Publication: ผลของโปรแกรมการรับรู้ความสามารถของตนเองต่อพฤติกรรม การดูแลตนเองด้วยการแพทย์แผนไทย ในกลุ่มผู้ป่วยโรคปวดหลังส่วนบน โรงพยาบาลการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ผสมผสาน
127
24
Issued Date
2561
Resource Type
Language
tha
Rights
มหาวิทยาลัยมหิดล
Rights Holder(s)
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
Bibliographic Citation
วารสารสุขศึกษา. ปีที่ 41, ฉบับที่ 2 (ก.ค.- ธ.ค. 2561), 102-113
Suggested Citation
พรชัย สว่างวงค์, สุปรียา ตันสกุล, มณีรัตน์ ธีระวิวัฒน์, Pornchai Sawangwong, Supreya Tansakul, Manirat Therawiwat ผลของโปรแกรมการรับรู้ความสามารถของตนเองต่อพฤติกรรม การดูแลตนเองด้วยการแพทย์แผนไทย ในกลุ่มผู้ป่วยโรคปวดหลังส่วนบน โรงพยาบาลการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ผสมผสาน. วารสารสุขศึกษา. ปีที่ 41, ฉบับที่ 2 (ก.ค.- ธ.ค. 2561), 102-113. สืบค้นจาก: https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/60279
Research Projects
Organizational Units
Authors
Journal Issue
Thesis
Title
ผลของโปรแกรมการรับรู้ความสามารถของตนเองต่อพฤติกรรม การดูแลตนเองด้วยการแพทย์แผนไทย ในกลุ่มผู้ป่วยโรคปวดหลังส่วนบน โรงพยาบาลการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ผสมผสาน
Alternative Title(s)
The Effect of Self–Efficacy Program on Self–Care Behaviors Using Thai Traditional Medicine in Patients with Upper Back Pain at Thai Traditional and Integrated Medicine Hospital
Other Contributor(s)
Abstract
จากการสำรวจความชุกของโรคระบบกล้ามเนื้อ กลุ่มอาการปวดหลังส่วนบนสูงเป็นลำดับที่ 3 จากการจัดอันดับ ทั้งหมด 10 อันดับ ตามกลุ่มอาการ และสถิติผู้ป่วยนอกโรคปวดหลังส่วนบน ของโรงพยาบาลการแพทย์แผนไทยและ การแพทย์ผสมผสาน ในปี พ.ศ. 2558 เพิ่มขึ้นเป็น 3 เท่า ของปี พ.ศ. 2557
การวิจัยกึ่งทดลองนี้ เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการรับรู้ความสามารถของตนเองต่อพฤติกรรมการดูแลตนเอง ด้วยการแพทย์แผนไทยในกลุ่มผู้ป่วยโรคปวดหลังส่วนบน กลุ่มตัวอย่าง แบ่งเป็นกลุ่มละ 17 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรม สุขศึกษา จำนวน 4 สัปดาห์ๆ ละ 1 ครั้งๆละ 90 นาที ส่วนกลุ่มเปรียบเทียบได้รับคู่มือพฤติกรรมการดูแลตนเองฯ ไม้ตะขอ นวดตัววิไล และดูวีดีโอที่เปิดให้ผู้ป่วยขณะรอรับบริการของโรงพยาบาลการแพทย์แผนไทยฯ เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสัมภาษณ์ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบสมมติฐาน โดยใช้สถิติ Wilcoxon Signed Ranks test และMann-Whitney U test ที่ระดับความเชื่อมั่น 95 %
ผลการทดลอง กลุ่มทดลองมีการรับรู้ความสามารถของตนเอง (p=0.001) และพฤติกรรมการดูแลตนเอง (p<0.001) สูงขึ้นกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ระดับอาการปวดลดลงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ (p<0.001) ส่วนความคาดหวังในผลลัพธ์สูงขึ้นกว่าก่อนการทดลองแต่ไม่แตกต่างกันทางสถิติ (p=0.400) ความ แตกต่างของคะแนนเฉลี่ยระหว่างกลุ่มหลังการทดลอง พบว่า กลุ่มทดลองมีการรับรู้ความสามารถของตนเอง (p<0.001) และความคาดหวังในผลลัพธ์ (p=0.042) พฤติกรรมการนวดบำบัดตนเองบริเวณหลังส่วนบน (p=0.009) และพฤติกรรมการบริหารร่างกายแบบฤๅษีดัดตนท่าแก้เจ็บหลัง (p=0.001) สูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) และพฤติกรรมการนวดตนเองโดยใช้ไม้ตะขอนวดตัววิไลบริเวณหลังส่วนบนมีคะแนนเฉลี่ยสูงกว่ากลุ่ม เปรียบเทียบแต่ไม่แตกต่างกันทางสถิติ (p=0.174) และระดับอาการปวดน้อยกว่ากลุ่มเปรียบเทียบแตกต่างกันอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001) ดังนั้น โปรแกรมการประยุกต์ใช้ทฤษฎีการรับรู้ความสามารถของตนเองต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองด้วยการแพทย์แผนไทย สามารถปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการดูแลตนเอง โดยเฉพาะการนวดบำบัดตนเองบริเวณหลัง ส่วนบน และการบริหารร่างกายแบบฤๅษีดัดตนท่าแก้เจ็บหลัง แต่สำหรับการนวดตนเองโดยใช้ไม้ตะขอนวดตัววิไลบริเวณ หลังส่วนบนต้องใช้เวลาในการฝึกทักษะเพิ่มขึ้น
According to the survey of the prevalence of the muscle pain had upper back pain which was ranked third among 10 symptomatic groups, and services at the Outpatient Department with upper back pain of Thai Traditional and Integrated Medicine Hospital in 2015 which was 3 folds of the number of cases in 2014. This quasi-experimental research was aimed to study the effect of self-efficacy program on self-care behavior using Thai traditional medicine (TTM) in patients with upper back pain. The Samples were composed of 34. The experimental group participated in the health education program for 4 weeks. The comparison group received the Manual on “Self-Care Behavior”, Wilai massage stickTM, and watched video tape while waiting to get services of Hospital. Data were collected by using interview schedule, and data analysis was done by computing frequency, percentage, mean, and standard deviation while hypothesis testing was done by using Wilcoxon Signed Ranks test and Mann-Whitney U test at 95% confidence. The research results showed that the experimental group after experimentation had significant higher mean scores of perceived self-efficacy (p=0.001) and self-care behaviors (p<0.001). For outcomeexpectation, the mean score was higher but there was no significant difference (p=0.400). The comparative analysis of the mean scores between the groups after the experimentation showed that the experimental group had significantly higher than the comparison group in regard to perceived self-efficacy (p<0.001), outcome-expectation (p=0.042), self-massage behavior (p=0.009), hermit exercise behavior (p=0.001), selfmassage behavior using Wilai massage stickTM was found to be higher but non-significant difference (p=0.174), and had significant lower pain level than of the comparison group (p<0.001). Thus, the self-efficacy program on self-care behaviors using TTM was effective in changing self-care behaviors, but for self-massage by using Wilai massage stickTM, more time is needed for skills development.
According to the survey of the prevalence of the muscle pain had upper back pain which was ranked third among 10 symptomatic groups, and services at the Outpatient Department with upper back pain of Thai Traditional and Integrated Medicine Hospital in 2015 which was 3 folds of the number of cases in 2014. This quasi-experimental research was aimed to study the effect of self-efficacy program on self-care behavior using Thai traditional medicine (TTM) in patients with upper back pain. The Samples were composed of 34. The experimental group participated in the health education program for 4 weeks. The comparison group received the Manual on “Self-Care Behavior”, Wilai massage stickTM, and watched video tape while waiting to get services of Hospital. Data were collected by using interview schedule, and data analysis was done by computing frequency, percentage, mean, and standard deviation while hypothesis testing was done by using Wilcoxon Signed Ranks test and Mann-Whitney U test at 95% confidence. The research results showed that the experimental group after experimentation had significant higher mean scores of perceived self-efficacy (p=0.001) and self-care behaviors (p<0.001). For outcomeexpectation, the mean score was higher but there was no significant difference (p=0.400). The comparative analysis of the mean scores between the groups after the experimentation showed that the experimental group had significantly higher than the comparison group in regard to perceived self-efficacy (p<0.001), outcome-expectation (p=0.042), self-massage behavior (p=0.009), hermit exercise behavior (p=0.001), selfmassage behavior using Wilai massage stickTM was found to be higher but non-significant difference (p=0.174), and had significant lower pain level than of the comparison group (p<0.001). Thus, the self-efficacy program on self-care behaviors using TTM was effective in changing self-care behaviors, but for self-massage by using Wilai massage stickTM, more time is needed for skills development.