Clinical teacher burnout and self-perception of clinical supervision performance

Abstract

Burnout is a chronic work-related stress phenomenon which can be caused by situational factors such as demanding jobs, as well as individual factors such as demographic characteristics and work experience. In this study, the researcher aimed to find out the prevalence of clinical teacher burnout and the association between clinical teacher burnout and self-perception of clinical supervision by using online questionnaires. All respondents were clinical teachers actively working at the Faculty of Medicine Siriraj Hospital who were assigned to perform clinical supervision and patient care at the same time. These demanding jobs can cause higher burnout rates. The prevalence of clinical teacher burnout was 7.9%. However, 64.9% of the respondents were classified into burnout, overextended, disengaged, and ineffective burnout profiles. No statistical significance was found in the association between demographic, work-related, or clinical supervision-related factors and the four burnout profiles. Data obtained from open-ended questionnaires showed that two-thirds of respondents mentioned creating a safe learning environment as the area they want to improve. Additional information related to burnout, such as workload, relationship with others, and self-ineffectiveness, was also mentioned in answers to open-ended questions. To conclude, even though there are no significant factors in clinical supervision that associate with burnout, there are some other important demanding factors that could contribute to burnout. Implication of the Thesis: The study results of this thesis could be used for internal faculty development in the institution. Understanding burnout can lead to long-term organizational development, which could be achieved by implementing burnout protective or preventative strategies by reducing job demands and enhancing job resources for clinical teachers.

ภาวะหมดไฟเป็นภาวะความเครียดเรื้อรังที่เกี่ยวกับการทำงานโดยมีสาเหตุจากปัจจัยทางสถานการณ์ เช่น การทำงานที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก หรือปัจจัยเฉพาะบุคคล เช่น ลักษณะพื้นฐานทางประชากร หรือประสบการณ์การทำงาน โดยในงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาความชุกของภาวะหมดไฟในอาจารย์แพทย์ชั้นคลินิกและความสัมพันธ์ของภาวะหมดไฟกับการรับรู้ประสิทธิภาพของตนเองในการกำกับผู้เรียนเพื่อฝึกทักษะทางคลินิกโดยใช้แบบสอบถามออนไลน์ ผู้ที่ตอบแบบสอบถามทั้งหมดเป็นอาจารย์แพทย์ชั้นคลินิกที่ทำงานในคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาลที่ทำหน้าที่กำกับผู้เรียนเพื่อฝึกทักษะทางคลินิกและดูแลผู้ป่วยไปพร้อมกัน ซึ่งการทำงานนี้ต้องใช้ความพยายามสูงและสามารถทำให้เกิดภาวะหมดไฟได้สูงขึ้น จากการศึกษาพบว่าความชุกของภาวะหมดไฟในอาจารย์แพทย์ชั้นคลินิก คือ ร้อยละ 7.9 ทั้งนี้พบว่า ร้อยละ 64.9 ของผู้ตอบแบบสอบถามนั้นเป็นผู้ที่ถูกจัดอยู่ในกลุ่มที่มีภาวะหมดไฟ เหนื่อยล้า ไม่รู้สึกมีส่วนร่วม หรือรู้สึกว่าตนไม่มีประสิทธิภาพ โดยจากการศึกษาไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะทางประชากร การทำงาน และการกำกับผู้เรียนเพื่อฝึกทักษะทางคลินิกกับทั้งสี่กลุ่มย่อยของภาวะหมดไฟ ส่วนข้อมูลเพิ่มเติมที่ได้จากแบบสอบถามคำถามปลายเปิดพบว่าสองในสามของผู้ตอบแบบสอบถามในส่วนนี้ต้องการพัฒนาตนเองในการสร้างสภาวะการเรียนรู้ที่ปลอดภัยให้กับผู้เรียน รวมถึงระบุว่าสาเหตุของภาวะหมดไฟ เกิดจากภาระงาน ความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง และความรู้สึกว่าตนไม่มีประสิทธิภาพอีกด้วย กล่าวโดยสรุป แม้จะไม่มีข้อมูลว่ามีปัจจัยที่เกี่ยวกับการกำกับผู้เรียนเพื่อฝึกทักษะทางคลินิกที่มีความสัมพันธ์กับภาวะหมดไฟ แต่ก็ยังมีปัจจัยเรียกร้องอื่นๆ ที่สามารถทำให้เกิดภาวะหมดไฟได้ การนำผลของวิทยานิพนธ์ไปใช้: ผลการศึกษาของวิทยานิพนธ์นี้สามารถนำไปใช้ในการพัฒนาบุคลากรภายในคณะได้ การทำความเข้าใจภาวะหมดไฟจะสามารถนำไปสู่การพัฒนาองค์กรในระยะยาว โดยการวางกลยุทธ์เพื่อป้องกันการเกิดภาวะหมดไฟ ได้แก่การลดปัจจัยเรียกร้องในการทำงานและเพิ่มทรัพยากรสนับสนุนการทำงานสำหรับอาจารย์แพทย์ชั้นคลินิก