Journal Issue: RSjournal Vol. 15 No. 2
30
Issued Date
2562
Resource Type
Language
tha
File Type
application/pdf
Access Rights
open access
Rights
ผลงานนี้เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยมหิดล ขอสงวนไว้สำหรับเพื่อการศึกษาเท่านั้น ต้องอ้างอิงแหล่งที่มา ห้ามดัดแปลงเนื้อหา และห้ามนำไปใช้เพื่อการค้า
Rights Holder(s)
สถาบันราชสุดา คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล
Journal Volume
RSjournal Volume 15
(2562)
JAAS Volume 15
(2565)
Articles
ผลของดนตรีบำบัดที่มีต่อการฟื้นฟูการพูดในคนหูตึง วัยผู้ใหญ่ตอนต้น
(2562) วทัญญู จิตติเสถียรพร; นัทธี เชียงชะนา; อำไพ บูรณประพฤกษ; Vatanyoo Jittisationporn; Natee Chiengchana; Ampai burnaprapuk; มหาวิทยาลัยมหิดล. วิทยาลัยดุริยางคศิลป์; มหาวิทยาลัยมหิดล. วิทยาลัยราชสุดา
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของดนตรีบำบัดที่มีต่อการฟื้นฟูการพูดในคนหูตึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้น โดยใช้วิธีวิจัยเชิงทดลองแบบการวัดซ้ำ ร่วมกับวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้เข้าร่วมการวิจัย คือ นักศึกษาที่มีความบกพร่อง ทางการได้ยิน ระดับปริญญาตรี วิทยาลัยราชสุดา มหาวิทยาลัยมหิดล จำนวน 9 คน โดยเข้าร่วมการทดลองกิจกรรม ดนตรีบำบัดแบบกลุ่ม จำนวนทั้งหมด 10 ครั้ง สัปดาห์ละ 2 ครั้ง ครั้งละหนึ่งชั่วโมง มีกิจกรรมดนตรีบำบัดดังต่อไปนี้ การฝึกโสตประสาทการได้ยิน การวอร์มเสียง และการร้องเพลง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลและวัดผล ประกอบไปด้วย คู่มือทดสอบการพูดของคนหูตึง แบบสังเกต และแบบสัมภาษณ์ การวิจัยนี้ใช้การวิเคราะห์ความ แปรปรวนแบบวัดซ้ำ (Repeated-Measures ANOVA) สำหรับการเปรียบเทียบข้อมูลเชิงปริมาณ และใช้การวิเคราะห์ ข้อมูลแบบอุปนัยสำหรับการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ ผลการวิจัย พบว่า ดนตรีบำบัดสามารถฟื้นฟูการพูดในคน หูตึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้นได้ ถึงแม้ว่าค่าเฉลี่ยคะแนนการพูดในภาพรวมทั้งหมดจะไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ ที่ระดับ .05 ก็ตาม ซึ่งหากสังเกตค่าเฉลี่ยคะแนนของทุกตัวชี้วัดในการทดสอบก่อน ระหว่าง และหลัง การให้ดนตรีบำบัด จะพบว่ามีตัวชี้วัด 8 ตัว จากทั้งหมด 9 ตัวชี้วัด ที่มีค่าเฉลี่ยเพิ่มสูงขึ้นจากการทดสอบแต่ละครั้ง อีกทั้ง ค่าเฉลี่ยคะแนนหลังการให้กิจกรรมดนตรีบำบัดในทุกตัวชี้วัดมีค่าสูงกว่าก่อนการให้กิจกรรมดนตรีบำบัด ซึ่งเพิ่มขึ้นชัดเจนในตัวชี้วัดการเปล่งเสียงได้ชัดเจน และการเปล่งเสียงดัง-เบา ที่ต่างมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ ที่ระดับ .05
บทบาทของนักจิตวิทยาการปรึกษาในการฟื้นฟูทางจิตใจ ผู้ป่วยบาดเจ็บ กระดูกสันหลังและครอบครัว
(2562) นภชนก สุขประเสริฐ; Nopchanok Sukprasert; มหาวิทยาลัยมหิดล. คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล. ภาควิชาศัลยศาสตร์ออร์โธปิดิคส์และกายภาพบำบัด
การดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บกระดูกสันหลังและไขสันหลังนอกจากการดูแลด้านร่างกายแล้วการดูแลจิตใจก็มีความจำเป็นและสำคัญเช่นกัน การดูแลจิตใจโดยนักจิตวิทยาการปรึกษาซึ่งเป็นหนึ่งในทีมสหสาขาทางการแพทย์ที่ให้การดูแลฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วย โดยใช้การปรึกษาเชิงจิตวิทยาเยียวยา รักษา แก้ไข ป้องกันจิตใจ และพัฒนาศักยภาพการดำรงชีวิตของผู้ป่วยระหว่างพักรักษาตัวในโรงพยาบาล ระยะก่อนจำหน่ายและติดตามการรักษา ซึ่งการดูแลอย่างเป็นองค์รวมนี้จะช่วยให้ผู้ป่วยและครอบครัวสามารถใช้ศักยภาพร่างกายและจิตใจให้สามารถบรรลุเป้าหมายที่ตั้งใจซึ่งจะส่งผลให้ผู้ป่วยสามารถใช้ชีวิตในชุมชนได้อย่างผาสุกและมีคุณภาพชีวิตที่ดี
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอความรู้ ความเข้าใจ และประสบการณ์ของผู้เขียนเกี่ยวกับกระบวนการปรึกษาเชิงจิตวิทยาในผู้ป่วยบาดเจ็บกระดูกสันหลังและไขสันหลังที่เชื่อมโยงกับระยะของความเจ็บป่วย ได้แก่ แรกรับ/ระยะเฉียบพลัน ระยะฟื้นฟูสมรรถภาพ ระยะก่อนจำหน่ายจากโรงพยาบาล และระยะติดตามการรักษาเพื่อเป็นแนวทางในการนำไปประยุกต์ใช้ในการดูแลและฟื้นฟูสภาพจิตใจผู้ป่วยบาดเจ็บกระดูกสันหลังและครอบครัว
Music Therapy to Enhance Quality of Life in a Patient with Cancer in Palliative Care: A Case Study
(2019) Thaya Sangaroon; Natee Chiengchana; Ampai Buranapapuk; ทยา แสงอรุณ; นัทธี เชียงชะนา; อำไพ บูรณประพฤกษ; Mahidol University. College of Music; Mahidol University. Ratchasuda College
The purpose of this study was to investigate the use of music therapy to enhance quality
of life in a patient with cancer in palliative care. The experimental case study was utilized in this
study to collect data through a series of observation and interviews. In this study, there were three
participants who were the patient, the caregiver, and the nurse. The initial assessment was provided
before the first music therapy session phase. The music therapy sessions consisted of five sessions
within three weeks with the patient and the caregiver. Music therapy interventions included live
music, singing and playing instruments, song choice, lyric analysis, and reminiscence. The interviews
were provided at the end of the week with the caregiver and the nurse separately which aimed to
investigate the changes of patient’s quality of life after participating in music therapy services. The
results of this were presented in the qualitative case analysis and inductive analysis.
The results of this study determined that the patient’s quality of life was enhanced especially in emotion, environment, physical comfort, and all satisfaction domains. In addition, music
therapy also helped the caregiver to accept the situation and use music to reminisce the patient.
Meanwhile, the medical staff also benefited the use of music therapy in hospital
Title
RSjournal Vol. 15 No. 2
Author's Affiliation
มหาวิทยาลัยมหิดล. คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี. สถาบันราชสุดา