อำนาจการวินิจฉัยวัณโรคในเรือนจำ : ความหมายและการจัดการของผู้ต้องขัง

Abstract

วัณโรคในเรือนจำเป็นปัญหาที่สำคัญ มีแนวโน้มทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นจากสภาพความเป็นอยู่ที่แออัด ร่างกายของผู้ต้องขังที่ร่วมกับการมีภาวะทุโภชนาการ ติดเชื้อเอชไอวีและติดยาเสพติด ทำให้เปราะบางต่อ การเกิดโรคได้ง่ายและมีอาการรุนแรง การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการให้ความหมายต่อการเป็นวัณโรค ผลกระทบที่เกิดขึ้นในการดำเนินชีวิต และการจัดการ กับวัณโรคของผู้ต้องขัง ในเรือนจำแห่งหนึ่งในภาค ตะวันออกเฉียงเหนือ ด้วยวิธีการศึกษาเชิงคุณภาพ ทำการสังเกตการณ์อย่างมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วม การ สัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้ต้องขัง 6 คนในเรือนจำแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จากการศึกษาพบว่า การได้รับการวินิจฉัยการเกิดวัณโรคในเรือนจำล่าช้า ทำให้ผู้ต้องขังร่วมห้อง ติดเชื้อวัณโรค ผู้ป่วยวัณโรคทั้งหมดมีสภาพร่างกายผอมแห้ง ผิวดำหลังจากที่กินยารักษาวัณโรค ผู้ป่วยบางคนรู้สึก กลัวความรุนแรงของโรคที่นำไปสู่ความตายหลังจากที่มีประสบการณ์เคยเห็นเพื่อนนักโทษด้วยกันป่วยตาย การ ป่วยเป็นวัณโรคยังผลิตซ้ำโรคของความยากจน ความไม่รู้และการตีตรา ผู้ป่วยถูกมองว่าเป็นแหล่งโรค เป็นผู้ติด เชื้อเอชไอวี ต้องถูกควบคุมและจำกัดพื้นที่ในการดำรงชีวิต และรู้สึกถูกลดคุณค่าของความเป็นคน มีผู้ป่วยบางราย เลือกใช้การป่วยของตนแสวงหาชีวิตที่ดีขึ้น กล่าวคือ เมื่อป่วยด้วยวัณโรคทำให้ได้นอนพักและได้รับอาหารที่ดีขึ้น ผู้ป่วยยอมให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ในการรักษาเพื่อผลประโยชน์ของตน ความกลัวการติดเชื้อวัณโรคในพื้นที่ เรือนจำกลับเกิดขึ้นมากในกลุ่มผู้ให้บริการ ผลการศึกษาสรุปได้ว่า ความหมายของวัณโรคในเรือนจำเป็นความหมายในทางลบ เป็นโรคติดเชื้อ ที่เกิดกับคนจน ร่างกายที่สกปรก เป็นกรรม เมื่อผูกโยงเข้ากับโรคเอดส์ที่เป็นโรคส่ำส่อนทางเพศ เป็นคนไม่ดี มี ความรุนแรงนำไปสู่ความตาย เมื่อเป็นแล้วต้องถูกแยก กักกันเพื่อเป็นการควบคุมโรค เรือนจำเป็นแหล่งแพร่ของ เชื้อวัณโรคจากการอยู่กันอย่างแออัดและเครื่องมือในการวินิจฉัยโรคที่ไม่มีความไวและความจำเพาะเพียงพอ ภาพ การแยกผู้ป่วยเพื่อควบคุมโรคไม่มีความระวัดระวังความรู้สึกของผู้ป่วย รวมทั้งยังเกิดการตีตราจากการเป็นวัณโรค