Relationships between working memory, approximate number system and math achievement in children with specific learning disorder with impairment in mathematics

Abstract

This research aims to study relationships between working memory, approximate number system and math achievement in children with specific learning disorder with impairment in mathematics. The sample group is the 60 outpatients at Siriraj hospital. The data was collected from personal questionnaire, working memory test, approximate number system test and achievement test. For the data analyzation, descriptive statistics and fixedorder multiple regression analysis are used in this study. The result showed that working memory and approximate number system can explained 37.6% (R2 = 0.376, p < 0.01) of the variance in mathematics achievement in children with learning disorder with impairment in mathematics. For working memory and approximate number system can explained 35.4% (R2 = 0.354, p < 0.05) of the variance in mathematics achievement while for children with learning disorder and attention deficit/hyperactivity disorder (ADHD) only working memory can explained 45.3% (R2 = 0.453, p < 0.05) of the variance in mathematics achievement. This study showed positive relationship between working memory, approximate number system and math achievement in children with learning disorder with impairment in mathematics

การวิจัยนี้เป็นการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความจำปฏิบัติการณ์ ทักษะด้านการประเมินค่า จำนวนกับคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านคณิตศาสตร์ของเด็กที่มีโรคการเรียนรู้บกพร่องด้านการคำนวณศึกษาในกลุ่มตัวอย่างผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลศิริราช จำนวน 60 คน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบทดสอบด้านความจำปฏิบัติการณ์ แบบทดสอบทักษะด้านการประเมินค่า จำนวน และแบบทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านคณิตศาสตร์ วิเคราะห์ขอ้ มูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และ สถิติเชิงอนุมานโดยใช้การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า ตัวแปรความจำ ปฏิบัติการณ์ และทักษะด้านการประเมินค่าจำนวนสามารถ ทำนายคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านคณิตศาสตร์ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 37.6% (R2 = 0.376, p < 0.01) กลุ่มที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคการเรียนรู้บกพร่องพบว่าตัวแปรทั้งสองสามารถทำนายคะแนน ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านคณิตศาสตร์ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 35.4% (R2 = 0.354, p-value = 0.004, p < 0.01) กลุ่มที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคการเรียนรู้บกพร่องและมีภาวะสมาธิสั้นพบว่า เฉพาะตัวแปรความจำปฏิบัติการณ์ที่สามารถทำนายคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านคณิตศาสตร์ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยสามารถทำนายได้ที่ 45.3% (R2 = 0.453, p < 0.05) ผลของงานวิจัยแสดงให้เห็นถึงผลของความสัมพันธ์ ระหว่างความจำปฏิบัติการณ์ และทักษะด้านการประเมินค่าจำนวนที่มีต่อคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านคณิตศาสตร์