ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความร่วมมือในการรับประทานยาต้านเกล็ดเลือดในผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันชนิดเอสทียกสูง หลังได้รับการขยายหลอดเลือดหัวใจ

Abstract

การวิจัยครั้งนี้เป็นการหาความสัมพันธ์เชิงทำนาย เพื่อศึกษาอิทธิพลของการรับรู้ความเจ็บป่วยด้านการรู้คิด การตอบสนองความเจ็บป่วยทางอารมณ์ และสัมพันธภาพระหว่างผู้ป่วยและบุคลากรทางสุขภาพต่อความร่วมมือในการรับประทานยาต้านเกล็ดเลือดในผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันชนิดเอสทียกสูง (STEMI) หลังได้รับการขยายหลอดเลือดหัวใจ (PCI) หลังจำหน่ายออกจากโรงพยาบาลในระยะเวลา 6 เดือน ถึง 1 ปี โดยใช้แบบจำลองความหลากหลายมิติของความร่วมมือของ WHO (2003) เป็นกรอบแนวคิดการวิจัย กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วย STEMI หลังได้รับการ PCI ณ โรงพยาบาลเฉพาะทางระดับตติยภูมิ 1 แห่งในจังหวัดนนทบุรี จำนวน 177 ราย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์ข้อมูลส่วนบุคคล ข้อมูลด้านสุขภาพและการรับประทานยาแบบสอบถามการรับรู้ความเจ็บป่วยฉบับย่อ แบบสอบถามสัมพันธภาพระหว่างผู้ป่วยและบุคลากรทางสุขภาพและแบบประเมินความร่วมมือในการรับประทานยาต้านเกล็ดเลือด วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณาและสถิติวิเคราะห์การถดถอยโลจิสติค ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างเป็นเพศชายร้อยละ 79.7 อายุเฉลี่ย 58.75 ปี (S.D. = 11.1) มีความร่วมมือในการรับประทานยาต้านเกล็ดเลือดร้อยละ 70.1 โดยการรับรู้ความเจ็บป่วยด้านการรู้คิด การตอบสนอง ความเจ็บป่วยทางอารมณ์ และสัมพันธภาพระหว่างผู้ป่วยและบุคลากรทางสุขภาพร่วมกันทำนายความร่วมมือในการรับประทานยาต้านเกล็ดเลือดในผู้ป่วย STEMI หลังได้รับการ PCI ได้ ร้อยละ 32.3 (Negelkerke R2= 0.323) ซึ่งการตอบสนองความเจ็บป่วยทางอารมณ์โดยรู้สึกกลัวการกลับเป็นซ้ำ (OR = 1.14, 95%CI = 1.06 - 1.21, p < 0.001) และ สัมพันธภาพระหว่างผู้ป่วยและบุคลากรทางสุขภาพเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความร่วมมือในการรับประทานยาต้านเกล็ดเลือด (OR = 1.30, 95% CI = 1.15 - 1.46, p < 0.001) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติจากผลการศึกษามีข้อเสนอแนะว่า พยาบาลควรเน้นย้ำให้ผู้ป่วยตระหนักถึงโอกาสการกลับเป็นซ้ำของโรค และส่งเสริมสัมพันธภาพระหว่างผู้ป่วยและบุคลากรทางสุขภาพเพื่อเพิ่มความร่วมมือในการรับประทานยาต้านเกล็ดเลือดในผู้ป่วย STEMI หลังได้รับการ PCI

The present study was a predictive correlational research which aimed at investigating the cognitive illness representation, emotional response and patient-provider relationship on antiplatelet therapy adherence among patients with acute ST- elevated myocardial infarction (STEMI) six months to one year post percutaneous coronary intervention (PCI). The multidimensional adherence model of WHO (2003) was employed as the conceptual framework of the study. The study sample consisted of 177 patients with STEMI post PCI at a specialized tertiary hospital in Nontaburi province. Data were collected by means of the demographic characteristics questionnaire, the health and medication intake questionnaire, the Brief Illness Perception Questionnaire, Trust in Physician Scale, and the Medication Adherence Report Scale. Descriptive statistics and logistics regression analysis were used to analyze data. The findings revealed that 79.7% of the participants were male with the mean age of 58.75 years old (S.D. = 11.1). Seventy percent of the sample had medication adherence. Moreover, cognitive illness representation, emotional response and patient-provider relationship could co-predict antiplatelet therapy adherence among patients with STEMI post PCI by 32.3% (Negelkerke R2 = 0.323). Finally, emotional response to illness of fear of relapses (OR = 1.14, 95%CI = 1.06-1.21, p < 0.001) and relationship between patients and healthcare providers were the two factors that had an influence on antiplatelet therapy adherence (OR = 1.30, 95% CI = 1.15-1.46, p < 0.001) with statistical significance. Based on the study findings, it is recommended that nurses raise the patients' awareness of chances of relapses and promote the relationship between patients and healthcare providers to improve antiplatelet therapy adherence among patients with STEMI post PCI