การพัฒนาโปรแกรมการฝึกทักษะการกำกับตนเองสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
Issued Date
2559
Copyright Date
2559
Resource Type
Language
tha
File Type
application/pdf
No. of Pages/File Size
ก-ญ, 126 แผ่น
Access Rights
open access
Rights
ผลงานนี้เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยมหิดล ขอสงวนไว้สำหรับเพื่อการศึกษาเท่านั้น ต้องอ้างอิงแหล่งที่มา ห้ามดัดแปลงเนื้อหา และห้ามนำไปใช้เพื่อการค้า
Rights Holder(s)
มหาวิทยาลัยมหิดล
Bibliographic Citation
วิทยานิพนธ์ (วท.ม. (จิตวิทยาเด็ก วัยรุ่น และครอบครัว))--มหาวิทยาลัยมหิดล, 2559
Suggested Citation
ชนาภา ลินลาวรรณ การพัฒนาโปรแกรมการฝึกทักษะการกำกับตนเองสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น. วิทยานิพนธ์ (วท.ม. (จิตวิทยาเด็ก วัยรุ่น และครอบครัว))--มหาวิทยาลัยมหิดล, 2559. สืบค้นจาก: https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/20.500.14594/92572
Title
การพัฒนาโปรแกรมการฝึกทักษะการกำกับตนเองสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
Alternative Title(s)
Development of self-regulation program for lower secondary school students
Author(s)
Advisor(s)
Abstract
วัยรุ่นเป็นช่วงวัยที่มีศักยภาพในการพัฒนาตนเองได้อย่างเต็มที่ แต่เนื่องมาจากวัยรุ่นเป็นช่วงวัยที่มีอารมณ์หุนหัน พลันแล่นร่วมกับสิ่งแวดล้อมในปัจจุบันมีสิ่งเร้าในทางไม่ดีมากมาย ส่งผลให้วัยรุ่นมีแนวโน้มพฤติกรรมเสี่ยงมากขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นหากวัยรุ่นมีการกำกับตนเองที่ดีจะช่วยให้วัยรุ่นมีแรงจูงใจในการตั้งเป้าหมายในการพัฒนาตนเองในทางที่ดีที่ชัดเจน ลงมือทำและ จัดการตนเองในทางที่ดีจนสามารถบรรลุเป้าหมายของตนให้สำเร็จได้ เมื่อวัยรุ่นมีการกำกับตนเองที่ดีแล้ว วัยรุ่นจะสามารถพัฒนา ชีวิตของตนให้ดีขึ้นได้ ซึ่งอาจจะส่งผลให้มีความสุขในชีวิตประจำวันเพิ่มขึ้นจากการศึกษางานวิจัยที่ผ่านมาพบว่า โปรแกรมการฝึกการกำกับตนเองนั้นมักมีจุดประสงค์ในมุมมองที่เฉพาะเจาะจง เช่น ด้านการเพิ่มผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน หรือ ด้านการดูแลสุขภาพที่ดีขึ้น ดังนั้นการวิจัยชิ้นนี้จึงต้องการพัฒนาโปรแกรมเพื่อการพัฒนาทักษะการกำกับตนเอง โดยมีวัตถุประสงค์ คือ เพื่อพัฒนาและศึกษา ประสิทธิผลของโปรแกรมการฝึกทักษะการกำกับตนเองสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น วิธีการศึกษา เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง (Quasi-experimental research) โดยโปรแกรมการฝึกทักษะการกำกับ ตนเองนี้พัฒนามาจากทฤษฎีการกำกับตนเองของ Zimmerman ซึ่งแบ่งทักษะการกำกับตนเองออกเป็น 3 ขั้นตอน ได้แก่ ระยะการคิด, ระยะการลงมือทำ และระยะแสดงปฏิกิริยาย้อนกลับ กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร จำนวน 71 คน ใช้การสุ่มแบบจำแนกกลุ่มเพื่อแบ่งเป็น 1) กลุ่มทดลอง จำนวน 38 คน ได้รับโปรแกรมการฝึกทักษะการกำกับตนเองจำนวน 10 ครั้ง ครั้งละ 45 นาที และประเมินทักษะการกำกับตนเองและค่าดัชนีความสุข โดยใช้แบบวัดทักษะการกำกับตนเองที่พัฒนามาจาก Self-Regulation Questionnaires (SRQ) และแบบวัดดัชนีชี้วัดความสุขคนไทย (Thai Happiness Indicators: THI-15) ก่อนและหลังการฝึก และ 2) กลุ่มควบคุม จำนวน 33 คน ไม่ได้รับโปรแกรมการฝึกทักษะการกำกับตนเองและ เข้าเรียนตามปกติ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการเปรียบเทียบประสิทธิผลโดยใช้ paired t-test ผลการศึกษา 1) กลุ่มทดลองมีคะแนนทักษะการกำกับตนเองโดยรวมหลังจากได้รับโปรแกรมการฝึกเพิ่มขึ้นและมีค่าคะแนนดัชนีความสุขเพิ่มมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ .05 2) กลุ่มทดลองมีคะแนนทักษะการกำกับตนเองสูงกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญที่ .05 3) กลุ่มทดลองมีทักษะการกำกับตนเองดีขึ้น จำนวน 12 คน (31.6%) ในขณะที่กลุ่มควบคุมมีทักษะการกำกับตนเองที่ดีขึ้น 5 คน (15.2%) 4) เมื่อเปรียบเทียบคะแนนแบบวัดทักษะการกำกับตนเองที่เปลี่ยนแปลง พบว่าคะแนนทักษะการกำกับตนเองโดยภาพรวมไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่กลุ่มทดลองมีการเปลี่ยนแปลงของทักษะการกำกับตนเองด้านการค้นหาและด้านการประเมินผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจากการลงมือทำเพิ่มขึ้นมากกว่ากลุ่มทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 สรุป โปรแกรมการฝึกการกำกับตนเองที่สร้างขึ้นสามารถช่วยให้นักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นมีทักษะการกำกับตนเองดีขึ้น แต่ยังต้องมีการพัฒนาและศึกษาประสิทธิภาพของโปรแกรมต่อไป
Adolescence is the stage when the potential for self-development can be reached. However, impulsiveness and the temptations of modern society can have a negative effect, and can become the impetus for an increased trend in risky behaviors. Therefore, if adolescents can develop the appropriate self-regulation skills, this will assist them in acquiring the motivation to set well defined goals and master self-regulation in order to successfully grow and develop. When adolescents master self-regulation, this allows them to be able to have better lives, which in turn causes an increase in overall happiness. Previous studies have shown that self-regulation training programs tend to focus on specific purposes such as improving academics or general well-being. Therefore, this study was intended to develop a program in order to develop self-regulation skills with the objective of developing and investigating the effectiveness of a "Training skills for self-regulation program for lower secondary school students". This study used the quasi-experimental research design for developing a selfregulation training skills program based on Zimmerman's self-regulation theory, which consists of three phases: Forethought Phase, Performance Phase and Feedback Loop. A sample group consisting of 71 lower secondary school students from a Secondary School in Bangkok were selected and randomly separated into two groups. Group 1, the experimental group, consisted of 38 students and received ten 45-minute sessions of skills training in the self-regulation program. This group was evaluated in both pre- and post-intervention (selfregulation skills training) on both self-regulation skills and happiness level utilizing the Self- Regulation Questionnaires (SRQ) and the Thai Happiness Indicators (THI - 15). Group 2, the control group, consisted of 33 students and did not receive the self-regulation skills training program. Data were analyzed in this study using frequency distribution, percentage, mean, standard deviation and differential comparison by paired t-test. The results indicated that the experimental group had a statistically significant higher post-self-regulation score than pre-self-regulation score, and the happiness level also increased significantly (p-value = .05). The experimental group had significantly higher selfregulation scores (p-value = .05). In evaluating the difference in mean scores, 12 students in the experimental group received higher self-regulation skills (31.6%), while only five students in the control group received higher self-regulation skills ( 1 5 . 2% ) . In comparing selfregulation scores it was revealed that before and after mean scores of the experimental group were not statistically significant, however the predicting weight outcome skills score was significantly different (p-value = .05), whereas the happiness score between two groups was not statistically significant. In conclusion, this self-regulation program could help improve the self-regulation skills of lower secondary school students, but it requires further development and future study
Adolescence is the stage when the potential for self-development can be reached. However, impulsiveness and the temptations of modern society can have a negative effect, and can become the impetus for an increased trend in risky behaviors. Therefore, if adolescents can develop the appropriate self-regulation skills, this will assist them in acquiring the motivation to set well defined goals and master self-regulation in order to successfully grow and develop. When adolescents master self-regulation, this allows them to be able to have better lives, which in turn causes an increase in overall happiness. Previous studies have shown that self-regulation training programs tend to focus on specific purposes such as improving academics or general well-being. Therefore, this study was intended to develop a program in order to develop self-regulation skills with the objective of developing and investigating the effectiveness of a "Training skills for self-regulation program for lower secondary school students". This study used the quasi-experimental research design for developing a selfregulation training skills program based on Zimmerman's self-regulation theory, which consists of three phases: Forethought Phase, Performance Phase and Feedback Loop. A sample group consisting of 71 lower secondary school students from a Secondary School in Bangkok were selected and randomly separated into two groups. Group 1, the experimental group, consisted of 38 students and received ten 45-minute sessions of skills training in the self-regulation program. This group was evaluated in both pre- and post-intervention (selfregulation skills training) on both self-regulation skills and happiness level utilizing the Self- Regulation Questionnaires (SRQ) and the Thai Happiness Indicators (THI - 15). Group 2, the control group, consisted of 33 students and did not receive the self-regulation skills training program. Data were analyzed in this study using frequency distribution, percentage, mean, standard deviation and differential comparison by paired t-test. The results indicated that the experimental group had a statistically significant higher post-self-regulation score than pre-self-regulation score, and the happiness level also increased significantly (p-value = .05). The experimental group had significantly higher selfregulation scores (p-value = .05). In evaluating the difference in mean scores, 12 students in the experimental group received higher self-regulation skills (31.6%), while only five students in the control group received higher self-regulation skills ( 1 5 . 2% ) . In comparing selfregulation scores it was revealed that before and after mean scores of the experimental group were not statistically significant, however the predicting weight outcome skills score was significantly different (p-value = .05), whereas the happiness score between two groups was not statistically significant. In conclusion, this self-regulation program could help improve the self-regulation skills of lower secondary school students, but it requires further development and future study
Description
จิตวิทยาเด็ก วัยรุ่น และครอบครัว (มหาวิทยาลัยมหิดล 2559)
Degree Name
วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต
Degree Level
ปริญญาโท
Degree Department
สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว
Degree Discipline
จิตวิทยาเด็ก วัยรุ่น และครอบครัว
Degree Grantor(s)
มหาวิทยาลัยมหิดล