ผลของโปรแกรมให้คำปรึกษารายบุคคลต่อความหยุ่นตัวในการเตรียมความพร้อมเข้าทำงานของผู้พิการทางการเคลื่อนไหว

Abstract

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ของการวิจัยเพื่อ 1) ศึกษาผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษารายบุคคลต่อความหยุ่นตัวในการเตรียมความพร้อมเข้าทำงานของผู้พิการทางการเคลื่อนไหว และ 2) เปรียบเทียบผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษารายบุคคลต่อความหยุ่นตัวในการเตรียมความพร้อมเข้าทำงานของผู้พิการทางการเคลื่อนไหว ในระยะก่อนการทดลอง หลังการทดลอง และระยะติดตามผลการทดลอง กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษา คือ ผู้ป่วยอัมพาตครึ่งซีกและผู้ป่วยหรืออัมพาตครึ่งท่อน ที่มารับบริการฟื้นฟูสมรรถภาพทางด้านร่างกาย ณ ฝ่ายเวชศาสตร์ฟื้นฟู ศูนย์การแพทย์กาญจนาภิเษก อายุระหว่าง 20 - 60 ปี โดยได้มาจากการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง จำนวน 10 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองจำนวน 5 คน และกลุ่มควบคุมจำนวน 5 คน ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1) ผู้ได้รับ คำปรึกษามีคะแนนความหยุ่นตัวในการเตรียมความพร้อมเข้าทำงานมากกว่ากลุ่มควบคุมในระยะหลังการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2) ผู้ได้รับคำปรึกษามีคะแนนความหยุ่นตัวในการเตรียมความพร้อมเข้าทำงานมากกว่ากลุ่มควบคุมในระยะติดตามผลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3) ผู้ได้รับคำปรึกษามีคะแนนความหยุ่นตัวในการเตรียมความพร้อมเข้าทำงานในระยะหลังการทดลองมากกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 4) ผู้ได้รับคำปรึกษามีคะแนนความหยุ่นตัวในการเตรียมความพร้อมเข้าทำงานในระยะติดตามผลมากกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 5) ผู้ได้รับคำปรึกษามีคะแนนความหยุ่นตัวในการเตรียมความพร้อมเข้าทำงานในระยะหลังการทดลองและระยะติดตามผลไม่ต่างกัน

The purposes of the study were 1) to study effect of an individual counseling program on resilience to prepare the physically disabled persons before getting back to work, and 2) to compare the results of effect of the individual counseling program on resilience to prepare the physically disabled before getting back to work in preexperimental, post-experimental, and follow-up experimental period. The samples of the study were 10 patients with hemiparesis and paralysis in Department of Rehabilitation at Golden Jubilee Medical Center. They were between the ages of 20-60 years old and were selected utilizing purposive sampling. They were divided into 2 groups: an experimental group and a control group. Each group consisted of 5 patients. The results of the study were as follows: 1) Resilience's scores of experimental-group patients were higher than those of control-group patients in the post-experimental period at statistically significant level of .01. 2) Resilience's scores of experimental-group patients were higher than those of control-group patients in the follow-up experimental period at statistically significant level of .01. 3) Resilience's scores of patients in post-experimental period were higher than those in the pre-experimental period at statistically significant level of .01. 4) Resilience's scores of patients in follow-up experimental period were higher than those in the pre-experimental period at statistically significant level of .01. 5) There were no statistically significant differences of resilience's scores between the patients in postexperimental and follow-up experimental period.