ผลของโปรแกรมส่งเสริมการดูแลเด็กที่มีภาวะชักจากไข้ต่อความรู้และการรับรู้สมรรถนะแห่งตนของผู้ดูแลเด็กที่มีภาวะชักจากไข้

Abstract

การศึกษาวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง เปรียบเทียบกลุ่มตัวอย่างแบบสองกลุ่มวัดผล ก่อนและภายหลังการทดลอง เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมการดูแลเด็กที่มีภาวะชักจากไข้ ต่อความรู้เกี่ยวกับภาวะชักจากไข้ และการรับรู้สมรรถนะแห่งตนของผู้ดูแลเด็กที่มีภาวะชักจากไข้ คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจงซึ่งเป็นผู้ดูแลหลักของเด็กอายุ 3 เดือนถึง 5 ปี ที่มีภาวะ ชักจากไข้ และเข้ารับการรักษาพยาบาล ณ งานอุบัติเหตุ และฉุกเฉินจำนวน 34 ราย แบ่งเป็นกลุ่ม ควบคุมที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ และกลุ่มทดลองที่่ได้รับโปรแกรมส่งเสริมการดูแลเด็กที่มี ภาวะชักจากไข้ร่วมกับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มละ 17 ราย ดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูลตั้งแต่ เดือนกรกฎาคม 2559 ถึง เดือนเมษายน 2560 ผู้วิจัยได้พัฒนาโปรแกรมฯ และเครื่องมือในการ เก็บรวบรวมข้อมูล ภายใต้กรอบทฤษฎีการรับรู้สมรรถนะแห่่งตนของแบนดูรา เครื่องมือ ประกอบ ด้วย แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามความรู้เกี่ยวกับภาวะชักจากไข้ และแบบสอบถาม การรับรู้สมรรถนะแห่งตนของผู้ดูแลเด็กที่มีภาวะชักจากไข้ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงบรรยาย ไคสแควร์ และการทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า ภายหลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ย คะแนนความรู้เกี่ยวกับภาวะชักจากไข้ และคะแนนการรับรู้สมรรถนะแห่งตนของผู้ดูแลสูงกว่าค่า เฉลี่ยคะแนนในกลุ่มควบคุมอย่่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการศึกษาครั้งนี้มีประโยชน์ต่อพยาบาล โดยสามารถนำไปใช้ในการส่งเสริมความรู้และพัฒนาการรับรู้สมรรถนะแห่่งตนในผู้ดูแลเด็กที่มี ภาวะชักจากไข้ที่มารับการรักษาพยาบาลที่งานอุบัติเหตุ และฉุกเฉินได้

This experimental study with the two-group pretest-posttest research design aimed to examine the effects of the Febrile Convulsion Care Program on knowledge and perceived self-efficacy among primary caregivers of children aged 3 months to 5 years who had a febrile convulsion. The participants consisted of 34 caregivers recruited by purposive sampling from an emergency department and divided into the control and experimental groups equally (17 each). The data were collected from July 2016 to April 2017. The program was developed using Bandura’s Self-Efficacy Theory as a conceptual framework. The instruments used in this study consisted of the Personal Profile Questionnaire, the Knowledge of Febrile Convulsion Questionnaire, and the Perceived Self-efficacy Questionnaire. The data were analyzed using descriptive statistics, Chi-square, and independent t-test. The results demonstrated that the experimental group had a significantly higher mean score of knowledge and perceived self-efficacy than the control group did after two weeks of study. The program developed in this study is useful for nurses to enhance knowledge and perceived self-efficacy among caregivers of children with febrile convulsion receiving care at the emergency department.