Publication: ผลของโปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลเท้าและแผลที่เท้าด้วยตนเองของผู้ป่วยเบาหวาน โรงพยาบาลกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร
Issued Date
2560
Resource Type
Language
tha
ISSN
2697-584X (Print)
2697-5866 (Online)
2697-5866 (Online)
Suggested Citation
ต้องจิตร เอี่ยมสมบูรณ์, ธราดล เก่งการพานิช, มณฑา เก่งการพานิช, ศรัณญา เบญจกุล, Tongjit Iamsomboon, Tharadol Kengganpanich, Mondha Kengganpanich, Sarunya Benjakul (2560). ผลของโปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลเท้าและแผลที่เท้าด้วยตนเองของผู้ป่วยเบาหวาน โรงพยาบาลกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร. สืบค้นจาก: https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/20.500.14594/63741
Research Projects
Organizational Units
Authors
Journal Issue
Thesis
Title
ผลของโปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลเท้าและแผลที่เท้าด้วยตนเองของผู้ป่วยเบาหวาน โรงพยาบาลกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร
Alternative Title(s)
Effect of Promoting Program for Foot Self-Care Behaviors and Foot Ulcers Among Diabetic Patients, Krathumbaen Hospital, Samut Sakhon Province
Other Contributor(s)
Abstract
ภาวะแทรกซ้อนที่สำาคัญของโรคเบาหวานคือ
แผลเรื้อรังที่เท้า การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัด
ก่อนและหลังการทดลอง เพื่อศึกษาผลของโปรแกรม
ส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลเท้าและแผลที่เท้าด้วย
ตนเองของผู้ป่วยเบาหวาน ที่ประยุกต์ทฤษีการรับรู้
ความสามารถของตนเองศึกษาในผู้ป่วยเบาหวาน
จำานวน 32 ราย ที่มีแผลเท้าในระดับ 3 ณ คลินิก
เท้าเบาหวาน โรงพยาบาลกระทุ่มแบน แบ่งเป็นกลุ่ม
ทดลอง 17 ราย กลุ่มเปรียบเทียบ 15 ราย ใช้เวลา
การศึกษา 8 สัปดาห์ ประกอบด้วยกิจกรรมกลุ่ม
4 ครั้ง และโทรศัพท์ติดตาม 4 ครั้ง เก็บรวบรวมข้อมูล
ก่อน-หลังการทดลองด้วยแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูล
ด้วยสถิติ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
Chi-square Test, Independent T-test, Paired
Sample T-test, Wilcoxon Signed Ranks Test,
Mann-Whitney U Test, และ Z-test ภายหลัง
การทดลอง พบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยการรับรู้
ความสามารถของตนเอง ความคาดหวังในผลของ
การปฏิบัติ และการปฏิบัติพฤติกรรมการดูแลเท้าและ
แผลที่เท้าด้วยตนเองสูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบอย่างมี
นัยสำาคัญทางสถิติ (p<0.05) ผู้ป่วยทั้งสองกลุ่มไม่พบ
การเกิดแผลใหม่ และกลุ่มทดลองไม่พบการลุกลาม
ของแผล ในขณะที่กลุ่มเปรียบเทียบร้อยละ 13.3
พบการลุกลามของแผล แต่ไม่แตกต่างกันทางสถิติ
(p = 0.12) ดังนั้นโปรแกรมจึงสามารถส่งเสริมพฤติกรรม
การดูแลเท้าและแผลที่เท้าด้วยตนเองของผู้ป่วย
เบาหวานได้
A major complication of diabetes is chronic foot ulcer. This quasi-experimental, two group pretest-posttest research design was conducted to study the effect of a promoting program for self-care behaviors and foot ulcer among patients with diabetes applying self-efficacy theory. The target groups comprised 32 diabetic patients with foot ulcer at level 3 at the Diabetes Foot Clinic, Krathumbaen Hospital. The experimental group consisted of 17 patients and 15 patients comprised the comparison group. The 8-week program conducted group activities, followed up by telephone, four times. Data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, Chi-square test, Independent t-test, Paired Sample t-test, Wilcoxon signed ranks test, Mann-Whitney U test, and z-test. After the experiment the experimental group had signifi cantly higher mean scores of self-efficacy, outcome expectations and behavior of foot self-care and foot ulcer than the comparison group (p <0.05). The diabetic patients in the two groups did not present new ulcers. The progression of ulcer was not found in the experimental group while it was in the comparison group (13.3%) without signifi cance (p = 0.12). Therefore, the program could promote self-care of foot and foot ulcer of diabetic patients.
A major complication of diabetes is chronic foot ulcer. This quasi-experimental, two group pretest-posttest research design was conducted to study the effect of a promoting program for self-care behaviors and foot ulcer among patients with diabetes applying self-efficacy theory. The target groups comprised 32 diabetic patients with foot ulcer at level 3 at the Diabetes Foot Clinic, Krathumbaen Hospital. The experimental group consisted of 17 patients and 15 patients comprised the comparison group. The 8-week program conducted group activities, followed up by telephone, four times. Data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, Chi-square test, Independent t-test, Paired Sample t-test, Wilcoxon signed ranks test, Mann-Whitney U test, and z-test. After the experiment the experimental group had signifi cantly higher mean scores of self-efficacy, outcome expectations and behavior of foot self-care and foot ulcer than the comparison group (p <0.05). The diabetic patients in the two groups did not present new ulcers. The progression of ulcer was not found in the experimental group while it was in the comparison group (13.3%) without signifi cance (p = 0.12). Therefore, the program could promote self-care of foot and foot ulcer of diabetic patients.