Life satisfaction of the elderly in Phukhiao District, Chaiyaphum Province, Thailand

Abstract

As Thailand is becoming an aging society, the well-being of the elderly should be one of the important concerns. This cross-sectional descriptive study examined life satisfaction and its related factors of the elderly in Phukhiao district, Chaiyaphum province, Thailand. Participants in the study consisted of 203 local residents aged 60 years old or over living in Phukhiao district. Interviews were conducted by local nurses and the researcher utilizing a structured questionnaire in order to collect data in January 2010. The questionnaire addressed sociodemographic characteristics, Buddhist values, mindfulness, loneliness, and life satisfaction. The participants were mainly female. Their median age was 66 years old. Most of participants reported high scores on Buddhist value, mindfulness, loneliness, and life satisfaction. Pearson’s correlation between Buddhist values (r = .27, p < .01), mindfulness (r =.37, p < .01), loneliness (r = .27, p < .01) and life satisfaction revealed a significant relationship. Multiple regression demonstrated that Buddhist values, mindfulness, and loneliness were significant predictors for life satisfaction of the elderly. In conclusion, Buddhist values, mindfulness and loneliness were positively associated with life satisfaction of the elderly. However, further study is needed to investigate mechanisms of Buddhist values and mindfulness to increase life satisfaction. It is also recommended that in order to help the elderly they should be encouraged to participate in Buddhist activities to promote their well-being.

เนื่องด้วยประเทศไทยกำลังก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงวัย ดังนั้นจึงมีความจำเป็นที่จะต้องคำนึงถึงสุขภาวะของผู้สูงวัย การศึกษาแบบตัดขวางนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะสำรวจหาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความพึงพอใจในชีวิตของผู้สูงวัยในเขตอำเภอภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ ประเทศไทย การศึกษานี้ใช้แบบสอบถามซึ่งประกอบด้วย ข้อมูลส่วนบุคคล แบบวัดคุณค่าทางพุทธศาสนาแบบวัดความมีสติรู้ตัวอยู่เสมอ แบบวัดการสนับสนุนทางสังคม และแบบวัดความพึงพอใจในชีวิตเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูล โดยมีพยาบาลในพื้นที่และนักวิจัยทำหน้าที่เป็นผู้เก็บข้อมูล ด้วยการสัมภาษณ์ผู้สูงอายุจำนวน 203 คน ในช่วงเดือนมกราคม ปี 2553 เกณฑ์ในการคัดผู้สูงอายุเข้าร่วม การวิจัยนี้คือผู้ที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไปและอาศัยอยู่ในเขตอำเภอภูเขียว ผลการศึกษาพบว่า ผู้สูงอายุส่วนใหญ่เป็นหญิง มีอายุมัธยฐาน 66 ปี ค่าคะแนนของคุณค่าทางพุทธศาสนา ความมีสติรู้ตัวอยู่เสมอ ความโดดเดี่ยวและความพึงพอใจในชีวิตอยู่ในระดับสูง การวิเคราะห์สหพันธ์เพียรสัน พบว่า ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับความพึงพอใจในชีวิตคือ คุณค่าของพุทธศาสนา(r = .27,p <.01)ความมีสติรู้ตัวอยู่เสมอ(r = .37,p <.01)และความโดดเดี่ยว(r = .27,p <.01) การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณพบว่า คุณค่าทางพุทธศาสนา ความมีสติรู้ตัวอยู่เสมอและความโดดเดี่ยวเป็นปัจจัยที่สามารถทำนายระดับความพึงพอใจในชีวิต โดยสรุปแล้วคุณค่าทางพุทธศาสนา ความมีสติรู้ตัวอยู่เสนอและความโดดเดี่ยวมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับความพึงพอใจในชีวิตของผู้สูงวัย สิ่งที่ควรทำการศึกษาครั้งต่อไปคือ การค้นหาเพื่ออธิบายถึงกลไกที่คุณค่าทางพุทธศาสนา ความมีสติรู้ตัวอยู่เสมอและความโดดเดี่ยวช่วยเพิ่มระดับความพึงพอใจในชีวิต ผลจากการศึกษานี้เสนอแนะว่าผู้สูงวัยควรจะเข้าร่วมกิจกรรมทางพุทธศาสนาเพื่อเป็นการสร้างเสริมสุขภาวะที่ดี