A study of the correlation between the physical activity and the cognitive function in patients with schizophrenia

Abstract

This study aimed to examine the correlation between physical activity andcognitive function in patients with schizophrenia. A descriptive cross-sectional study was conducted by applying self-reporting after being questioned consisting of 1)demographic data 2) physical activity questionnaire 3) cognitive function assessment.The amount of sample is 167 patients with schizophrenia among 18-50 years old who received treatment at the Psychiatric Outpatient Unit or Day Hospital of SirirajHospital were included by purposive sampling. However, due to the Coronavirus disease 2019 ( COVID-19) pandemic, only 48 volunteers were recruited for datacollection. The results of this study showed that there is no significant correlationbetween physical activity and cognitive function ( r=.072) . The domain of physicalactivity that the sample did the most is travel-related ( 40%) and the least is work-related (27.14%). The prevalence of physical inactivity is 27.08%. The prevalence ofcognitive impairment is 60.4%. Future research should include more samples ofpatients with schizophrenia.

งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างกิจกรรมทางกายและกระบวนการรู้คิดในผู้ป่วยโรคจิตเภท เป็นการวิจัยเชิงพรรณนาแบบสำรวจภาคตัดขวางโดยให้ผู้ป่วยตอบแบบสอบถามตามที่ผู้วิจัยอ่านให้ฟัง ประกอบด้วย 1) ข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบสอบถามกิจกรรมทางกายระดับโลก 3) แบบประเมินกระบวนการรู้คิด เก็บข้อมูลในผู้ป่วยโรคจิตเภทอายุ 18-50 ปี ที่มารับการรักษาที่หน่วยตรวจโรคจิตเวชศาสตร์และหน่วยฟื้นฟูสมรรถภาพ อาคารผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลศิริราช จำนวน 167 คน แต่เนื่องจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา-2019 (โควิด-19) ทำให้รวบรวมกลุ่มตัวอย่างได้ 48 คน ใช้วิธีการสุ่มแบบเฉพาะเจาะจง ผลของการศึกษาครั้งนี้พบว่ากิจกรรมทางกายและกระบวนการรู้คิดไม่มีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r=.072) กิจกรรมทางกายในผู้ป่วยนั้นมีกิจกรรมทางกายการเดินทางมากที่สุด (40%) และมีกิจกรรมทางกายการทำงานน้อยที่สุด (27.14%) ความชุกของการมีกิจกรรมทางกายที่ไม่เพียงพอของผู้ป่วยคิดเป็น 27.08% ส่วนกระบวนการรู้คิดในผู้ป่วยนั้นมีภาวะการรู้คิดบกพร่อง (60.4%) การศึกษาในอนาคตนั้นควรเพิ่มจำนวนกลุ่มตัวอย่าง