พฤติกรรมการใช้อุปกรณ์คุ้มครองความปลอดภัยส่วนบุคคลขณะปฏิบัติงานของกําลังพลทหารสังกัดกองโรงงานแห่งหนึ่ง

Abstract

การประสบอันตรายหรือเจ็บป่วยเนื่องจากการทำงานก่อให้เกิดผลกระทบในหลายมิติ เช่น กระบวนการผลิตขัดข้อง เสียเวลาสรรหาแรงงานทดแทน เพิ่มต้นทุนการผลิตด้านการซ่อมบำรุง เสียค่าใช้จ่ายการรักษาพยาบาลหรือเงินทุนทดแทน เป็นต้น การใช้อุปกรณ์คุ้มครองความปลอดภัยส่วนบุคคลเป็นหนึ่งในวิธีการควบคุมการได้รับสัมผัสสิ่งคุกคามเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุจากการทำงาน อย่างไรก็ดี การใช้อุปกรณ์คุ้มครองความปลอดภัยส่วนบุคคลเป็นพฤติกรรมที่ต้องอาศัยความร่วมมือของผู้ปฏิบัติ การวิจัยเชิงสำรวจแบบภาคตัดขวางนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการใช้อุปกรณ์คุ้มครองความปลอดภัยส่วนบุคคลขณะปฏิบัติงานและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมดังกล่าว โดยมีกลุ่มตัวอย่างเป็นกำลังพลทหารจำนวน 176 คน ที่ทำงานอยู่ในกองโรงงานแห่งหนึ่ง การเก็บข้อมูลใช้แบบสอบถามให้ตอบด้วยตนเอง สำหรับการวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้สถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ การทดสอบไคสแควร์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุ โดยกำหนดนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีอายุระหว่าง 40 – 50 ปี สถานภาพโสด ระดับการศึกษามัธยมศึกษาหรือประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ปฏิบัติงานในตำแหน่งช่าง มีประสบการณ์การทำงานมากกว่า 10 ปี มีประสบการณ์การเข้ารับการฝึกอบรมเกี่ยวกับความปลอดภัยในการทำงาน ไม่เคยมีประสบการณ์เกือบได้รับอุบัติเหตุจากการทำงานหรือประสบการณ์การได้รับอุบัติเหตุจากการทำงาน หรือประสบการณ์การเคยเห็นผู้ได้รับอุบัติเหตุจากก