษย์เก่าฯ กับความเต็มใจแนะนำและทำประโยชน์ให้กับหลักสูตรฯ และ 3) จัดทำข้อเสนอแนะในการพัฒนากระบวนการสร้างความผูกพันต่อศิษย์เก่าและเป็นข้อมูลในการปรับปรุงหลักสูตรฯ ในปี 2570 ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักศึกษาปัจจุบันและศิษย์เก่าของหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาภูมิคุ้มกัน คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล แผนการเรียน 2.1 (สำหรับผู้จบการศึกษาระดับปริญญาโท) จำนวน 65 คน จึงเก็บข้อมูลแบบสำมะโน (Census) มีผู้ตอบแบบสอบถาม 39 คน (ร้อยละ 69.64) ข้อมูลถูกวิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา เช่น ความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียรสัน ผลการศึกษาพบว่า นักศึกษาปัจจุบันและศิษย์เก่ามีความผูกพันต่อหลักสูตรฯ ในระดับมาก ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อความผูกพันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 เรียงลำดับจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ความภาคภูมิใจต่อหลักสูตรฯ (0.692), กิจกรรมเสริมหลักสูตร (0.541) และอาจารย์ผู้สอน (0.634) ส่วนปัจจัยที่ไม่มีความสัมพันธ์ต่อความผูกพัน ได้แก่ เจ้าหน้าที่สนับสนุน (0.304) สิ่งอำนวยความสะดวก (0.283) เพื่อนร่วมชั้นเรียนและเพื่อนร่วมห้องปฏิบัติการ (0.177) นอกจากนี้ยังพบว่า ความผูกพันมีความสัมพันธ์ต่อความเต็มใจที่จะทำประโยชน์ให้กับหลักสูตร (0.700) และความเต็มใจที่จะแนะนำหลักสูตรฯให้กับรุ่นน้องและคนรู้จัก (0.459) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 กล่าวโดยสรุป ผลการวิจัยนี้ชี้ว่า ความภาคภูมิใจต่อหลักสูตร กิจกรรมเสริมหลักสูตร และอาจารย์ผู้สอน เป็นปัจจัยสำคัญที่มีความสัมพันธ์ต่อระดับความผูกพันของนักศึกษาและศิษย์เก่า ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้เพื่อวางแผนรักษาและพัฒนาระดับความผูกพันของนักศึกษาและศิษย์เก่าอย่างยั่งยืนต่อไป
แนวทางการพัฒนาโมบายแอปพลิเคชันให้เหมาะสมกับการใช้ชีวิต (Lifestyle) ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี: กรณีศึกษา We Mahidol Application
(2568) ปเนต กุลฉันท์วิทย์; ธารีย์ณิชา ลีพีรวิทิต; Panet Kulchanwit; Tareenichar Leepeeravitit
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาการใช้ชีวิตของนักศึกษาระดับปริญญาตรี 2) เพื่อศึกษาความพึงพอใจต่อการใช้งาน We Mahidol Application ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี 3) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความพึงพอใจในการใช้งาน We Mahidol Application โดยกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ นักศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล ระดับปริญญาตรี ที่ใช้ We Mahidol Application และทำแบบสอบถามการใช้ชีวิตของนักศึกษาและประเมินความพึงพอใจในการใช้งาน We Mahidol Application จำนวน 408 คน ผลการวิจัยพบว่าผู้ใช้งานส่วนใหญ่เป็นเพศหญิงและศึกษาอยู่ในระดับชั้นปีที่ 1 รูปแบบการจัดกิจกรรมที่ชื่นชอบมากที่สุดคือกิจกรรมแบบ Onsite และประเภทกิจกรรมที่สนใจมากที่สุดคือกิจกรรมจิตอาสา ช่องทางหลักในการรับรู้ข่าวสารด้านการศึกษาและกิจกรรมคือ Group Line ในขณะที่เครือข่ายสังคมออนไลน์ที่ใช้มากที่สุดคือ Instagram เมนูที่ผู้ใช้ส่วนใหญ่ชอบและเข้าใช้งานบ่อยที่สุดคือ My QR ในส่วนของความพึงพอใจในการใช้งานแอปพลิเคชันในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.10 ด้านที่มีความพึงพอใจมากที่สุดคือ ด้านการออกแบบและการจัดรูปแบบ ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.09 อยู่ในระดับมาก รองลงมาคือ ด้านประโยชน์และการนำไปใช้ ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.08 อยู่ในระดับมาก ด้านคุณภาพข้อมูล ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 4.07 อยู่ในระดับมาก และด้านการใช้งาน ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 3.88 อยู่ในระดับมาก ตามลำดับ
A SINGLE-CASE STUDY OF USING MUSIC THERAPY TO IMPROVE EXPRESSIVE LANGUAGE IN A STROKE PATIENT WITH BROCA’S APHASIA
(2025-07-15) Preechanon N.; Boonyam T.; Chiengchana N.; Preechanon N.; Mahidol University
Background and Objectives: This research examines the effect of music therapy on improving expressive language in stroke patients with Broca’s aphasia. Broca’s aphasia is a form of language impairment characterized by a significant difficulty in speaking and constructing grammatically correct sentences, particularly affecting conjunctions and prepositions such as ‘and,’ ‘or,’ and ‘but.’ Broca’s aphasia patients may also struggle with using prepositions. Although they retain an understanding of language and are aware of their communicative intentions, damage to the brain regions involved in speech production hinders their ability to articulate thoughts accurately, resulting in limited vocabulary. For example, a patient who wishes to say, ‘Take the dog for a walk,’ might express it as simply, ‘Dog walk.’ The rehabilitation of these skills often focuses primarily on speech therapy. Speech therapists provide various assessments and exercises to help patients practice and regain their speech abilities, aiming to restore them as closely as possible to their original state. Besides speech therapy, music therapy is another professional field commonly used abroad, either on its own or alongside speech therapy. Numerous studies have highlighted the positive impact of music therapy on the recovery from Broca’s aphasia. Music therapy is defined as the use of musical activities to support individualized therapeutic goals, emphasizing the dynamic interaction between the music therapist, music, and the client. These activities must be grounded in research, and music therapists are required to have completed accredited music therapy training. Through the researcher’s investigation, it was found that, in Thailand, a considerable number of stroke patients experience significant challenges in communication. However, music therapy has not yet been incorporated into the rehabilitation process for improving communication skills in stroke patients. Furthermore, the adaptation of music therapy to align with Thailand’s unique linguistic context remains underdeveloped. Internationally, numerous studies have explored the benefits of music therapy in stroke patients with Broca’s aphasia. These studies highlight that musical tones and rhythms can stimulate the right hemisphere of the brain, compensating for damage to the left hemisphere, enabling patients to use singing as an alternative means of communication. International research has investigated the use of music—particularly pitch, melody, and rhythm—to engage undamaged brain regions and facilitate recovery. Neurologic Music Therapy commonly employs techniques such as Melodic Intonation Therapy (MIT) and Therapeutic Singing (TS). While most studies focus on English-speaking populations, research on music therapy for stroke patients with Broca’s aphasia in Thailand remains lacking, despite the significant number of individuals affected and their unique linguistic needs. This study aims to examine the impact of music therapy on the rehabilitation of language skills in stroke patients with Broca’s aphasia. It seeks to provide guidelines for patients and families on utilizing music therapy for speech recovery and to offer insights for music therapists on effective rehabilitation methods. Additionally, this research will contribute valuable knowledge for further studies in this area. Methods: This research employs a mixed-method incorporating both A-B single-case and a case-study design. Using Melodic Intonation Therapy and Therapeutic Singing, this study focuses on four key areas of speaking skills: intelligible verbalizations, verbalizing single words, verbalizing phrases, and verbalizing sentences. The music therapy intervention consisted of eight sessions in total. The Individualized Music Therapy Assessment Profile (IMTAP) and Thai Adaptation Aphasia Battery (T-WAB) were used to measure the outcome. The researcher employed the Thai Adaptation of the Western Aphasia Battery (T-WAB) to evaluate and classify the type and severity of aphasia. This assessment includes four key areas: 1) Spontaneous Speech, 2) Auditory Verbal Comprehension, 3) Repetition, and 4) Naming. Testing occurred both before and after the music therapy interventions, with assessments conducted by a speech therapist. Furthermore, the researcher used the Individualized Music Therapy Assessment Profile (IMTAP), a tool that music therapists utilize to evaluate various abilities in both children and adults. This study focuses on the language skills section (Expressive Communication), particularly subcategory E: Verbalizations, which encompasses assessments of comprehension, single-word responses, phrase construction, and sentence formation. Results: The results showed that intelligible verbalizations during the baseline phase had an average of 40%, which steadily increased to 80% and even 100% during the music therapy phase. Verbalization of single words averaged 50% at the baseline, but scores gradually increased throughout the music therapy sessions, reaching a peak at 100%. For phrase-length verbalizations, the baseline average was 33.3%, which improved to 80% and eventually to 100% during the music therapy phase. Verbalization of sentences showed a baseline average of 0%, but increased to 40%, 80%, and 100% over the course of the therapy sessions. Conclusions: This research provides guidelines for using music therapy to enhance the speaking skills of stroke patients with Broca’s aphasia. From this study, music therapists can gain valuable methods and procedures for applying music therapy techniques to improve expressive language in such patients, while those interested in further studying this population can also receive useful insights and guidelines for using music therapy in future research and development.
Validation of pathology-based triage for the 21-gene recurrence score: A meta-analysis and qualitative synthesis of the Magee equations.
(2026-05-27) Susiriwatananont T.; Eiamprapaporn P.; Sakornsakolpat P.; Thanestada J.; Ma Y.; Liu Y.; Thompson E.A.; Chumsri S.; Susiriwatananont T.; Mahidol University
Background: The 21-gene OncotypeDX (ODX) recurrence score (RS) is the standard for chemotherapy decision-making in HR+/HER2- early breast cancer (EBC), but cost limits accessibility in resource-constrained settings. The Magee equations (MEs) use routine pathology features (Nottingham grade and IHC; ER/PR/HER2/Ki-67) to estimate RS. We performed a meta-analysis to validate MEs performance as a triage tool for ODX testing and a qualitative synthesis to identify sources of discordance, highlighting the transition toward objective digital pathology AI models. Methods: A systematic review identified validation studies comparing MEs with RS in HR+ EBC. Studies with sufficient data to construct a 2X2 contingency table were included; neoadjuvant trials were excluded. Primary outcomes were Negative Predictive Value (NPV) for identifying low-risk cases (RS <26 for the current TAILORx cutoff and RS<31 for the historical cutoff) and ODX test sparing rate (TSR). Data were pooled using random-effects models. Qualitative themes regarding interpretation variability were extracted from study results and discussion sections. Results: Thirteen studies met the inclusion criteria, representing 5396 patients in global cohorts from the USA, Mexico, Colombia, Jordan, France, Belgium, and Canada. For RS >26, Magee <18 achieved pooled NPV of 0.96 (95% CI: 0.94-0.97) and TSR 61% (95% CI:51%-69%). For RS >31, NPV increased to 0.99 (95% CI: 0.97-1.00) and TSR 52% (95% CI: 44%-59%). Pooled diagnostic performance for Magee <18 predicting RS <26 demonstrated 83% sensitivity and 71% specificity (AUC 0.81, LR+:2.53, LR-:0.28). Qualitative analysis of discordance identified: (1) Inter-observer variability: Nottingham mitotic counts and Ki-67 scoring were the primary drivers of score fluctuations. (2) IHC quantification: Variations in H-score calculation and Allred-to-H-score conversion introduced heterogeneity (3) Pre-analytical and biological factors: Inflammation and stromal proliferation occasionally inflated genomic RS; selection of non-representative blocks and intratumor heterogeneity further contributed to discordance (4) Technological solutions: Digital pathology and AI models emerge as solutions to standardize these variables. Conclusions: Magee-based triage provides a safe and cost-effective strategy for HR+ EBC risk stratification, with NPV up to 99% for excluding high-risk disease and sparing up to 61% of ODX testing. These results confirm a robust histopathological signal. Transitioning to objective digital pathomics provides a pathway to reduce manual subjectivity and democratize precision oncology globally.
Mental health monitoring in adolescents with SLE: associations with lupus low disease activity state and remission
(2026-01-01) Kongsuk C.; Tangkittiwet N.; Charuvanij S.; Thunsiribuddhichai Y.; Pattaragarn A.; Piyaphanee N.; Kongsuk C.; Mahidol University
Objective: Psychological comorbidities are common in adolescents with SLE. Incorporating structured mental-health screening into adolescent SLE care may facilitate improved disease control and holistic well-being. We aimed to evaluate evidence describing changes in mental health including psychological comorbidities and associations with disease states in adolescents with SLE. Methods: A prospective cohort study was conducted in adolescents aged 12–18 years diagnosed with SLE and completed paired assessments at two visits 6–12 months apart. Mental-health measures included the Patient Health Questionnaire-Adolescents (PHQ-A) (depressive symptoms), Generalised Anxiety Disorder (GAD-7) (anxiety), PedsQL Multidimensional Fatigue Scale (PedsQL-MFS) (fatigue), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) (sleep quality), Brief Illness Perception Questionnaire (B-IPQ) (illness perception) and visual analogue scale for pain (VAS-P) (pain). Disease states comprised SLE Disease Activity Index 2000 (SLEDAI-2K) (disease activity) and attainment of childhood lupus low disease activity state (cLLDAS) or childhood-onset SLE (cSLE) remission. Group comparisons, paired analyses and correlation analyses were performed. Results: 120 participants were enrolled, of which 117 had complete paired assessments. Most participants were females (90.5%), with a mean age of 15.1±0.2 years. Significant improvement in mental health measures was observed including PHQ-A (3 (1, 6) vs 2 (1, 5), p=0.013), GAD-7 (2 (1, 5) vs 2 (0, 4), p=0.004) and PSQI (4.6±2.8 vs 3.9±2.4, p=0.015) scores, whereas PedsQL-MFS, B-IPQ and VAS-P scores remained unchanged. SLEDAI-2K scores were low (2 (0, 4) vs 2 (0, 3)). The proportions of achieving cLLDAS (64.1% vs 72.6%, p=0.122) and cSLE remission (27.4% vs 35.9%, p=0.021) increased. The relationship between the psychological measures and SLEDAI-2K was not observed; however, active disease (SLEDAI-2K ≥5) was associated with greater fatigue (p=0.015) at the second visit. No associations were identified between the psychological measures and cLLDAS or cSLE remission, consistently in both visits. Conclusions: Mental health monitoring over 6–12 months apart revealed changes in depressive symptoms, anxiety and sleep quality during routine paediatric SLE care. The absence of associations with cLLDAS or remission underscores the importance of integrating mental health outcomes into the treat-to-target strategies.