Health status and health promoting behaviors among community health nurses in Jakarta, Indonesia

Abstract

This study assessed factors related to health status among community health nurses in Jakarta, Indonesia. It was a descriptive cross-sectional study with a sample size of 219 community health nurses who selected by multi-stage random sampling from 1263 community health nurses from 5 cities in Jakarta Province. SF-36 questionnaire was used to evaluate health status and health promoting lifestyle profile (HPLP II) for determine health promoting behaviors among community health nurses in Jakarta Province. The data were analyzed by descriptive statistics, Chi-square test, and multiple logistic regressions. Most of the respondents were females (75.8%), and the mean age was 38.5 years (SD=10.5). The study showed that 41.1% reported they had poor health status. The overall health-promoting behavior was good (52.5%), the highest was spiritual growth (85.8%) while the lowest was physical activity (35.2%). Chi-square tests found that there was a significant relationship between health status and age, household income, body mass index (BMI), number of children, working duration, working position, overall health promoting behavior, physical activity, spiritual growth, interpersonal relations, and stress management behavior. Multiple logistic regression showed that BMI (Adj OR=2.17, 95% CI=1.14-4.10) and spiritual growth (Adj OR=4.13, 95% CI=1.47-11.59) were predictors of health status among community health nurses. This study showed that almost half of community health nurses in Jakarta did not practice healthy life behaviors in their lives, and 4 by 10 nurses were reporting poor health status. Health-promoting behaviors and health status had been proven to have a positive relationship, especially on BMI score and spiritual status. Regulations and health promotion programs that are able to encourage healthy nurses are required.

การศึกษาครั้งนี้เป็นการประเมินปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับภาวะสุขภาพของพยาบาลชุมชนในกรุงจาการ์ตาประเทศ อินโดนีเซีย เป็นการศึกษาแบบตัดขวางเชิงพรรณนาโดยมีกลุ่มตัวอย่างเป็นพยาบาลชุมชน จำนวน 219 คนที่ได้รับ การคัดเลือกโดยการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน จากพยาบาลชุมชน จำนวน 1263 คนจาก 5 เมืองในจังหวัด จากาตาร์ เครื่องมือที่ใช้ในการประเมินภาวะสุขภาพคือแบบสอบถาม SF-36 และใช้ HPLP II ในการประเมิน รูปแบบการดำเนินชีวิตเพื่อสุขภาพ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาการทดสอบไคสแควร์และการถดถอย โลจิสติกพหุคูณ กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นหญิง (75.8%) อายุเฉลี่ย 38.5 ปี (SD=10.5) ผลการศึกษา พบว่า ร้อยละ 41.1 รายงานว่า ตนมีสุขภาพไม่ดี ร้อยละ 52.5 มีพฤติกรรมสร้างเสริมสุขภาพโดยรวมอยู่ในเกณฑ์ดี โดยด้านที่มี คะแนนสูงสุดคือด้านจิตวิญญาน (85.8 %) ส่วนด้านที่ต่ำที่สุด คือ ด้านกิจกรรมทางกาย (35.2%) การทดสอบไค สแควร์พบว่าภาวะสุขภาพมีความสัมพันธ์กับอายุ รายได้ของครอบครัว ดัชนีมวลกาย จำนวนบุตร ระยะเวลา ทำงาน ตำแหน่งงานและพฤติกรรมสร้างเสริมสุขภาพทั่วไป รวมทั้งพฤติกรรมการเคลื่อนไหวร่างกาย จิตวิญญาน สัมพันธภาพระหว่างบุคคลและการจัดการความเครียด ปัจจัยทำนายภาวะสุขภาพของพยาบาลชุมชน คือ ดัชนีมวล กาย (Adj OR=2.17, 95% CI=1.14-4.10) และพฤติกรรมสร้างเสริมสุขภาพด้านจิตวิญญาน (Adj OR=4.13, 95% CI=1.47-11.59) การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าเกือบครึ่งหนึ่งของพยาบาลชุมชนในกรุงจาการ์ตาไม่ได้ปฏิบัติพฤติกรรมสุขภาพที่ดี โดยผลการศึกษาพบว่า 4 คนจาก 10 คน รายงานว่า มีภาวะสุขภาพไม่ดี พฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพและภาวะ สุขภาพได้รับการพิสูจน์ว่ามีความสัมพันธ์ทางบวก โดยเฉพาะอย่างยิ่งดัชนีมวลกายและพฤติกรรมสร้างเสริมสุข ภาพด้านจิตวิญญาน ควรมีโปรแกรมสร้างเสริมสุขภาพรวมทั้งการออกข้อบังคับให้พยาบาลชุมชนมีพฤติกรรม สุขภาพที่ดี