Publication: ผลของโปรแกรมการจัดการตนเองในการควบคุมน้ำตาลในเลือด ของผู้ป่วยเบาหวานโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลมาบตาพุด จังหวัดระยอง
Issued Date
2563
Resource Type
Language
tha
Rights
มหาวิทยาลัยมหิดล
Rights Holder(s)
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
Bibliographic Citation
วารสารสุขศึกษา. ปีที่ 43, ฉบับที่ 2 (ก.ค.- ธ.ค. 2563), 78-91
Suggested Citation
พรสวรรค์ อิมามี, นิรัตน์ อิมามี, ยุวดี รอดจากภัย, นิภา มหารัชพงศ์ ผลของโปรแกรมการจัดการตนเองในการควบคุมน้ำตาลในเลือด ของผู้ป่วยเบาหวานโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลมาบตาพุด จังหวัดระยอง. วารสารสุขศึกษา. ปีที่ 43, ฉบับที่ 2 (ก.ค.- ธ.ค. 2563), 78-91. สืบค้นจาก: https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/20.500.14594/72141
Research Projects
Organizational Units
Authors
Journal Issue
Thesis
Title
ผลของโปรแกรมการจัดการตนเองในการควบคุมน้ำตาลในเลือด ของผู้ป่วยเบาหวานโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลมาบตาพุด จังหวัดระยอง
Other Contributor(s)
Abstract
เบาหวานเป็นโรคเรื้อรังที่พบผู้ป่วยรายใหม่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องและเป็นโรคที่มีความรุนแรง การควบคุมการบริโภคอาหารเป็นพฤติกรรมเป้าหมายสำคัญสำหรับผู้ป่วยเบาหวานในการควบคุมน้ำตาลในเลือดและลดโอกาสของการเกิดภาวะแทรกซ้อนในระยะยาว การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการจัดการตนเองในการควบคุมน้ำตาลในเลือดของผู้ป่วยเบาหวาน โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล (รพ.สต.) มาบตาพุด จังหวัดระยอง กลุ่มทดลองเป็นผู้ป่วยเบาหวาน 40 คน สุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิตามเพศ ในวันที่มีคลินิกเบาหวาน 3 ครั้งติดต่อกัน เพื่อจัดเป็นกลุ่มการทดลอง 3 กลุ่มย่อย เพื่อเข้าร่วมโปรแกรมการทดลองเป็นเวลา 12 สัปดาห์ กิจกรรมการทดลองได้รับการพัฒนามาจากแบบจำลองการกำกับตนเองในการควบคุมโรคเรื้อรังของคลาร์ก เพื่อให้ความตรงภายในของการวิจัยสูง กลุ่มเปรียบเทียบที่มีลักษณะใกล้เคียงกับกลุ่มทดลองจำนวน 40 คน ในด้าน เพศ อายุ ระยะเวลาป่วย และระดับน้าตาลในเลือด ได้คัดเลือกจากคลินิกเบาหวานในสัปดาห์ต่อ ๆ ไป รวบรวมข้อมูลก่อนและหลังการทดลอง โดยแบบสอบถามที่ผ่านการตรวจสอบความตรงและความเที่ยง วิเคราะห์ข้อมูลด้วย ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Independent t-test และ Paired t-test
ผลการทดลองพบว่า โปรแกรมการจัดการตนเองเป็นโปรแกรมที่มีประสิทธิผล ทำให้ผู้ป่วยกลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยของน้ำตาลในเลือดลดลงจากระดับน้ำตาลสูง ( ̅=166.10 mg/dl) มาอยู่ในระดับที่สามารถควบคุมน้ำตาลในเลือดได้ ( ̅=125.93 mg/dl) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.01) เนื่องจากมีการปรับพฤติกรรมการบริโภคอาหารที่เหมาะสมขึ้น มีการรับรู้ความสามารถตนเองในการบริโภคอาหารที่ดีขึ้น มีความคาดหวังในผลที่จะลดภาวะแทรกซ้อนจากการมีน้ำตาลในเลือดสูงมากขึ้น และมีการจัดการตนเองในการควบคุมน้าตาลในเลือดมากขึ้นกว่าก่อนการทดลองและดีกว่ากลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.01) ดังนั้น ในการออกแบบกิจกรรมปรับพฤติกรรมใน การจัดการกับโรค อาจเริ่มจากการรับรู้ความสามารถตนเอง และข้อมูลที่ใช้ควรสอดคล้องกับพฤติกรรมเป้าหมาย ที่จะปรับ
Diabetes is a chronic and severe disease that new cases have been increasing continuously. The decreasing dietary intake is a critical target behaviors to control blood sugar and to reduce long term complications. The objective of this two-group quasi-experimental study was to assess the effects of a self-management program on blood sugar control of diabetic patients of Mabtaphut Sub-district Health Promotion Hospital in Rayong Province. Forty experiment patients were stratified by gender and randomly selected from three consecutive diabetes clinic day. Thus, three small groups were recruited to be voluntary participated in the study program for 12 weeks. The program activities were developed based on a model of self-regulation for controlling the chronic disease by Clark. To maximize internal validity of the study, forty comparable patients regarding gender, age, years of having diabetes, and blood sugar level were selected from the next following diabetes clinic day after the study group was recruited. A self-administered questionnaire collected pretest and posttest data. The data were analyzed by percentage, mean, standard deviation, independent t-test, and Paired sample’s t-test. Findings affirmed the effects of the program that made the fasting blood sugar (FBS) of the experimental group decreasing from a high level ( ̅=166.10 mg/dl) to controllable level ( ̅=125.93 mg/dl). The significant reduction of FBS (p<0.01) due to having more appropriate dietary behaviors; better-perceived self-efficacy to perform the behaviors; higher perceived outcome expectations to reduce complications; and more self-management practices to control blood sugar than before the experiment and better than the comparison group. Thus, in designing an intervention to modify disease management health behaviors, self-efficacy may use as a starting point of the program features and information required should be relevant to the desired behavioral targets.
Diabetes is a chronic and severe disease that new cases have been increasing continuously. The decreasing dietary intake is a critical target behaviors to control blood sugar and to reduce long term complications. The objective of this two-group quasi-experimental study was to assess the effects of a self-management program on blood sugar control of diabetic patients of Mabtaphut Sub-district Health Promotion Hospital in Rayong Province. Forty experiment patients were stratified by gender and randomly selected from three consecutive diabetes clinic day. Thus, three small groups were recruited to be voluntary participated in the study program for 12 weeks. The program activities were developed based on a model of self-regulation for controlling the chronic disease by Clark. To maximize internal validity of the study, forty comparable patients regarding gender, age, years of having diabetes, and blood sugar level were selected from the next following diabetes clinic day after the study group was recruited. A self-administered questionnaire collected pretest and posttest data. The data were analyzed by percentage, mean, standard deviation, independent t-test, and Paired sample’s t-test. Findings affirmed the effects of the program that made the fasting blood sugar (FBS) of the experimental group decreasing from a high level ( ̅=166.10 mg/dl) to controllable level ( ̅=125.93 mg/dl). The significant reduction of FBS (p<0.01) due to having more appropriate dietary behaviors; better-perceived self-efficacy to perform the behaviors; higher perceived outcome expectations to reduce complications; and more self-management practices to control blood sugar than before the experiment and better than the comparison group. Thus, in designing an intervention to modify disease management health behaviors, self-efficacy may use as a starting point of the program features and information required should be relevant to the desired behavioral targets.