Publication: Factors Predicting the Intention to Perform Prevention Behaviors for Coronavirus 2019 among Junior High School Students
3
Issued Date
2025
Resource Type
Resource Version
Accepted Manuscript
Language
eng
File Type
application/pdf
ISSN
2822-1370 (Print)
2822-1389 (Online)
2822-1389 (Online)
Journal Title
Nursing Research and Innovation Journal
Volume
31
Issue
1
Start Page
1
End Page
16
Access Rights
open access
Rights
ผลงานนี้เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยมหิดล ขอสงวนไว้สำหรับเพื่อการศึกษาเท่านั้น ต้องอ้างอิงแหล่งที่มา ห้ามดัดแปลงเนื้อหา และห้ามนำไปใช้เพื่อการค้า
Rights Holder(s)
Ramathibodi School of Nursing Faculty of Medicine Ramathibodi Hospital Mahidol University
Bibliographic Citation
Nursing Research and Innovation Journal. Vol. 31, No. 1 (January-April 2025), 1-16
Suggested Citation
Benyapa Sangiumsisakul, Autchareeya Patoomwan, Jiraporn Punyoo, เบญญาภา เสงี่ยมศรีสกุุล, อัจฉรียา ปทุมวัน, จิราภรณ์ ปั้นอยู่ Factors Predicting the Intention to Perform Prevention Behaviors for Coronavirus 2019 among Junior High School Students. Nursing Research and Innovation Journal. Vol. 31, No. 1 (January-April 2025), 1-16. 16. Retrieved from: https://repository.li.mahidol.ac.th/handle/123456789/117209
Research Projects
Organizational Units
Authors
Journal Issue
Thesis
Title
Factors Predicting the Intention to Perform Prevention Behaviors for Coronavirus 2019 among Junior High School Students
Alternative Title(s)
ปัจจัยทำนายความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ของนักเรีียนชั้้นมัธยมศึึกษาตอนต้น
Abstract
While the immediate danger of COVID-19 has decreased, emerging infectious diseases remain a global concern. As restrictions ease, maintaining preventive behaviors like wearing masks, practicing hand hygiene, and maintaining social distancing becomes increasingly challenging, especially among younger populations. Adolescents who are often asymptomatic may act as disease carriers and may become less vigilant about preventive practices, potentially spreading the infection to others in their families and communities through transmissions within schools. Adolescents in junior high school represent a critical group for interventions. They are at a developmental stage where habits and attitudes toward health behaviors are formed, making them an ideal target for reinforcing long-term preventive practices. Moreover, schools serve as high-contact environments where infectious diseases can spread rapidly. Understanding the factors that influence adolescents who are junior high school students to continue practicing preventive behaviors is essential for long-term preparedness for future pandemics.This predictive correlational study aimed to investigate the ability of study variables, including attitudes, subjective norms, and perceived behavioral controls, to predict the intention to perform preventive behaviors for COVID-19 among junior high school students. The Theory of Planned Behavior (TPB) was used as a conceptual framework for this study. Three key factors, which consist of attitudes, subjective norms, and perceived behavioral control, play a crucial role in shaping intention and, in the end, behavior. Attitudes refer to students’ evaluations of preventive measures. If students perceive these behaviors as valuable and efficient, they are increasingly likely to keep practicing them. Subjective norms involve the influence of peers, family, teachers, and society on students’ behavioral choices. Social pressure or encouragement from significant others can shape students’ decisions regarding health behaviors. Perceived behavioral control reflects students’ confidence in their ability to engage in preventive measures. If they believe they have the resources and ability to continue these behaviors, they are more likely to do so.
The sample consisted of 99 junior high school students who attended a school in the Secondary Education Service Area Office 33, Surin province, during the academic year 2022. The sample was selected through purposive sampling based on the following criteria: age 12-15 years old, proficiency in reading, writing, and listening in the Thai language, willingness to participate in the study, and parental or guardian consent. The sample size was calculated using the G*Power program based on the multiple regression analysis formula. The effect size was set at 0.15, the test power at 0.80, and the significance level at 0.05, resulting in a sample size of 77 participants. The researchers increased the sample size by approximately 30% to account for any incomplete data. Therefore, the total sample was 99 students. The research instruments included the Demographic Data Record Form, the Attitude Questionnaire, the Subjective Norms Questionnaire, the Perceived Behavioral Control, and the Intention Questionnaire. All instruments were developed by Park and Oh and then were translated into Thai using the back-translation technique. Data were collected from February to March 2023 through on-site data collection and analyzed using descriptive statistics and stepwise multiple regression analysis.The results showed that most of the sample were female and their age ranged from 12 to 15 years, with an average age of 13.85 (SD = 1.04). Most participants had prior knowledge about the COVID-19 infection and had experience accessing information about COVID-19 provided by national-level organizations. Additionally, most of the sample had experiences related to self-isolation due to COVID-19. The mean scores of variables indicated a positive attitude towards coronavirus 2019 infection prevention behaviors, good subjective norms, a high level of perceived behavioral control, and a high level of intention to perform prevention behaviors among the sample. The correlational analysis results indicate that intention is positively and significantly correlated with all three predictor variables. Perceived behavioral control exhibit the strongest correlation with Intention (r = .64, p < .001), followed by subjective norms (r = .52, p < .001). The weakest correlation is observed between attitude and intention (r = .41, p < .001). Attitudes and perceived behavioral control can collectively predict the intention to perform prevention behaviors for COVID-19 at a statistically significant level of 43.9% (R2 =.44, p-value =.027). However, subjective norms do not predict the intention to perform prevention behaviors. This suggests that while subjective norms influenced how participants felt about social distancing, they did not directly translate into behavioral intentions. The baseline questionnaire on subjective norms showed that items related to reference figures like teachers, schools, and parents, had the highest average scores, while peer-related items had the lowest. This study’s findings can inform school-based health education programs that focus on promoting positive attitudes toward COVID-19 prevention behaviors and enhancing perceived behavioral control that encourages intention to perform these behaviors. Future research should consider exploring additional variables to better explain the variability in the intention to perform these behaviors.
แม้ว่าภัยคุกคามจากโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 จะลดลง แต่โรคติดเชื้ออุบัติใหม่ยังคงเป็นปัญหาสำคัญระดับโลก เมื่อมาตรการควบคุมโรคได้รับการผ่อนคลายลง การคงไว้ซึ่งพฤติกรรมป้องกัน เช่น การสวมหน้ากากอนามัย การล้างมือ และการเว้นระยะห่างทางสังคม กลับกลายเป็นเรื่องที่ท้าทายมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มวัยรุ่นที่มักไม่แสดงอาการ อาจเป็นพาหะนำโรคและมีแนวโน้มที่จะละเลยมาตรการป้องกัน ส่งผลให้เกิดการแพร่กระจายของเชื้อไปยังบุคคลอื่นภายในครอบครัวและชุมชน ผ่านการติดต่อภายในสถานศึกษา นักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นถือเป็นกลุ่มเป้าหมายสำคัญ เนื่องจากอยู่ในช่วงพัฒนาการที่มีอิทธิพลต่อการสร้างพฤติกรรมด้านสุขภาพในระยะยาว อีกทั้งโรงเรียนยังเป็นสภาพแวดล้อมที่มีการสัมผัสใกล้ชิด ซึ่งเอื้อต่อการแพร่กระจายของการติดเชื้อ ดังนั้น การทำความเข้าใจถึงปัจจัยที่ส่งผลต่อการคงไว้ซึ่งพฤติกรรมป้องกันในกลุ่มนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอน ต้นจึงเป็นสิ่งสำคัญ เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการระบาดครั้งใหญ่ในอนาคต การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนาแบบหาความสัมพันธ์เชิงทำนาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยทำนายความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นในจังหวัดสุรินทร์ ประกอบด้วย เจตคติ บรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิงและการรับรู้การควบคุมพฤติกรรม โดยใช้ทฤษฎีพฤติกรรมตามแผนเป็นกรอบแนวคิดในการศึกษาทฤษฎีนี้เน้นองค์ประกอบสำคัญสามประการ ได้แก่ ทัศนคติ บรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิง และการรับรู้การควบคุมพฤติกรรม ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการกำหนดความตั้งใจและพฤติกรรม โดยเจตคติหมายถึงการประเมินของนักเรียนต่อมาตรการป้องกัน หากนักเรียนมองว่าพฤติกรรมป้องกันเป็นสิ่งที่มีคุณค่าและมีประสิทธิภาพ พวกเขาจะมีแนวโน้มที่จะปฏิบัติต่อไป ส่วนบรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิงสะท้อนถึงอิทธิพลของเพื่อน ครอบครัว ครู และสังคม ต่อการเลือกปฏิบัติด้านสุขภาพของนักเรียนโดยแรงกดดันทางสังคมหรือการสนับสนุนจากบุคคลสำคัญสามารถส่งผลต่อการตัดสินใจของนักเรียนได้ส่วนการรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรมสะท้อนถึงความมั่นใจของนักเรียนในการดำเนินพฤติกรรมป้องกัน หากพวกเขาเชื่อว่ามีทรัพยากรและความสามารถในการปฏิบัติต่อไป ก็จะมีแนวโน้มที่จะปฏิบัติพฤติกรรมดังกล่าวมากขึ้นกลุ่มตัวอย่างในการศึกษานี้ประกอบด้วยนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจำนวน 99 รายจากโรงเรียนในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาที่ 33 จังหวัดสุรินทร์ ปีการศึกษา 2565 โดยใช้การสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ตามเกณฑ์ที่กำหนด ได้แก่ อายุระหว่าง 12-15 ปี มีความสามารถในการอ่าน เขียน และฟังภาษาไทยได้ มีความสมัครใจเข้าร่วมการศึกษา และได้รับความยินยอมจากผู้ปกครอง การคำนวณขนาดกลุ่มตัวอย่าง คำนวณโดยใช้โปรแกรม G*Power ตามสูตรวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ โดยกำหนดขนาดอิทธิพลที่ 0.15 อำนาจการทดสอบที่ 0.80 และระดับนัยสำคัญที่ 0.05 ได้ขนาดกลุ่มตัวอย่างที่ 77 ราย อย่างไรก็ตาม นักวิจัยเพิ่มจำนวนกลุ่มตัวอย่างอีกร้อยละ 30 เพื่อป้องกันการสูญหายของข้อมูล ดังนั้น จำนวนกลุ่มตัวอย่างทั้งหมดจึงมีจำนวน 99 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบสอบถามเจตคติ แบบสอบถามบรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิง แบบสอบถามการรับรู้การควบคุมพฤติกรรม และแบบสอบถามความตั้งใจ เครื่องมือทั้งหมดพัฒนาโดยพาร์คและโอ และแปลเป็นภาษาไทยโดยใช้เทคนิคการแปลกลับ การเก็บรวบรวมข้อมูลดำเนินการระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม พ.ศ. 2566 โดยใช้การเก็บข้อมูลที่สถานศึกษาและวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอนผลการศึกษา พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง (ร้อยละ 85.90) มีอายุอยู่ในช่วง 12-15 ปีอายุเฉลี่ย 13.85 ปี (SD = 1.04) ส่วนใหญ่มีประสบการณ์การเรียนรู้เกี่ยวกับโรคติดเชื้อโควิด-19 (ร้อยละ 84.80) มีประสบการณ์ในการเข้าถึงเอกสารที่นำเสนอข้อมูลเกี่ยวกับโรคติดเชื้อโควิด-19 ที่จัดทำโดยหน่วยงานในระดับประเทศ (ร้อยละ 80.80)มีประสบการณ์ในการแยกกักตัวที่เกี่ยวข้องกับโรคติดเชื้อโควิด-19 (ร้อยละ 79.80) คะแนนเจตคติโดยเฉลี่ยเท่ากับ 26.61 (SD = 2.75) แสดงว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีเจตคติที่ดีต่อการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 คะแนนบรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิงเฉลี่ย 61.86 (SD = 11.62)แสดงว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีบรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิงต่อการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ที่ดี คะแนนการรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรมเฉลี่ย 21.57 (SD = 2.68) แสดงว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีการรับรู้การควบคุมการปฏิบัติตนเพื่อป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 อยู่ในระดับมาก และค่าคะแนนความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ค่าเฉลี่ยคะแนน 17.34 (SD = 2.09) แสดงว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 อยู่ในระดับมาก ผลการวิเคราะห์สหสัมพันธ์ พบว่า ความตั้งใจมีความสัมพันธ์ทางบวกกับตัวแปรต้นทั้ง 3 ตัวแปรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยการรับรู้การควบคุมพฤติกรรมและความตั้งใจมีความสัมพันธ์กันมากที่สุด (r=.64,p<.001) รองลงมาคือบรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิง (r=.52,p<.001) ส่วนตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กับความตั้งใจน้อยที่สุดคือเจตคติ (r=.41,p<.001) ผลการวิเคราะห์พบว่าเจตคติและการรับรู้การควบคุมพฤติกรรม สามารถร่วมทำนายความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ได้ร้อยละ 43.9 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (R 2=.44; p-value =.027) อย่างไรก็ตาม บรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิงไม่สามารถทำนายความตั้งใจดังกล่าวได้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าบรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิงอาจมีผลต่อความรู้สึกของกลุ่มตัวอย่าง เกี่ยวกับการเว้นระยะห่างทางสังคม แต่ไม่ได้มีอิทธิพลนำไปสู่ความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมโดยตรง จากแบบสอบถามในข้อคำถามเกี่ยวกับบรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิง พบว่า บุคคลอ้างอิง เช่น ครู โรงเรียน และผู้ปกครอง มีคะแนนเฉลี่ยสูงสุด ในขณะที่รายการที่เกี่ยวข้องกับเพื่อนนั้นมีคะแนนต่ำสุด ผลการศึกษาในครั้งนี้สามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาโปรแกรมการศึกษาสุขภาพในโรงเรียน โดยมุ่งเน้นการส่งเสริมเจตคติเชิงบวกต่อพฤติกรรมป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา และเสริมสร้างการรับรู้การควบคุมพฤติกรรมเพื่อกระตุ้นความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันดังกล่าว นอกจากนี้ การวิจัยในอนาคตควรพิจารณาปัจจัยอื่นเพิ่มเติม เพื่ออธิบายความแปรปรวนของความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันได้อย่างครอบคลุมยิ่งขึ้น
แม้ว่าภัยคุกคามจากโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 จะลดลง แต่โรคติดเชื้ออุบัติใหม่ยังคงเป็นปัญหาสำคัญระดับโลก เมื่อมาตรการควบคุมโรคได้รับการผ่อนคลายลง การคงไว้ซึ่งพฤติกรรมป้องกัน เช่น การสวมหน้ากากอนามัย การล้างมือ และการเว้นระยะห่างทางสังคม กลับกลายเป็นเรื่องที่ท้าทายมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มวัยรุ่นที่มักไม่แสดงอาการ อาจเป็นพาหะนำโรคและมีแนวโน้มที่จะละเลยมาตรการป้องกัน ส่งผลให้เกิดการแพร่กระจายของเชื้อไปยังบุคคลอื่นภายในครอบครัวและชุมชน ผ่านการติดต่อภายในสถานศึกษา นักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นถือเป็นกลุ่มเป้าหมายสำคัญ เนื่องจากอยู่ในช่วงพัฒนาการที่มีอิทธิพลต่อการสร้างพฤติกรรมด้านสุขภาพในระยะยาว อีกทั้งโรงเรียนยังเป็นสภาพแวดล้อมที่มีการสัมผัสใกล้ชิด ซึ่งเอื้อต่อการแพร่กระจายของการติดเชื้อ ดังนั้น การทำความเข้าใจถึงปัจจัยที่ส่งผลต่อการคงไว้ซึ่งพฤติกรรมป้องกันในกลุ่มนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอน ต้นจึงเป็นสิ่งสำคัญ เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการระบาดครั้งใหญ่ในอนาคต การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนาแบบหาความสัมพันธ์เชิงทำนาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยทำนายความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นในจังหวัดสุรินทร์ ประกอบด้วย เจตคติ บรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิงและการรับรู้การควบคุมพฤติกรรม โดยใช้ทฤษฎีพฤติกรรมตามแผนเป็นกรอบแนวคิดในการศึกษาทฤษฎีนี้เน้นองค์ประกอบสำคัญสามประการ ได้แก่ ทัศนคติ บรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิง และการรับรู้การควบคุมพฤติกรรม ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการกำหนดความตั้งใจและพฤติกรรม โดยเจตคติหมายถึงการประเมินของนักเรียนต่อมาตรการป้องกัน หากนักเรียนมองว่าพฤติกรรมป้องกันเป็นสิ่งที่มีคุณค่าและมีประสิทธิภาพ พวกเขาจะมีแนวโน้มที่จะปฏิบัติต่อไป ส่วนบรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิงสะท้อนถึงอิทธิพลของเพื่อน ครอบครัว ครู และสังคม ต่อการเลือกปฏิบัติด้านสุขภาพของนักเรียนโดยแรงกดดันทางสังคมหรือการสนับสนุนจากบุคคลสำคัญสามารถส่งผลต่อการตัดสินใจของนักเรียนได้ส่วนการรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรมสะท้อนถึงความมั่นใจของนักเรียนในการดำเนินพฤติกรรมป้องกัน หากพวกเขาเชื่อว่ามีทรัพยากรและความสามารถในการปฏิบัติต่อไป ก็จะมีแนวโน้มที่จะปฏิบัติพฤติกรรมดังกล่าวมากขึ้นกลุ่มตัวอย่างในการศึกษานี้ประกอบด้วยนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจำนวน 99 รายจากโรงเรียนในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาที่ 33 จังหวัดสุรินทร์ ปีการศึกษา 2565 โดยใช้การสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ตามเกณฑ์ที่กำหนด ได้แก่ อายุระหว่าง 12-15 ปี มีความสามารถในการอ่าน เขียน และฟังภาษาไทยได้ มีความสมัครใจเข้าร่วมการศึกษา และได้รับความยินยอมจากผู้ปกครอง การคำนวณขนาดกลุ่มตัวอย่าง คำนวณโดยใช้โปรแกรม G*Power ตามสูตรวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ โดยกำหนดขนาดอิทธิพลที่ 0.15 อำนาจการทดสอบที่ 0.80 และระดับนัยสำคัญที่ 0.05 ได้ขนาดกลุ่มตัวอย่างที่ 77 ราย อย่างไรก็ตาม นักวิจัยเพิ่มจำนวนกลุ่มตัวอย่างอีกร้อยละ 30 เพื่อป้องกันการสูญหายของข้อมูล ดังนั้น จำนวนกลุ่มตัวอย่างทั้งหมดจึงมีจำนวน 99 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบสอบถามเจตคติ แบบสอบถามบรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิง แบบสอบถามการรับรู้การควบคุมพฤติกรรม และแบบสอบถามความตั้งใจ เครื่องมือทั้งหมดพัฒนาโดยพาร์คและโอ และแปลเป็นภาษาไทยโดยใช้เทคนิคการแปลกลับ การเก็บรวบรวมข้อมูลดำเนินการระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม พ.ศ. 2566 โดยใช้การเก็บข้อมูลที่สถานศึกษาและวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอนผลการศึกษา พบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง (ร้อยละ 85.90) มีอายุอยู่ในช่วง 12-15 ปีอายุเฉลี่ย 13.85 ปี (SD = 1.04) ส่วนใหญ่มีประสบการณ์การเรียนรู้เกี่ยวกับโรคติดเชื้อโควิด-19 (ร้อยละ 84.80) มีประสบการณ์ในการเข้าถึงเอกสารที่นำเสนอข้อมูลเกี่ยวกับโรคติดเชื้อโควิด-19 ที่จัดทำโดยหน่วยงานในระดับประเทศ (ร้อยละ 80.80)มีประสบการณ์ในการแยกกักตัวที่เกี่ยวข้องกับโรคติดเชื้อโควิด-19 (ร้อยละ 79.80) คะแนนเจตคติโดยเฉลี่ยเท่ากับ 26.61 (SD = 2.75) แสดงว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีเจตคติที่ดีต่อการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 คะแนนบรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิงเฉลี่ย 61.86 (SD = 11.62)แสดงว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีบรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิงต่อการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ที่ดี คะแนนการรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรมเฉลี่ย 21.57 (SD = 2.68) แสดงว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีการรับรู้การควบคุมการปฏิบัติตนเพื่อป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 อยู่ในระดับมาก และค่าคะแนนความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ค่าเฉลี่ยคะแนน 17.34 (SD = 2.09) แสดงว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 อยู่ในระดับมาก ผลการวิเคราะห์สหสัมพันธ์ พบว่า ความตั้งใจมีความสัมพันธ์ทางบวกกับตัวแปรต้นทั้ง 3 ตัวแปรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยการรับรู้การควบคุมพฤติกรรมและความตั้งใจมีความสัมพันธ์กันมากที่สุด (r=.64,p<.001) รองลงมาคือบรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิง (r=.52,p<.001) ส่วนตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กับความตั้งใจน้อยที่สุดคือเจตคติ (r=.41,p<.001) ผลการวิเคราะห์พบว่าเจตคติและการรับรู้การควบคุมพฤติกรรม สามารถร่วมทำนายความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ได้ร้อยละ 43.9 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (R 2=.44; p-value =.027) อย่างไรก็ตาม บรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิงไม่สามารถทำนายความตั้งใจดังกล่าวได้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าบรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิงอาจมีผลต่อความรู้สึกของกลุ่มตัวอย่าง เกี่ยวกับการเว้นระยะห่างทางสังคม แต่ไม่ได้มีอิทธิพลนำไปสู่ความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมโดยตรง จากแบบสอบถามในข้อคำถามเกี่ยวกับบรรทัดฐานของกลุ่มอ้างอิง พบว่า บุคคลอ้างอิง เช่น ครู โรงเรียน และผู้ปกครอง มีคะแนนเฉลี่ยสูงสุด ในขณะที่รายการที่เกี่ยวข้องกับเพื่อนนั้นมีคะแนนต่ำสุด ผลการศึกษาในครั้งนี้สามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาโปรแกรมการศึกษาสุขภาพในโรงเรียน โดยมุ่งเน้นการส่งเสริมเจตคติเชิงบวกต่อพฤติกรรมป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา และเสริมสร้างการรับรู้การควบคุมพฤติกรรมเพื่อกระตุ้นความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันดังกล่าว นอกจากนี้ การวิจัยในอนาคตควรพิจารณาปัจจัยอื่นเพิ่มเติม เพื่ออธิบายความแปรปรวนของความตั้งใจในการปฏิบัติพฤติกรรมการป้องกันได้อย่างครอบคลุมยิ่งขึ้น