The 7 dimensions crisis management system : a practical approach during Covid-19 pandemic in an airline in Thailand

Abstract

The COVID-19 pandemic triggered both regional and international company closures due to travel limitations. Traveling by aircraft was thought to be the source of the pandemic that was most susceptible to spread, since an international traveler was the first to be discovered at Thailand's Suvarnabhumi Airport. This study aimed to find the relationship between the 7 dimensions of the crisis management system, a practical approach during the COVID-19 pandemic, and related factors of operating staff in an airline in Thailand. This study is a descriptive analysis and cross-sectional study covering operating staff groups in an airline in Thailand, including pilots, cabin crew, ground service officers, ticket sales, aircraft engineers, and administrative staff, aged between 20–59 years old. A total of 360 staff responded to the online survey. This study uses Chi-square and Pearson correlation analysis. The analysis indicated the relationship between the 7 dimensions of the crisis management system and occupational health and safety factors in an airline in Thailand at a value of 0.266 with a significant correlation at 0.01. Therefore, this study recommends all staff comply with occupational health and safety policies, which could ease collaborative solutions.

ตั้งแต่ปลายปี 2019 เกิดสถานการณ์การแพร่ระบาดโควิด-19 ทำให้บริษัทจำนวนมากปิดตัวลงทั้งต่างประเทศและภายในประเทศ ทำให้มีข้อจำกัดในการเดินทางมากมาย สำหรับการเดินทางที่นับว่าเป็นต้นทางที่เป็นจุดเสี่ยงให้เกิดการแพร่ระบาดมากที่สุดคือการเดินทางด้วยเครื่องบิน โดยพบนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติรายแรกที่ติดเชื้อ COVID-19 ที่เดินทางเข้าประเทศไทย ณ ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ จุดประสงค์การวิจัยคือเพื่อศึกษาการจัดการภาวะวิกฤตให้เกิดความสมดุล 7 มิติ ในสถานการณ์การระบาดไวรัสโคโรนา-2019 ของพนักงานที่ปฏิบัติงานสายการบินแห่งหนึ่งในประเทศไทย และปัจจัยที่เกี่ยวข้องของพนักงานด้านปฏิบัติการสายการบินแห่งหนึ่งในประเทศไทย การศึกษานี้เป็นการวิเคราะห์เชิงพรรณนาและวิจัยแบบภาคตัดขวาง ขอบเขตการวิจัยเป็นกลุ่มเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการในสายการบินแห่งหนึ่งในประเทศไทย ได้แก่ นักบิน ลูกเรือ พนักงานบริการภาคพื้นดิน พนักงานขายตั๋ว วิศวกรอากาศยาน และพนักงานสำนักงาน อายุระหว่าง 20–59 ปี จากพนักงานทั้งหมด 827 คน มีพนักงาน 360 คนตอบแบบสอบถามออนไลน์ สำหรับการวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติ Chi-square และ Pearson correlation สมมติฐานการวิจัยคือ ปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยลักษณะงาน และปัจจัยอาชีวอนามัย ความปลอดภัย และสภาพแวดล้อมในการทำงาน มีความสัมพันธ์กับการจัดการภาวะวิกฤตให้เกิดความสมดุล 7 มิติ ในสถานการณ์การระบาดไวรัสโคโรนา-2019 ของพนักงานที่ปฏิบัติงานสายการบินแห่งหนึ่งในประเทศไทย ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยอาชีวอนามัย ความปลอดภัย และสภาพแวดล้อมในการทำงาน มีความสัมพันธ์กับการจัดการภาวะวิกฤตให้เกิดความสมดุล 7 มิติ ในสถานการณ์การระบาดไวรัสโคโรนา-2019 ของพนักงานที่ปฏิบัติงานสายการบินแห่งหนึ่งในประเทศไทย โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เท่ากับ 0.266 และมีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ข้อเสนอแนะคือ เนื่องจากนโยบายด้านอาชีวอนามัย ความปลอดภัย และสภาพแวดล้อมในการทำงานเป็นกฎระเบียบที่เข้มงวดดีอยู่แล้ว พนักงานควรปฏิบัติตามต่อไป และควรให้พนักงานมีส่วนร่วมในทางออกที่กว้างขึ้น ซึ่งในอนาคตอาจมีมาตรการผ่อนคลายเมื่อสถานการณ์ดีขึ้นซึ่งเป็นประเด็นที่น่าสนใจในการศึกษาครั้งถัดไป