ปัจจัยที่มีผลต่อการเผชิญความเครียดของคนสายตาเลือนรางภายหลัง ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล

Abstract

การวิจัยเชิงสำรวจนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการเผชิญความเครียดและศึกษาระดับความเครียดของคนสายตาเลือนรางภายหลัง กลุ่มตัวอย่างคือคนสายตาเลือนรางภายหลังที่เป็นสมาชิกของสมาคมคนสายตาเลือนราง (ประเทศไทย) ที่อาศัยอยู่ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวน 74 คน อายุระหว่าง 18-60 ปี ซึ่งคำนวณขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สูตรของ Taro Yamane เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามและการสัมภาษณ์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบวัดความเครียดสวนปรุง แบบวัดการเผชิญความเครียด และแบบสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน มัธยฐาน วิเคราะห์ความสัมพันธ์โดยใช้ ANOVA ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยด้านอายุที่เริ่มสายตาเลือนราง ระดับการมองเห็น และระยะเวลาความพิการ ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 กับวิธีการเผชิญความเครียดในทุกด้าน เมื่อเกิดความเครียดคนสายตาเลือนรางภายหลังใช้วิธีการเผชิญความเครียดทั้งด้านการบรรเทาความรู้สึก การมุ่งแก้ปัญหา และการจัดการอารมณ์ โดยพบว่ามีการใช้ด้านการบรรเทาความรู้สึกมากที่สุด ส่วนระดับความเครียดของคนสายตาเลือนรางภายหลังมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 40.7 คะแนน ซึ่งอยู่ในระดับปานกลาง จากการสัมภาษณ์เชิงลึกพบว่าคนสายตาเลือนรางภายหลังต้องการได้รับความช่วยเหลือจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งภาครัฐและเอกชน ในด้านการให้ความรู้ความเข้าใจ การประชาสัมพันธ์ข่าวสารเกี่ยวกับคนสายตาเลือนราง การจ้างงานที่ตรงตามความสามารถ การจัดสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมไม่เป็นอุปสรรคต่อการเดินทาง และการจัดให้มีระบบขนส่งมวลชนที่มีเสียงแจ้งเตือนหรือมีป้ายสัญลักษณ์ที่เด่นชัด ผลการวิจัยครั้งนี้สามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการจัดการกับความเครียดของผู้ป่วยในกลุ่มอื่นนอกเหนือจากคนพิการ รวมถึงช่วยส่งเสริมวิธีการเผชิญความเครียดที่เหมาะสมเพื่อลดความเครียดจากภาวะความเจ็บป่วยที่เกิดขึ้น

The purpose of this survey research was to study factors affecting stress coping of adventitious low vision persons and study the stress level of adventitious low vision persons. The sample consisted of 74 adventitious low vision persons as members of the Low Vision Association in Thailand who live in Bangkok and vicinity, aged 18-60 years. The sample was calculated from the Taro Yamane formula. Data were collected by questionnaires and interviews. Research tools were a personal information questionnaire, Suanprung Stress Test, Stress Coping Test, and in-depth interview. Data were analyzed by frequency distribution, percentage, mean, standard deviation, median, and analysis of variance using ANOVA. The results of the study showed that the related factors were age of low vision, low vision level, and duration of the disability. There was no significant difference at the 0.05 level with all aspects of coping. When stress occurred, adventitious low vision persons used stress-coping methods to alleviate the feeling, solve problems, and manage emotions by using the most emotional relief aspect. From the study, the stress level of the adventitious low vision persons was 40.7 points, which was at the medium level. The in-depth interviews found that adventitious low vision persons needed help from relevant agencies, both the public and private sectors, i.e., to provide knowledge and understanding by publishing news about people with low vision, hiring based on ability, providing an appropriate environment that does not hinder traveling, and having the public transportation system with sound alerts or clear signs. The results of this research can be used as a way to manage the stress of other patients besides people with disabilities as well as promote appropriate coping methods to reduce stress from illness occurring.