Publication: ปัจจัยทํานายพฤติกรรมการจัดการโรคเบาหวานด้วยตนเองของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2
Issued Date
2554
Resource Type
Language
tha
Rights
มหาวิทยาลัยมหิดล
Rights Holder(s)
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
Bibliographic Citation
วารสารพยาบาลศาสตร์. ปีที่ 29, ฉบับที่ 4 ( ต.ค. - ธ.ค. 2554), 18-26
Suggested Citation
สุพาพร เพ็ชรอาวุธ, Supaporn Phetarvut, นันทิยา วัฒายุ, Nantiya Watthayu, นันทวัน สุวรรณรูป, Nantawon Suwonnaroop ปัจจัยทํานายพฤติกรรมการจัดการโรคเบาหวานด้วยตนเองของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2. วารสารพยาบาลศาสตร์. ปีที่ 29, ฉบับที่ 4 ( ต.ค. - ธ.ค. 2554), 18-26. สืบค้นจาก: https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/20.500.14594/8730
Research Projects
Organizational Units
Authors
Journal Issue
Thesis
Title
ปัจจัยทํานายพฤติกรรมการจัดการโรคเบาหวานด้วยตนเองของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2
Alternative Title(s)
Factors Predicting Diabetes Self-management Behavior among Patients with Diabetes Mellitus Type 2
Other Contributor(s)
Abstract
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาพฤติกรรมการจัดการโรคเบาหวานด้วยตนเองและอํานาจการทํานายของอายุ เพศ สมรรถนะแห่งตน การสนับสนุนจากครอบครัว การสื่อสารระหว่างผู้ป่วยกับเจ้าหน้าที่สุขภาพต่อพฤติกรรมการจัดการโรคเบาหวานด้วยตนเอง
รูปแบบการวิจัย: การวิจัยเชิงบรรยาย โดยศึกษาภาคตัดขวาง
วิธีดําเนินการวิจัย: กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่ได้รับการวินิจฉัยจากแพทย์ ไม่มีโรคหรือภาวะแทรกซ้อนอื่นร่วมด้วยจํานวน 88 รายได้จากการสุ่มกลุ่มตัวอย่างอย่างง่ายด้วยวิธีการจับฉลากเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยายและการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัย: ผลการศึกษาพบว่าผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง (79.5%) อายุเฉลี่ย 56 ปี (SD = 11.9 ปี) มีระยะเวลาการเจ็บป่วยเป็นเบาหวานเฉลี่ย 6 ปี (67.1%) มีระดับพฤติกรรมการจัดการโรคเบาหวานด้วยตนเองโดยรวมอยู่ในระดับดี อายุ เพศ สมรรถนะแห่งตน การสนับสนุนจากครอบครัว และการสื่อสารระหว่างผู้ป่วยกับเจ้าหน้าที่สุขภาพ สามารถร่วมกันทํานายพฤติกรรมการจัดการโรคเบาหวานด้วยตนเองได้ ร้อยละ 34.4 (R2= .344, F = 10.715, p < .001) เพศ และการสนับสนุนจากครอบครัวไม่สามารถทํานายพฤติกรรมการจัดการโรคเบาหวานด้วยตนเองของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ได้ พบว่า สมรรถนะแห่งตนเป็นปัจจัยที่ทํานายพฤติกรรมการจัดการโรคเบาหวานด้วยตนเองได้สูงสุด(ß= .509, p < .001) รองลงมา คือ การสื่อสารระหว่างผู้ป่วยกับเจ้าหน้าที่สุขภาพ (ß = .229, p <.05) และอายุ (ß = - .206, p < .05)
สรุปและข้อเสนอแนะ: จากผลการวิจัยจึงควรจัดกิจกรรมหรือพัฒนาโปรแกรมการดูแลผู้ป่วยเบาหวานที่ส่งเสริมให้ผู้ป่วยมีสมรรถนะแห่งตน และส่งเสริมให้มีการสื่อสารระหว่างผู้ป่วยกับเจ้าหน้าที่สุขภาพให้มากขึ้น โดยคํานึงถึงอายุที่แตกต่างกันของผู้ป่วย เพื่อส่งเสริมให้ผู้ป่วยมีพฤติกรรมการจัดการโรคเบาหวานด้วยตนเองอย่างมีประสิทธิภาพและเหมาะสม
Purpose: To investigate factors predicting diabetes self-management of patients with diabetes mellitus type 2. The factors could be divided into personal factors (age, gender, and self-efficacy) and interpersonal factors (family support and patient-provider communication). Design: Descriptive research (cross – sectional study).Methods: The study sample consisted of 88 patients with diabetes mellitus type 2 who were diagnosed by physicians and no other complications. The subjects who met the inclusion criteria were recruited by simple random sampling. Data were analyzed using descriptive statistics and multiple regression analysis.Main findings: The findings revealed that diabetes mellitus type 2 patients were mostly female (79.5%), their mean age was 56 years (SD = 11.9 years), and they have had diabetes mellitus type 2 for six years (67.1%). With regard to diabetes self-management, it was found that the scores of diabetes self-management of the subjects were at a good level. Altogether, 34.4% (R2 = .344, F = 10.715, p < .001) of the variability in diabetes self-management was predicted by age, gender, self-efficacy, family support, and patient-provider communication. Only three of the predictors such as self-efficacy, patient-provider communication, and age contributed significantly to prediction of diabetes self-management. Gender and family support could not predict diabetes self-management of patients with diabetes mellitus type 2. The findings showed that self-efficacy (ß = .509, p < .001) has more influence on diabetes self-management, follow by patient-provider communication (ß = .229, p < .05) and age (ß = - .206, p < .05). Conclusion and recommendations: Based on the study findings, it is recommended that activities or programs to promote self-efficacy and patient-provider communication for patients with diabetes mellitus type 2 should be developed. Differences in their ages should be taken into account in order to ensure appropriateness and effectiveness of the programs on enhancing diabetes self-management of the patients.
Purpose: To investigate factors predicting diabetes self-management of patients with diabetes mellitus type 2. The factors could be divided into personal factors (age, gender, and self-efficacy) and interpersonal factors (family support and patient-provider communication). Design: Descriptive research (cross – sectional study).Methods: The study sample consisted of 88 patients with diabetes mellitus type 2 who were diagnosed by physicians and no other complications. The subjects who met the inclusion criteria were recruited by simple random sampling. Data were analyzed using descriptive statistics and multiple regression analysis.Main findings: The findings revealed that diabetes mellitus type 2 patients were mostly female (79.5%), their mean age was 56 years (SD = 11.9 years), and they have had diabetes mellitus type 2 for six years (67.1%). With regard to diabetes self-management, it was found that the scores of diabetes self-management of the subjects were at a good level. Altogether, 34.4% (R2 = .344, F = 10.715, p < .001) of the variability in diabetes self-management was predicted by age, gender, self-efficacy, family support, and patient-provider communication. Only three of the predictors such as self-efficacy, patient-provider communication, and age contributed significantly to prediction of diabetes self-management. Gender and family support could not predict diabetes self-management of patients with diabetes mellitus type 2. The findings showed that self-efficacy (ß = .509, p < .001) has more influence on diabetes self-management, follow by patient-provider communication (ß = .229, p < .05) and age (ß = - .206, p < .05). Conclusion and recommendations: Based on the study findings, it is recommended that activities or programs to promote self-efficacy and patient-provider communication for patients with diabetes mellitus type 2 should be developed. Differences in their ages should be taken into account in order to ensure appropriateness and effectiveness of the programs on enhancing diabetes self-management of the patients.