Completed suicide and its associated factors : a case study of Thailand 2016 - 2020

Abstract

Suicide is a serious but preventable public health problem. This study aimed to identify the incidence of suicide and provincial-level factors associated with suicide rates in Thailand during 2016–2020. An ecological study design was employed using secondary data obtained from national databases. Univariate spatial data analysis was conducted to identify geographical hot spots, and a Poisson regression model was applied to determine factors associated with completed suicide. The results showed that the mean suicide incidence increased from 6.62 (SD = 2.87) to 7.99 (SD = 4.54) cases per 100,000 population. Moran’s I analysis indicated that areas with high suicide incidence were clustered in the northern region, whereas areas with low incidence were clustered in the central and deep southern regions. Factors associated with increased provincial suicide incidence included a higher proportion of patients with stroke (adjusted IRR = 1.07, 95% CI: 1.03–1.11), major depressive disorder (adjusted IRR = 1.06, 95% CI: 1.02–1.11), alcohol dependency (adjusted IRR = 1.01, 95% CI: 1.00–1.02), and a higher proportion of forest area (adjusted IRR = 1.06, 95% CI: 1.03–1.09). Protective factors against provincial suicide incidence were a higher proportion of young population (adjusted IRR = 0.000003, 95% CI: 0.00–0.05), working-age population (adjusted IRR = 0.08, 95% CI: 0.01–0.51), patients with cardiovascular disease (adjusted IRR = 0.97, 95% CI: 0.94–0.99), patients with schizophrenia (adjusted IRR = 0.97, 95% CI: 0.94–0.99), and a higher hospital-to-population ratio (adjusted IRR = 0.97, 95% CI: 0.95–0.99). These findings provide important implications for the development of policies and preparation plans for suicide prevention measures in specific areas.

การฆ่าตัวตายเป็นปัญหาสำคัญ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาอุบัติการณ์และปัจจัยระดับจังหวัดที่เกี่ยวข้องกับอัตราการฆ่าตัวตายปี 2559-2563 โดยใช้การศึกษาทางนิเวศวิทยาภาคตัดขวางโดยใช้ข้อมูลทุติยภูมิจากฐานข้อมูลประเทศ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพื้นที่ด้วย Moran’s I และใช้ Poisson regression เพื่อหาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการฆ่าตัวตายสำเร็จ ผลการศึกษาพบว่าอุบัติการณ์การฆ่าตัวตายมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นจาก 6.35 เป็น 7.37 รายต่อ 100,000 คนในปี 2559-2563 จากผลการวิเคราะห์ด้วย Moran's I พื้นที่ที่อุบัติการณ์สูงเกาะกลุ่มอยู่ในภาคเหนือ และพื้นที่ที่อุบัติการณ์ต่ำเกาะกลุ่มอยู่บริเวณภาคกลางและภาคใต้ตอนล่าง ปัจจัยเสี่ยงในการเพิ่มอัตราการฆ่าตัวตายในจังหวัด ได้แก่ สัดส่วนของผู้ป่วยหลอดเลือดสมองสูงขึ้น (Adj. IRR = 1.07, 95%CI 1.03-1.11) สัดส่วนผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่มากขึ้น (Adj. IRR 1.06, 95%CI 1.02-1.11) สัดส่วนผู้ติดสุรา (Adj. IRR 1.01, 95%CI 1.00-1.02) และสัดส่วนพื้นที่ป่าไม้มากขึ้น (Adj. IRR 1.06, 95%CI 1.03-1.09) ส่วนปัจจัยป้องกัน ได้แก่ สัดส่วนเยาวชนที่สูงขึ้น (Adj. IRR 0.00, 95%CI 0.00-0.05) สัดส่วนวัยทำงานที่สูงขึ้น (Adj. IRR 0.08, 95%CI 0.01-0.51) สัดส่วนผู้ป่วยโรคหัวใจมากขึ้น (Adj. IRR 0.97, 95%CI 0.94-0.99) สัดส่วนผู้ป่วยโรคจิตเภทมากขึ้น (Adj. IRR 0.97, 95%CI 0.94-0.99) และอัตราส่วนโรงพยาบาลต่อประชากรที่สูงขึ้น (Adj. IRR 0.97, 95%CI 0.95-0.99) การนำสารนิพนธ์ไปใช้ ผลการศึกษานี้สามารถนำไปสู่การพัฒนานโยบายและวางแผนมาตรการป้องกันการฆ่าตัวตายให้จำเพาะมากขึ้นในอนาคต