Development of the father involvement model during pregnancy and neonatal period

Abstract

A fathers' involvement has an impact on the child cognitively, emotionally, and socially as well as on the family relationships. This study is based on the Neuman Systems Model and was designed to examine the factors influencing a fathers' involvement in order to develop a father involvement intervention model to be implemented during the pregnancy and neonatal period to increase fathers' involvement in the family. Fathers were selected from antenatal care and postnatal care units in an Eastern community hospital in Thailand. The research and development design consisted of four phases: 1) Situation Analysis: the quantitative data were collected from self-administered questionnaires with 90 fathers-to-be and 116 fathers and qualitative data were collected from in-depth interviews with 12 stakeholders. Pearson's product-moment correlation, Spearman' s rank correlation coefficient, point-biserial correlation coefficient and backward multiple regression were used for quantitative analysis and content analysis was used for qualitative analysis; 2) Planning of Model Development: the process consisted of the identification of problems, construction of the nursing intervention instruments, and refinement of the nursing intervention instruments; 3) Model Implementation: 28 fathers and their partners and stakeholders participated in solving problems and responding to the needs of fathers and their partners; and 4) Model Evaluation: the nursing intervention was provided to 26 fathers and their partners and outcomes analyzed using repeated measures ANOVA. The findings in the first phase showed two predictors (prenatal and postnatal care knowledge and attitude toward fatherhood) together, accounted for 31.5% of the variance for the fathers-to-be and three predictors (prenatal and postnatal care knowledge, attitude toward fatherhood, and father-child attachment) together, accounted for 33.2% of the variance for the fathers. Next, the father involvement model that emerged consisted of inputs, process, and outputs. First, the inputs of the model consisted of human resources, materials, time, and management. Second, in the process of this model, the nursing intervention was revised via the process of action for implementation, re-assessment, and re-planning to fit within the context of fathers and their families. Final, the outputs were evaluated for the effectiveness of the father involvement model. The results showed the mean score of prenatal and postnatal care knowledge significantly increased at one week after delivery while the mean scores of attitudes toward fatherhood and marital relationship significantly increased at one month after delivery, and the mean scores of father competence, father involvement, and father-child attachment significantly increased at one week and one month after delivery. The study suggests this model was successful in promoting fathers' involvement in the family. The key successes were derived from the collaboration between fathers, mothers, and health care providers which makes the model possible and sustainable.

การมีส่วนร่วมของบิดามีผลต่อพัฒนาการของบุตรทั้งด้านสติปัญญา อารมณ์ และสังคม รวมทั้งสัมพันธภาพภายในครอบครัว การศึกษาครั้งนี้ภายใต้รูปแบบทฤษฎีระบบของนิวแมน เพื่อศึกษาปัจจัยที่ทำนายการมีส่วนร่วมของบิดา และพัฒนารูปแบบการมีส่วนร่วมของบิดาในระยะตั้งครรภ์และทารกแรกเกิด เก็บข้อมูลจากบิดาและคู่สมรสที่แผนกฝากครรภ์และหลังคลอดของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก รูปแบบการศึกษาเป็นการวิจัยและพัฒนา โดยแบ่งเป็น 4 ระยะคือ 1) การประเมินสถานการณ์ เก็บข้อมูลจากการตอบแบบสอบถามด้วยตนเองของบิดาที่คู่สมรสอยู่ในระยะตั้งครรภ์ 90 ราย และบิดาที่คู่สมรสอยู่ในระยะหลังคลอด 116 ราย สัมภาษณ์ผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง 12 ราย วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์สเปียร์แมน สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบพอยท์ไบ ซีเรียน และการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุ ข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา; 2) การวางแผนพัฒนารูปแบบประกอบด้วยการระบุปัญหา การสร้าง และการปรับปรุงเครื่องมือที่ใช้ในการจัดกิจกรรมการพยาบาล; 3) การดำเนินงานพัฒนารูปแบบ บิดาและคู่สมรส 28 คู่ และผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง ร่วมกันหาแนวทางในการแก้ไขปัญหาและตอบสนองความต้องการของบิดาและคู่สมรส; และ 4) การประเมินรูปแบบ เก็บข้อมูลจากบิดาและคู่สมรส 26 คู่ และวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวัดความแปรปรวนแบบวัดซ้ำ ผลการศึกษา ในระยะที่ 1 พบว่า ความรู้เกี่ยวกับการดูแลก่อนและหลังคลอดและทัศนคติต่อบทบาทของบิดา สามารถร่วมกันอธิบายการมีส่วนร่วมของบิดาที่คู่สมรสอยู่ในระยะตั้งครรภ์ได้ร้อยละ 31.5 และความรู้เกี่ยวกับการดูแลก่อนและหลังคลอด ทัศนคติต่อบทบาทของบิดา และสัมพันธภาพระหว่างบิดาและบุตร สามารถร่วมกันอธิบายการมีส่วนร่วมของบิดาที่คู่สมรสอยู่ในระยะหลังคลอดได้ร้อยละ 33.2 การพัฒนารูปแบบการมีส่วนร่วมของบิดาประกอบด้วย 1) ปัจจัยนำเข้า ได้แก่ บุคคล อุปกรณ์การสอน เวลา และการบริหารจัดการ; 2) กระบวนการ โดยกิจกรรมการพยาบาลจะถูก ปรับปรุงผ่านกระบวนการดำเนินงาน ประเมินผล และวางแผนการดำเนินงานอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้เหมาะสมกับบริบทของบิดาและครอบครัว; และ 3) ผลที่เกิดขึ้น เป็นการประเมินประสิทธิภาพของรูปแบบการมีส่วนร่วมของบิดา ผลการศึกษาพบว่า คะแนนเฉลี่ยของความรู้เกี่ยวกับการดูแลก่อนและหลังคลอดเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในระยะ 1 สัปดาห์หลังคลอด ขณะที่ทัศนคติต่อบทบาทของบิดาและสัมพันธภาพระหว่างคู่สมรสเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในระยะ 1 เดือนหลังคลอด ส่วนสมรรถนะการเป็นบิดา การมีส่วนร่วมของบิดา และสัมพันธภาพระหว่างบิดาและบุตรเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติทั้งในระยะ 1 สัปดาห์ และ 1 เดือนหลังคลอดรูปแบบการมีส่วนร่วมของบิดานี้สามารถใช้เพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของบิดาในระยะตั้งครรภ์และทารกแรกเกิดได้ โดยปัจจัยความสำเร็จที่ทำให้รูปแบบการมีส่วนร่วมของบิดาเป็นไปได้จริงและยั่งยืน คือ ความร่วมมือระหว่างบิดา มารดา และบุคลากรทางการสาธารณสุข