ทำนองสารภัญญ์ในพื้นที่ภาคอีสาน
5
Issued Date
2549
Copyright Date
2549
Resource Type
Language
tha
File Type
application/pdf
No. of Pages/File Size
ก-ต, 280 แผ่น : ภาพประกอบ
ISBN
9740473636
Access Rights
open access
Rights
ผลงานนี้เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยมหิดล ขอสงวนไว้สำหรับเพื่อการศึกษาเท่านั้น ต้องอ้างอิงแหล่งที่มา ห้ามดัดแปลงเนื้อหา และห้ามนำไปใช้เพื่อการค้า
Rights Holder(s)
มหาวิทยาลัยมหิดล
Bibliographic Citation
วิทยานิพนธ์ (ศศ.ม. (ดนตรี))--มหาวิทยาลัยมหิดล, 2549
Suggested Citation
อวิรุทธ์ โททำ ทำนองสารภัญญ์ในพื้นที่ภาคอีสาน. วิทยานิพนธ์ (ศศ.ม. (ดนตรี))--มหาวิทยาลัยมหิดล, 2549. สืบค้นจาก: https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/94410
Title
ทำนองสารภัญญ์ในพื้นที่ภาคอีสาน
Alternative Title(s)
The melody of the Sarapan in Northeast area
Author(s)
Advisor(s)
Abstract
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการร้องสารภัญญ์ในขนบนิยมของชาวอีสาน และลักษณะเฉพาะ ทางดนตรีของสารภัญญ์ โดยใช้กระบวนการและวิธีการศึกษาทางด้านมานุษยดนตรีวิทยา เป็นการศึกษาในเชิง คุณภาพ จากคณะสารภัญญ์ 9 คณะ ใน 3 จังหวัด และสรุปผลการวิจัยโดยการพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า 1) การร้องสารภัญญ์ในขนบนิยมของชาวอีสาน: การร้องสารภัญญ์มีต้นกำเนิดมาจากการสวดมนต์ของ พระสงฆ์ ไม่ทราบได้ว่าใครเป็นผู้เริ่มร้องก่อน โดยพระสงฆ์เป็นผู้สอนให้ฆราวาสร้อง ต่อมาจึงร้องกันอย่าง แพร่หลายและนิยมจัดประกวดแข่งขันกัน มีการร้องในช่วงเข้าพรรษาในประเพณีทอดเทียนพรรษา, บุญข้าว ประดับดิน, บุญข้าวสาก, บุญออกพรรษา และงานบุญทั่วไปที่ไม่ได้อยู่ในช่วงเข้าพรรษา การร้องสารภัญญ์เป็น สัญญานบอกเวลาว่าถึงช่วงเข้าพรรษาแล้วทำให้เกิดความสามัคคีในชุมชน เป็นศูนย์รวมทางจิตใจของชาวบ้านที่ จะร่วมกันปฏิบัติตนอยู่ในศีลธรรม และทำให้สตรีมีบทบาทเป็นผู้นำในการร้องสารภัญญ์เพื่อที่จะกล่อมเกลาจิตใจ ของคนในชุมชนให้รู้สึกถึงการทำดีละเว้นทำชั่ว การร้องสารภัญญ์มีขั้นตอนในการร้องที่เป็นแบบแผน และมีการ ถ่ายทอดสู่รุ่นต่อๆไปด้วยวิธีการถ่ายทอดแบบมุขปาฐะ ส่วนใหญ่ทำการร้องในวัด มีการแต่งกายที่เป็นแบบ เดียวกันทั้งคณะ เสื้อผ้ามีสีสันมากขึ้น และมีการประดับตกแต่งร่างกายคล้ายกับนางเอกในคณะหมอลำ การร้อง สารภัญญ์มีแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงในด้านการแต่งกาย การประพันธ์เนื้อร้องทำนอง ขั้นตอนการร้องที่เป็น ระเบียบแบบแผนมากขึ้น และมีการส่งเสริมให้ประกวดแข่งขันกันมากยิ่งขึ้นทำให้สารภัญญ์ยังอยู่ในขนบนิยม ของชาวอีสานต่อไป 2) การศึกษาได้เลือกกลอน 6 แบบคือ กลอนบูชาพระรัตนตรัย กลอนบอกบ้าน กลอนนิทาน กลอน ประเพณี กลอนเหตุการณ์บ้านเมืองในปัจจุบัน และกลอนลา มาใช้ในการศึกษา ผลการวิจัยพบว่าบทสารภัญญ์ใช้ รูปแบบการประพันธ์ที่ใช้ฉันทลักษณ์ 2 แบบ คือแบบกาพย์ยานี 11 มีการสัมผัสที่ตรงตามแบบแผน และไม่ตรง ตามแบบแผน และแบบที่เป็นภาษาบาลี ไม่มีสัมผัสแต่อย่างใด ด้านลักษณะเฉพาะทางดนตรีของสารภัญญ์มี โครงสร้างรูปแบบที่พบ 3 แบบ มีการเคลื่อนทำนองเข้าสู่ระดับเสียงโครงสร้างและระดับเสียงตก มีทิศทางขึ้นลง ในวลีต่างๆ 20 ลักษณะ เมื่อสังเกตจากการประพันธ์เป็นทำนองในแต่ละท่อนของบทกลอนต่างๆ แล้ว พบว่ามี 20 ลักษณะ กระสวนจังหวะที่พบมี 110 ลักษณะ และมีลักษณะที่ไม่ซ้ำกันอยู่ 52 ลักษณะโดยความสั้นยาวของ จังหวะขึ้นอยู่กับอัตราความเร็วในการร้องแต่ละคณะเป็นสำคัญ และมี 3 ลักษณะที่พบมากที่สุด ช่วงเสียงที่พบมี 9 แบบ โดยช่วงเสียงในขั้นคู่ 8 พบมากที่สุดและช่วงเสียงในขั้นคู่ 3 พบน้อยที่สุด กลุ่มเสียงที่ใช้ ในบทกลอนมี ทั้งหมด 6 กลุ่มเสียงซึ่งแต่ละกลุ่มเสียงประกอบด้วยโหมดเสียงที่แตกต่างกัน
This research aims to study the singing tradition of Sarapan of Northeastern people and the musical characteristics of Sarapan. The study is done by Ethnomusicological methodology. This research studied nine Sarapan ensembles found in three provinces and concluded the result by descriptive analysis. The results are: 1) Sarapan singing originated from monks' prayers. The originator is unknown. Firstly, monks taught laymen to sing Sarapan which later became prosperous, and contests were often held. Sarapan is often sung during Buddhist Lent in the Buddhist Lent candle offering festivals, Rice festivals, Buddhist Lent ending festivals and other religious ceremonies outside Buddhist Lent. Sarapan singing marks the time of Buddhist Lent, creates harmony in community, presents as the mental center of laymen wishing to do good deeds and encourages women to have a leading role through singing Sarapan. Sarapan singing has a formal form and is instructed to younger generations through oral teachings. Sarapan is often sung in temples. The singers are wearing uniforms with colorful costumes and ornamented like the leading lady in Morlam ensembles. Sarapan singing tends to change in aspects of costumes, composition, formality and contests. 2) The study choose song in six styles: the praising Buddhist song, Bok Ban song, song about Buddhist teachings, folklores or folk literatures, song about contemporary issues and leaving song. Sarapan uses two forms of rhymes: With Garb Yanee 11 or without Garb Yanee 11 rhyme pattern and Braly-Sanskrit words. About specific musical characteristics of Sarapan, there are three formal structures. There are melodic approaches into structural pitch and melodic tail with 20 forms of pitch changes within which is found 20 aspects in each period of poems. There are 110 aspects of rhythmic patterns and 52 types unmatched with any other form. The length of rhythm is up to each ensemble with three most often found types. The interval of octave could be found most frequently, and the interval of 3rd is hardly found. There are six pitches group: of three tones, four tones, five tones, six tones and seven tones. Each group differs in pitch model.
This research aims to study the singing tradition of Sarapan of Northeastern people and the musical characteristics of Sarapan. The study is done by Ethnomusicological methodology. This research studied nine Sarapan ensembles found in three provinces and concluded the result by descriptive analysis. The results are: 1) Sarapan singing originated from monks' prayers. The originator is unknown. Firstly, monks taught laymen to sing Sarapan which later became prosperous, and contests were often held. Sarapan is often sung during Buddhist Lent in the Buddhist Lent candle offering festivals, Rice festivals, Buddhist Lent ending festivals and other religious ceremonies outside Buddhist Lent. Sarapan singing marks the time of Buddhist Lent, creates harmony in community, presents as the mental center of laymen wishing to do good deeds and encourages women to have a leading role through singing Sarapan. Sarapan singing has a formal form and is instructed to younger generations through oral teachings. Sarapan is often sung in temples. The singers are wearing uniforms with colorful costumes and ornamented like the leading lady in Morlam ensembles. Sarapan singing tends to change in aspects of costumes, composition, formality and contests. 2) The study choose song in six styles: the praising Buddhist song, Bok Ban song, song about Buddhist teachings, folklores or folk literatures, song about contemporary issues and leaving song. Sarapan uses two forms of rhymes: With Garb Yanee 11 or without Garb Yanee 11 rhyme pattern and Braly-Sanskrit words. About specific musical characteristics of Sarapan, there are three formal structures. There are melodic approaches into structural pitch and melodic tail with 20 forms of pitch changes within which is found 20 aspects in each period of poems. There are 110 aspects of rhythmic patterns and 52 types unmatched with any other form. The length of rhythm is up to each ensemble with three most often found types. The interval of octave could be found most frequently, and the interval of 3rd is hardly found. There are six pitches group: of three tones, four tones, five tones, six tones and seven tones. Each group differs in pitch model.
Description
ดนตรี (มหาวิทยาลัยมหิดล 2549)
Degree Name
ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต
Degree Level
ปริญญาโท
Degree Department
วิทยาลัยดุริยางคศิลป์
Degree Discipline
ดนตรี
Degree Grantor(s)
มหาวิทยาลัยมหิดล